The Loneliest Boy in the World (2022)

The Loneliest Boy in the World is een abstract geregisseerde film die je echt moet liggen. Regisseur Owen zet namelijk in op een erg subtiele vorm van humor, dat compleet haaks slaat op het nogal boerse onderwerp. Het concept van een groep ondoden waar de protagonist voor moet zorgen en van de buitenwereld moet houden is niet echt nieuw meer, althans niet vanuit een invalshoek waarin we als kijker aan het verstand van de hoofdrolspeler moeten twijfelen. Je ziet duidelijk dat Owen graag wilde dat "indoor" echt de wereld van Harwood moest zijn. Veel kleurtjes, veel precies camerawerk en een gezonde dosis aan detail. Echter heeft hij dat niet onder de controle, na enige tijd begint de buitenwereld, die juist voor de saaie echte wereld moet staan, op dezelfde binnenwereld te lijken en andersom. Het blijft daardoor altijd een wat onevenwichtige film die niet helemaal weet op welke stijl het precies moet inzetten. Het bij elkaar vermengen lukt in ieder geval niet, regelmatig kreeg ik het gevoel naar twee verschillende films te kijken.

Overigens is de voornaamste reden voor mijn lage cijfer dat de humor me totaal niet ligt. Te voorzichtig en ongemakkelijk, maar ook de ideeën en grappen komen me te bekend voor om nog indruk te maken. Ik denk dat ik gewoon wat lompere humor meer kan waarderen in plaats van heel erg in te zetten op lichaamstaal en stemhoogte. Daarnaast is de film ook moeilijk als horrorfilm te zien, want enkel het concept van zombies maakt de genreaangeving tot wat het is. Het acteerwerk is weliswaar bovengemiddeld en enkele keuzes voor de stilering kon ik zeer waarderen, maar de vermakelijke indruk die de film me vooraf gaf bleef niet overeind toen ik de film eenmaal aan het kijken was. Jammer.

Oliver is een tiener die zijn ouders veel te vroeg is verloren. Zijn vader heeft hij nooit echt gekend en zijn moeder is een jaar geleden betrokken geraakt in een absurd ongeluk met een zwembad, tv en een tuinkabouter. Na zijn vrijlating uit een mentale instelling wordt hij in de gaten gehouden door maatschappelijk werkers. Om zijn eenzaamheid tegen te gaan, probeert hij vrienden te maken maar zijn leeftijdsgenoten vinden hem maar een freak. Dan zit er maar niets anders op dan nieuwe vrienden op te graven op het kerkhof. Wanneer zijn nieuwe vrienden miraculeus tot leven komen, heeft hij een nieuwe familie gevonden...

Max Harwood is uitmuntend als sociaal afgezonderde tiener met vreemde gewoontes. Hij is perfect gecast in deze comedy met lichte horrorelementen. Het hele verhaaltje is aandoenlijk en ook de uitvoering ervan is degelijk. De film verkent eenzaamheid als thema en doet dit op een oppervlakkige doch hartverwarmende manier. De sets zijn kleurrijk en vrolijk, met een jaren '80 sausje dat misschien net niet genoeg uit de verf komt of zelfs onnodig is. Misschien ben ik geen fan van de nogal dwaze CGI die achteraf gezien niet veel toevoegt, behalve een klein mopje hier en daar.

Met een speelduur van anderhalf uur is dit een perfecte snack tussendoor. Horrorfans zullen bedrogen uitkomen. Indien je van luchtige comedy met een donker randje houdt, dan is dit misschien wel voor jou. Scherp is het nooit, oprecht is het wel.

3,5*