L'Amour et les Forêts (2023)

Psychologisch drama over een jonge moeder, die vanwege het verstikkende gedrag van haar jaloerse echtgenoot haar geluk buiten de deur gaat zoeken. Opnieuw een opmerkelijke (dubbel)rol van Virginie Efira, die zich gaandeweg steeds meer ontwikkelt tot de leading lady van de Franse cinema.

Interessant drama over een liefdesverhouding die verstikkend werkt en waar je hunkert naar enige vrijheid. Virginie Efira zet een uitstekende rol neer van een vrouw die gaandeweg verstikt in haar relatie. Ze speelt hier ook een dubbelrol van een tweelingzus en qua vormen mag ze er ook wezen. Haar tegenspeler Melvil Poupaud is ook goed op dreef en zet een zeer argwanende, bezitterige man neer die zich heel anders opstelt tegenover de buitenwereld. 6/10

Redelijke film met een goed duo in de hoofdrollen, van Efira wisten we natuurlijk dat ze kan acteren, en ik weet niet of je het nog mag zeggen, maar ze is bijzonder prettig om naar te kijken.

Waar ik wel geen fan van ben is dubbelrollen. Je ziet het zo dat iemand twee rollen speelt, en dat hoeft helemaal niet voor mij. Ik had liever gehad dat de zus gewoon door een andere actrice werd gespeeld. En inderdaad het is niet waar gebeurd, maar het zou zo maar kunnen....

Sterk drama toch wel waarbij ik erg meeleefde met Blanche. Prima rol van Efira, maar ook Poupaud deed het verre van onaardig. Heftig thema dat aanleunt tegen huishoudelijk geweld, maar zich dan vooral richt op psychisch en emotioneel geweld. Ik geloof best dat Greg zijn vrouw graag ziet. Alleen is hij ontzettend narcistisch en manipulatief. Alles draait rond hem en de hele film zit doordrongen van zijn controlerende bezitterige houding.

Het zit hem ook vaak in die kleine dingen. Hoe hij (een ogenschijnlijk onschuldige) situatie steeds weet om te buigen en zijn vrouw een schuldgevoel tracht aan te praten, hoe hij zich als slachtoffer voordoet tegenover haar, ... en dan heb ik het niet over het vreemdgaan, maar over het verhuizen, het hebben van een job, het moeten afhalen van de kinderen wanneer dat niet kon voor Blanche enz ...

Het lijkt me voor de slachtoffers moeilijk om de ballon te doorprikken. Eens de ogen geopend zijn, lijkt me elke dag te veel een bijzonder moeilijke stap om te nemen. Kan me best voorstellen dat vele vrouwen zelfs aan zichzelf twijfelen en een bijzonder laag zelfbeeld opgelegd hebben.

Blanche [Virginie Efira] heeft haar op op een langdurige relatie zo goed als opgegeven wanneer ze tijdens een avondje uit met haar tweelingzus Rose (een dubbelrol voor Efira) Grégoire [Melvil Poupaud] leert kennen. Wat begint als een hartstochtelijke liefdesrelatie krijgt een duistere kant wanneer Blanche letterlijk en figuurlijk aan den lijve ontdekt hoe bezitterig en paranoïde Grégoire blijkt te zijn. Vaak verteld verhaal is geconstrueerd als een serie flashbacks tijdens een gesprek tussen Blanche en haar advocaat [Dominique Reymond]. Origineel is dit zeker niet en Poupaud overdrijft zijn rol een beetje, maar Efira is uitstekend en maakt dit het bekijken waard.

In interviews (maar ook in NRC) zag ik staan dat deze film gaat over mannelijke gifitgheid. Ik had de film daarvoor al gezien maar haalde dat niet eruit. Ja, in deze film is de man de narcist maar uit ervaring kan ik zeggen dat dit omgekeerd ook kan gelden. Sommige scènes waren ook wel herkenbaar (alleen soms ook wel te overduidelijk waardoor ze wel herkenbaar waren maar me niet per se raakten). Dit is een film over vastzitten in een giftige relatie, gaslighting en narcisme maar dus niet over giftige mannen. Raar dat dat zo wordt benadrukt. Ik durf zelfs te stellen dat er helemaal geen 'dader' is in zulke relaties omdat zo'n narcist niet beter weet.

In potentie en op momenten een goede film maar er worden enkele keuzes gemaakt die de film en die goede punten verzwakken. Het grootste pijnpunt is de affaire die de vrouw aangaat. Ergens wel begrijpeijk dat ze wil ontsnappen maar de narcist heeft ineens daarmee wel een moreel gelijk. Het was veel sterker geweest als de film enkel om de man en de vrouw zou gaan en hoe zij langzaamaan zichzelf helemaal verliest. Bovendien verdwijnt het benauwende sfeertje tussen de vier muren van de eigen woning ermee. Jammer. 3,0*.

Aardige film over een vrouw die zich opgesloten voelt binnen haar relatie met haar man. Een film over psychologisch geweld binnen een relatie. Het ligt er allemaal wel iets te dik bovenop (zowel het personage van de man als de vrouw). Dit wordt deels goedgemaakt door het uitstekende acteerwerk.

L'Amour et Les Forets een film die leunt op een altijd delicaat onderwerp wat alleen werkt bij sterk acteerwerk. In die zin is deze film meer dan geslaagd.