Syk Pike (2022)

Over een vervelend, competitief en narcistisch koppel dat zich steeds in een onderlinge wedstrijd om de aandacht bevindt. Als Thomas een beetje succes boekt als kunstenaar, geraakt Signe zo geprovoceerd dat zij ertoe overgaat zichzelf te verwonden om aandacht te krijgen. Ze is psychisch niet stabiel. Zoveel is duidelijk. Is dat komisch? Nou, nee.

Toch afficheert de film zich als een komedie. Schrijver en regisseur Kristoffer Borgli maakt in mijn ogen eerder een psychologisch drama versierd met wat body horror en surrealisme die voortkomt uit de waanvoorstellingen van de protagoniste. Zij isoleert zich daarmee van de realiteit en dat geeft de film een vleugje droefgeestigheid mee die weer de voedingsbodem is waarop humor kan worden geboren. Maar goed, dat met die humor is in deze film niet aan de orde.

Zelfdestructie is wel aan de orde. Signe gaat daarin ver. In haar strijd om in het middelpunt van de aandacht te staan, neemt ze lichamelijk verval op de koop toe. Pas als zij wordt opgemerkt, voelt zij zich belangrijk en heeft haar leven zin. Wat anderen in haar of aan haar zien doet voor haar niet ter zake. Als ze maar wordt opgemerkt. Daarin zal dan ook de humor wel liggen. In de afgronden waarin Signe bereidt is zich te storten. De afgronden zijn een voedingsbodem voor een specifiek soort zwarte humor waar ik klaarblijkelijk niet gevoelig voor ben.

Syk Pike is niet per se een slechte film. Dat niet. Ik had gewoon totaal niets met de personages en van de vermeende humor heb ik slechts sporadisch een glimp kunnen ontdekken. Het psychologische aspect beviel. Verder weinig klik hier.

De film gaat over de ziekte van deze tijd: narcisme. Zowel de man als de vrouw van het stel in de film zijn volstrekt narcistisch zodat zij het niet kunnen uitstaan als zelfs de eigen partner heel even aandacht krijgt in plaats van zijzelf waarbij dat narcisme ook in de weg staat van eerlijkheid. Met name de vrouw liegt nonstop en gaat tot het uiterste om in het middelpunt van de belangstelling te komen waarvoor zij bereid is om zelfs haar eigen lichaam kapot te maken omdat slachtoffers nu eenmaal veel aandacht krijgen in onze ‘inclusieve’ maatschappij. Er is overigens een naam voor dit verschijnsel: het syndroom van Münchhausen. De vrouw is dan ook echt ziek want mentaal gestoord. Ze is ‘ziek van zichzelf’ en wordt het ook als het uit de hand loopt, maar dan uit zich het narcisme zich slechts in zelfmedelijden als nieuwe vorm van het narcisme en dat ook een maatschappelijke ziekte is in de vorm van de vele hulpgroepen voor slachtoffers.

De film kaart zo uitdrukkelijk narcisme als maatschappelijke ziekte aan maar doet er niet heel veel verrassends mee (hooguit is de film soms wat verwarrend doordat het fantasie en werkelijkheid door elkaar laat lopen). Al met al is het een redelijke maar ook weinig bijzondere maatschappelijke satire die niet het soms briljante niveau haalt van de vergelijkbare films van Östlund.

Mede omdat ze het beu is om in de schaduw te staan van haar kunstenaarsvriend [Eirik Sæther], heeft Signe [Kristine Kujath Thorp] er een handje van op pathetische wijze de aandacht op te eisen. Door een bizar vooral bij de broodjeszaak wie ze werkt, ontdekt ze een manier waarmee ze pertinent de aandacht op zich kan laten vestigen. Niet alleen door haar naaste omgeving, maar door de hele wereld. Maar al gauw beginnen de negatieve effecten steeds zwaarder te wegen. Zwarte komedie over het door sociale media aangespoorde narcisme met goed acteerwerk van Kujath Thorp. Helaas is haar personage zo sneu en de humor zo onderkoeld dat de grappen vaak doodslaan. Een interessant basisgegeven, maar matig uitgewerkt.

Zoals hvdriel naar mijn mening terecht aankaart heeft de film niet meer te bieden dan enkel dit thema dat letterlijk tot het ziekelijke toe herhaaldelijk wordt weergegeven.

Ik zie wat overeenkomsten met andere recentere films zoals bijv Triangle of sadness maar ook daar wordt eea niet echt uitgediept. Jammer.

De film staat onder de noemer "komedie", maar ik vond het maar een vervelende film eerlijk gezegd. Apart, dat wel, maar ik was blij dat de film was afgelopen. De cast speelt niet eens zo slecht maar de personages, en dan met name Signe, staan me zeer tegen. Dat is misschien wel de bedoeling geweest maar ik vond het gewoon niet fijn om naar te kijken. Ook de fantasieën van Signe die telkens tussendoor kwamen vond ik soms wat verwarrend. Al met al geen leuke film vond ik, snel vergeten.

Veel komische noten vallen er inderdaad niet te bespeuren in deze film. Ik vond hem vrij triest eigenlijk. We volgen het koppel Signe en Thomas. Ik vond hun relatie bizar. Bij momenten dacht ik dat Thomas een ongelooflijke egoïst was die enkel bezig was met zijn expo´s en zelfs de moeite niet nam om zijn vriendin als vriendin voor te stellen aan zijn collega's. Maar aan de andere kant was hij toch erg zorgzaam.

Hun relatie is sowieso eigenaardig en bestaat erin elkaars aandacht te claimen en dat op een ongezonde manier. Die narcistische trekjes vond je bij beiden wel terug . Tot Signe helemaal over de rooie gaat. Eerst met kleine dingetjes zoals met de hond of de noten, maar dan gaat het total loss.

Ik snap wel niet dat de medische wereld zelf niet de link kon leggen met dat medicijn en dus bij haar. Hoe kan het anders verklaard worden dat zij dat nam? Op die manier neem je dat niet zomaar of onbewust en zeker niet met die doses.

Sterke prestatie alweer van die Thorp die ik ook al zag schitteren in Ninjababy. Een trieste situatie en schrijnend om vast te stellen hoe psychisch ziek sommigen kunnen zijn/worden.

We leven in een tijd waar geen pen meer van de pas komt om erover te schrijven. Je zou er nog een letterlijk grapje van kunnen maken dat dat komt door het feit dat de pen allang achterhaald is en er talloze vervangingsmiddelen voor te pas zijn gekomen. Het is de tijd dat iedereen elkaar tegenspreekt en waarbij iedereen klakkeloos onpas en te onpas als narcist wordt afgeserveerd. Ik maak het mee op de schrijversfora waar ik op zit. Vrouwen van middelbare leeftijd die na tien a vijftien jaar huwelijk verbitterd zijn geraakt en nu, omdat ze het nu allemaal doen, de man wegzetten als narcist. Narcisten zijn monsters. Je moet ze ontlopen. Ze zijn gevaarlijk. Maarja, dat betekend dus dat je dan beter naar een ander planeet kan vliegen. Narcisme heeft de overhand genomen en Sick of Myself weet alle raakvlakken te ontmaskeren. Raakvlakken die we misschien in het dagelijks leven zelf onder ogen zien, of ons er zelf schuldig aan hebben gemaakt... Je kan er niet meer van ontkomen.

Sick of Myself pakt daarin heel extreem uit. We volgen een stelletje Signe en Thomas van in de dertig die het zogenaamd hebben gemaakt. Dit koppel loopt echter vrijwel altijd langs elkaar heen en vergeten vaak dat ze voor elkaar bestaan. Ook jaloezie komt te parten als Thomas kunstsector lijkt te draaien en Signe er maar een beetje achterna huppelt. Haar man wordt steeds interessanter, krijgt alle aandacht... en ergert zich zelfs als Signe een allergie krijgt tijdens een etentje omdat hij zogenaamd zijn verhaal niet af kan maken. Signe voelt zich verwaarloost maar op een dag lijkt ze een heil te zien in een illegale Russische medicijn die ze via een alarmerend nieuwsbericht onder het oog krijgt.

Ze bestelt een pakket en maakt een nieuwe verslaving aan.... En ja, ze krijgt vervolgens haar zin. En hoe? Nouja, soort van dat ellende en medelijden ook verkoopt. Misschien zelfs wel nog meer dan successen. Ja, letterlijk... hoe meer Signe verminkt raakt, hoe meer ze straalt.

Sick of Myself wrijft het er maar even lekker in en weet hier een schrijnend en bijtend portret neer te zetten over waar de hedendaagse mens; in dit geval millennials, willens of ongewild, steeds naar neigt. De generatie die altijd wel wat mankeert om elke poep of scheet, al kontknijpend door het leven gaat, voor elke tintel of kriebel wel een therapeutische weg ondergaat en eigenlijk eindeloos streeft naar erkenning. Waarschijnlijk omdat ze er niks aan kunnen doen. Misschien is dat nog de reden dat de body-horror in deze film daardoor al niet eens meer opvalt.

Weer een fijn werkje uit Scandinavië. Leuk om te weten dat de regisseur volgend jaar met Nicolas Cage in zee gaat.

4,0*

Op originele wijze rekent de Noorse regisseur Kristoffer Borgli af met narcisme. Sick of Myself zoomt namelijk in op millennial Signe die compleet doorslaat in 'How Can I Make This About Me'. Hij gaat daarbij nogal absurdistisch en zelfs gruwelijk te werk. In de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage krijg je alleen teveel medelijden om er ongegeneerd om te kunnen lachen. Zonde, want er had meer ingezeten.

Inktzwarte humor in deze satire over een door zichzelf geobsedeerde jonge vrouw (Kristine Kujath Thorp), die zichzelf in een schreeuw om aandacht verminkt door een grote dosis gevaarlijke pillen in te nemen. Goed gespeeld en strak geregisseerd door regisseur Kristoffer Borgli, met heel wat komische scenes en/ of momenten van plaatsvervangende schaamte. Vooral de voortdurende onuitgesproken strijd tussen Thorp en haar al even egocentrische vriend (Eirik Sæther) is hilarisch. Hier en daar is het allemaal een beetje teveel van het goede, maar overwegend is dit een scherp geobserveerde en vooral onderkoeld grappige film.

Vroeger moest je een talent hebben om beroemd te worden; tegenwoordig moet je een manier vinden om op te vallen. Thomas is een kunstenaar die langs de traditionele weg aandacht probeert te krijgen voor z’n werken met objets volés. Wanneer een tijdschriftartikel aan hem gewijd wordt, reageert z’n verloofde Signe afgunstig.

Als narciste verlangt zij ernaar omringd te worden door een schare bewonderaars. Ze draagt grote oorbellen en helblauwe nagellak. Ze lijdt aan het Münchhausensyndroom, want ze bezorgt zichzelf ziektesymptomen. In haar holistische zelfhulpgroep pochen de patiënten met hun ingebeelde ziekten.

Kristine Thorp zet een pittige rol neer als de aandachtsgeile mediahoer. Ingelaste fantasiescènes tonen een wereld waarin dwepers haar ego strelen. Het thema is met humor behandeld. De plechtstatige pianomuziek van Beethoven en Schubert contrasteert met de oppervlakkige, gemediatiseerde cultuur van het heden.

Absurdistische en aparte combinatie tussen drama, bodyhorror en komedie, waarin Kristine Kujath Thorp de show steelt als narcistisch hoofdfiguur dat koste wat kost alle aandacht voor haarzelf wil bewaren. Regisseur Kristoffer Borgli weet zich wel raad met dit soort bijzondere concepten en brengt ze luchtig en (op een vreemde manier) sympathiek genoeg, waardoor ze nergens gaan vervelen. Syk Pike is vermakelijk en vooral lekker eigenwijs, waardoor de inhoud niet terugdeinst voor de benodigde experimentatie met structuur en vormgeving. Alhoewel de film op visueel vlak soms een duw in de rug kon gebruiken en het tempo niet altijd even lekker loopt, vormt dit bijzondere project een fijn langspeelfilmdebuut voor Borgli die slechts een jaar later al naar Amerika vertrok voor zijn volgende avontuur.

Goeie film over een vrouw die nogal ver gaat om in de belangstelling te staan. Een best originele film met nogal onsympathieke personages die op een gegeven moment wel (bedoeld of niet) vervelend worden. Deze zwarte komedie duurt even voordat het op gang komt, maar wordt langzaam wel beter. Een kleine 3.5 sterren.