La Piedad (2022)

Deze Spaans-Argentijnse coproductie heeft direct in de eerste paar minuten al een heel duidelijke eigen stijl, en wie Pieles (2017) gezien heeft, zal wellicht direct de hand van regisseur Eduardo Casanova herkennen. Verwacht veel (roze) kleurtjes, gestileerde kadrering, en een keur aan bizarre momenten in de tweede film van deze eigenzinnige regisseur.

Naast het thema van de dysfunctionele moeder-zoon relatie met een vleugje Munchausen, trekt Casanova parallellen met de dictatuur van Noord-Korea. Die schrandere analyse komt alleen niet van mijzelf, maar staat nota bene in de éénzins synopsis van IMDb. Los daarvan, is het niet moeilijk om de overeenkomsten te zien, maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe goed dat element werkt. Kim Ki-Duks Zuid-Koreaanse film Pieta (2012) heb ik niet gezien, dus ik kan niet zeggen of deze film daar commentaar op geeft.

Mijn stem is pas de derde na de 4* van beavis en de 4,5* van Richardus. Helaas zakt dat mooie gemiddelde door mij wel iets. Maar ik vrees dat wanneer La Piedad (2022) breed beschikbaar komt, hij onder de 3,27 van Pieles gaat duiken. Casanova's laatste is wederom bijzonder, maar niet het meest toegankelijke werkje. Ángela Molina levert een mooie prestatie in de rol van mother from hell. That shit is Fucked up.... Respect ook voor Manel Llunell. Ik weet niet of ik zelf vooraan zou staan voor deze rol, als ik acteur was.

Check vooral de trailer voor je deze blind aanzwengelt (tenzij je Pieles geweldig vond).

3,6*

Casanova bewijst zich met z'n tweede film.

Het is duidelijk dat Skins niet zomaar een toevalstreffer was. Hij laat hier zien een duidelijk handtekening te hebben, maar zorgt er ook voor dat dit geen poging tot Skins 2 is. Hoe lang hij vast kan houden aan deze stijl weet ik niet (want na een tijd zal het toch onherroepelijk gaan wennen of zelfs vervelen), maar dat zijn zorgen voor later. Vooralsnog vind ik het geweldig.

De link tussen de giftige moeder-zoon relatie en Noord Korea mag dan een beetje basic zijn (en wie dan toch een link wil maken met Ki-duk checkt beter even The Net ipv Pieta), maar het zorgt wel voor een originele opzet en enkele opvallende scenes, dus daar kon ik me niet aan storen.

De soundtrack had ook wel iets scherper gemogen, zeker omdat het visueel wel compleet los durft te gaan. Acteerwerk verder sterk maar niet bepaald subtiel, en een aantal scenes die je eigenlijk enkel in een Casanova film ziet (daar reken ik de geboorte trouwens niet bij ... daar kan ik denk ik ondertussen al een redelijk lijstje van maken). Hopelijk gaat hij nog even door op dit elan, dit is 100% mijn soort cinema.

4.5* en een uitgebreide review