You People (2023)

Aardige film over een koppel die besluiten te trouwen, totdat hun families elkaar ontmoeten. Grappige dialogen over verschillende culteren en racisme. Maar de humor is soms ook te geforceerd. En dat gaat niet altijd goed samen hier. Wel een film die gemakkelijk wegkijkt, ook vanwege de leuke cast waarbij Julia Louis-Dreyfus lekker op dreef is.

Flinke tegenvaller.

Je ziet allemaal acteurs die er met de rem op spelen, in een komedie nota bene...

Jonah Hill is hier wel sympathiek, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd. De chemie met tegenspeelster Lauren London mist.

Julia Louis-Dreyfus heeft de meest uitgesproken rol. Zij doet dat heel leuk.

Eddie Murphy heeft in You People een zeer onaangename rol. Hij speelt hier een enorme zuurpruim. Totaal niet grappig.

De raciale grapjes en clichés over vooroordelen zijn niet leuk.

Was deze film maar een Woody Allen komedie geweest, hij weet grappen over vooroordelen en afkomst wel smaakvol te brengen.

De zoveelste film die totaal verprutst wordt door het thema van identity politics, rassen en racisme weer geforceerd door de strot te duwen. Zo jammer dit. Drunk critic en vele andere youtubers hebben hier al veel over gepost en terecht, het verpest zoveel. Netflix legt veel te veel de focus op politieke boodschappen, terwijl het grote publiek gewoon lol willen hebben, spanning of actie. Comedy ligt als genre op zijn gat, het is allemaal zo voorzichtig geworden. Behalve richting blanke mensen lijkt het wel. Laten we mensen als individu bekijken, op zijn of haar karakter of acteertalent beoordelen en niet enkel mensen zien op basis van iemands huidskleur, geslacht of afkomst. Laten we met verschillen lachen ipv alles als racistisch zien, of vrouwonvriendelijk, etc. Echt een slechte ontwikkeling die hopelijk snel gekeerd wordt, het wordt te extreem allemaal.

Minder goed dan ik had gehoopt, maar nog altijd best leuk. Jonah Hill is altijd goed maar in deze film is het vooral Eddie Murphy die de show steelt als nukkige, vrome zwarte bekeerling.

Een rustige en ingetogen rol, met ringbaard. Heel anders dan al zijn andere rollen: hij lacht niet en praat rustig. Je herkent hem amper. Na decennia van flops gun ik hem wel een mooie comeback, want hij is toch echt één van de comedy helden van de 80s, met Beverly Hills Cop en 48Hrs films als prachtige wapenfeiten.

Ook Julia Dreyfus is nauwelijks herkenbaar. De knappe vrouw uit de Seinfeld tijd is meer verbouwd dan een huis uit Kopen zonder Kijken. Maar haar gevoel voor comedy heeft ze nog steeds.

De liefdesrelatie wordt leuk en vlot verteld en komt fris over. Maar uiteindelijk is het natuurlijk niet meer dan een kapstokje voor het echte doel van de film: twee werelden laten botsen.

De zwarte wereld is enorm in zichzelf gekeerd en is zelf juist enorm racistisch, terwijl zij alle andere culturen racisme verwijten. Dat monopolie op slachtofferschap wordt in deze film heerlijk aan de kaak gesteld.

De blanken in de film proberen enorm te deugen door elementen uit de zwarte cultuur te bewonderen, van kledingstijl, haardracht tot de muziek van John Legend. Het komt vreselijk neerbuigend over en levert een aantal heerlijk schurende scènes op.

De film is erg actueel en ook een zeer welkom statement tegen het wangedrag van beide werelden. Zwarten kunnen racistisch zijn en blanken moeten eens wat minder proberen zo hard te deugen. Kan best zijn dat ik er iets heel anders uit haal dan hoe de makers het bedoelden, maar soit.

Als film een krappe 3 sterren, maar dankzij deze boude stellingname maak ik er 3,5 van.

You People

Een film met 2 gezichten.

Allereerst de komedie. Dit is de mindere kant van de film. Het probeert geforceerd grappig te zijn met de nadruk dat witte mensen niet veel goeds kunnen doen in de ogen van zwarte mensen. De witte gemeenschap probeert te deugen terwijl de zwarte gemeenschap in zichzelf is gekeerd. Ezra's moeder was zo'n 'deuger' die behoorlijk irritant over kwam. De strijd tussen witte (joodse) en zwarte mensen was vermoeiend om te zien. Wie heeft het het zwaarst gehad? Welke gebeurtenis was het meest recent? De hele geschiedenis moest maar op de weegschaal gegooid worden. Uiteindelijk kwam het erop neer dat we ''in 2 verschillende werelden leven'' en we elkaar toch nooit zullen begrijpen.

Dan de romantische kant. Die voelde ik wel meer. De klik die Ezra en Amira hadden in de film groeide naarmate de film vorderde en dat was mooi om te zien. De film was voorspelbaar genoeg dat je wist dat Ezra en Amira alsnog gingen trouwen, omdat de familie gelukkig hun eigen geloofsovertuiging overboord gooide en omdat beide ouders op voorhand al met een verkeerd vooroordeel hun schoonzoon/dochter leerden kennen.

Deze film legt de nadruk te veel op ''grappige'' stereotypes en dat komt de film niet ten goede.

2,5 sterren.

Moderne variant op Guess Who's Coming To Dinner, met een meer humoristische insteek. Lang niet alle grappen werken naar behoren en plot en personages zijn erg voorspelbaar, maar de enthousiaste cast maakt veel goed, met vooral Jonah Hill (zo te zien terug op gewicht) goed op dreef. En uiteindelijk moest ik toch best vaak flink lachen.

Slecht.

Onoriginele komedie waarin men poogt te scoren met 'raciale' dingetjes en kortzichtigheden. Onorigineel, want ik heb volgens mij deze film al eens eerder gezien - geen idee welke of wanneer, maar het voelt alleszins zo aan. Er worden hier en daar hedendaagse termen à la BLM tussen gegooid om, vermoed ik, relevant te zijn maar in de eerste plaats had ik vooral een grappige film willen zien en dat is geenszins het geval. Jonah Hill heeft ooit een periode gehad dat hij zo nu en dan leuke rolletjes had, maar die periode lijkt voorbij. En Eddie Murphy acteert in een zoveelste mislukte komedie waarin zijn komisch talent, dat hij volgens mij echt wel heeft, nooit tot uiting komt. Zonde.

1

Nu hij 35 is vreest Ezra [Jonah Hill] dat hij nooit de ideale vrouw zal ontmoeten. Tot hij Amira [Lauren London] ontmoet. Bij hun eerste date klikt het meteen en dus breekt al snel het moment aan waarop de wederzijdse schoonouders in beeld komen. De kennismakingen verlopen rampzalig, ook al omdat ze wederzijdse vooroordelen blootleggen. Dat weerhoudt Ezra en Amira er echter niet van om zich te verloven. Maar de druk op hun relatie wordt steeds groter. Zou je kunnen omschrijven als een meer luchtige update van Guess Who’s Coming To Dinner, al haalt het dat niveau zeker niet. De combinatie van grove humor en maatschappelijke kritiek komt niet volledig uit de verf, maar innemend spel van de twee hoofdrolspelers en fraaie bijrollen voor Murphy en David Duchovny als de vaders maken dit memorabel, ondanks het plichtmatige happy end.

Deze vind ik niet eenvoudig te beoordelen, hoewel de laatste, doch voorspelbare, 5 minuten nog meer verknoeien dan wat het al was. Nochtans surfte ik makkelijk over het eerste uur heen en vond ik het best prima. En dan begonnen de ergernissen zich op te stapelen en doorprikte ik de ballon van geforceerde dialogen. Het lag er allemaal wat te dik op. Ik raakte die constante vervelende en ongemakkelijke "wij-zij" focus op racisme en bevooroordeelde onverdraagzaamheid stilaan beu. Buiten het koppel zelf, zat er eigenlijk één normale conversatie in die film?

Nu, ik kan me best inbeelden, zeker in de Verenigde Staten met hun beladen geschiedenis die doorloopt tot op de dag van vandaag, dat het niet eenvoudig is om intiem met elkaar samen te leven en dat er heus wel wat culturele verschillen en geschiedenislessen overwonnen moeten worden. Dat werd een paar keer pijnlijk geïllustreerd. In het begin in de zin van ongemakkelijk tot later irritant. Vroeger was er segregatie, deze film lijkt het omgekeerde te forceren op een foute manier.

Aan Jonah Hill heeft het zeker niet gelegen. Maar waar deze film de insteek van een raciaal "Meet the parents" wil nastreven, slaat het de bal toch af en toe geregeld mis.

Het thema van de film, zwart versus wit, vond ik nog niet eens zo heel beroerd uitgewerkt. Vaak lag het er erg dik bovenop en hier en daar werd het wat uitleggerig, maar er zaten ook genoeg slimme dingen in en hier en daar wat subtielere maatschappijkritiek. De rol van de joodse moeder vond ik in essentie best geslaagd. Die laat zien dat het best lastig is om niet racistisch te zijn, hoe goed je je best ook doet, als je in een racistische wereld opgroeit.

Maar goed, verder vond ik het een ontzettend matige film. Totaal ongeloofwaardige wendingen, een liefde die maar niet wilde spetteren en heel veel kleinere foutjes en onhandigheden.

Het zag er bovendien niet uit, het leek wel alsof ik naar een of andere goedkope soap zat te kijken. En de manier waarop de muziek werd ingezet deed gewoon pijn: een intro van een rapnummer, de eerste twee of drie zinnen en dan op een willekeurig moment een fade-out. Er sprak zo weinig liefde uit. En dat gold eigenlijk voor de hele film. Wat een meuk. Waarom zou je zoiets maken?

Jonah Hill en Eddie Murphy stralen een geweldige flair uit in deze politiek geladen romcom van regisseur Kenya Barris. Het basisconcept van de film is dat twee mensen met een verschillende achtergrond hun werelden willen verbinden, maar dat wordt door hun omgeving aanzienlijk bemoeilijkt. Een onderwerp dat daadwerkelijk complex en ingewikkeld ligt wordt naar mijn inzien bijna exclusief door middel van kinderachtigheid en bemoeizucht tot leven gebracht, waardoor ik de politieke inhoud regelmatig niet serieus kon nemen. Het vervelendste is wellicht dat de opbouw, die bestaat uit een rits komische situaties vol met karikatuur, soms geen doorkomen aan is. Ongemak krijgt de voorkeur boven scherpte en dat is simpelweg niet mijn persoonlijke humor, maar het laatste halfuur schiet de film in een stroomversnelling en wordt de kijker getrakteerd op enkele scenes die opmerkelijk goed zijn qua dramatiek. You People profiteert voornamelijk van het bovengemiddelde acteerwerk, maar de inhoud komt vervolgens maar halfbakken uit de verf.