The Pope's Exorcist (2023)

Opzich een leuke film, mooi gefilmd, lekker over de top. Dat mag ik altijd wel, had zelfs af en toe wat verder mogen gaan. Al met al een vermakelijke tijd in de bios gehad

3 sterren, 2,5 ster voor vermaak en kwaliteit, halve erbij omdat ik russel erg kon waarderen in deze rol

"There is a case that needs your attention."

Russell Crowe had ik niet zo snel in de rol van een exorcist gezien, maar hier zijn we dan.

Klaarblijkelijk is 'The Pope's Exorcist' gebaseerd op het leven en werk van Gabriele Amorth, een Italiaanse priester die tevens een exorcist was. Hier zie je hoe hij in de jaren '80 voor een klus naar Spanje reist. Daar heeft een gezin zijn intrek genomen in een abdij waar een demon gevangen is en bezit neemt van de zoon.

Ik moet zeggen dat Crowe zijn rol met de nodige humor neerzet; de beste man heeft er duidelijk plezier in. Dit zorgt ervoor dat er over het geheel veel gevatte opmerkingen te bespeuren zijn en het heeft zeker wat om hem op zijn rode Vespa rond te zien rijden. Hierdoor is de film hoofdzakelijk luchtiger dan de bedoeling is, denk ik. Desondanks kon ik de achtergrond van het gebeuren wel waarderen.

Echt eng is de film dan ook niet te noemen, maar er zijn wel een aantal spannende momenten. Daarbij mogen de gebruikelijke clichés uiteraard niet ontbreken. Als liefhebber heb je het eigenlijk allemaal wel gezien, maar het wordt vrij degelijk in beeld gebracht door Julius Avery. Alhoewel de gebeurtenissen tegen het einde aan wellicht iets te veel aangedikt worden.

Al met al een vermakelijke horror voor tussendoor, alleen al door het spel van Crowe. Overigens volgt er na de eindcredits nog een leuke knipoog.

3,0 Sterren.

The pope’s exorcist

Een zeer sterke en goeie film met een andere invalshoek met info dat meer verfrissend is, de spanning en sfeer zit er ieder geval goed in. En dat maakt het ook lang geleden dat er ook een goeie exorcist film is uitgekomen, zou me niet verbazen en zou best leuk zijn als er sequels van werden gemaakt. Te bedenken dat dit ook nog eens gebaseerd is op een echt persoon. k

Wat mij betreft een goede film. Sommige filmgenres moeten gewoon leveren waar ze voor staan en dit is zo’n film. Je verwacht een exorcist film en die krijg je. Natuurlijk met alle clichés die langskomen maar wel met veel humor en goed verfilmd. Neem daarbij een zeer goed spelende Russell Crowe en je vermaakt je prima.

Enorm clichématige, lui gemaakte film. Alle ingrediënten uit eerdere exorcismefilms in een 'biografisch' jasje gestoken en over de top uitgemolken. Naar het einde toe wordt de film steeds belachelijker. Het bezeten kind maakt nauwelijks indruk. Dat deed dat ene filmpje van 50 jaar terug toch beter, met beduidend minder mogelijkheden.

Het geswitch tussen Engels en Italiaans is volkomen belachelijk. Had Russel Crowe niet nog die paar zinnetjes extra Italiaans uit zijn hoofd kunnen leren als hij toch bezig was? En waarom schakelt de paus - nota bene een Italiaanse acteur - ineens over op Engels in een dialoog met Crowe (die vervolgens geen tekst meer heeft).

Pluspuntje: sommige scènes zijn zo slecht dat ze in ieder geval nog grappig worden. Bijvoorbeeld de Maria/demon-verschijning tegen het einde. Ander pluspuntje: Crowe vult deze rol niet onaardig in.

Al met al soms grappig, totaal niet spannend/eng en vooral ongelofelijk onorigineel.

The Pope's Exorcist

Een redelijke exorcist film met een uitstekende Crowe.

Film begint, nadat we een familie zien nestelen in een nieuw huis, vrij snel los te komen. Geen uren besteed aan geluidjes hier en daar, of knipperde lampen, nee al vrij snel werd het kleine jongetje bezeten door 1 van de 'gevaarlijkste' demonen. Het heeft maar 1 doel en dat is het lichaam van priester Amorth.

Het begin was best oké, daarna zakte het wat in en richting het einde werd het weer wat beter. Ook een paar storende dingen. Bijvoorbeeld dat de moeder en dochter steeds alleen werd gelaten, terwijl de priesters wisten dat ze in gevaar waren. De effects waren redelijk, maar helaas werd het nergens echt eng. Wel entertainend, veelal dankzij Crowe en zijn luchtige houding.

Aan The Exorcist kan hij niet tippen. Voelt een beetje hetzelfde als met de film Jaws. Geen 1 film kan aan deze meesterwerken tippen, terwijl de technologie toch sterk is verbeterd. Misschien gaat het daar wel fout.

3 sterren.

Alle cliches op een hoopje met geen greintje originaliteit. Grapjurk die duivels verjaagt, maar alleen werkt hij amper op de lachspieren, schrijft de krant De Morgen met een 1 op 5. Groot gelijk ik heb nooit gelachen, alleen groen en kreeg zelfs een lichte diarree. Dit is toch wel een zeer zwakke film, maar die zijn er over exorcisme nu genoeg te vinden. Dat Russel Crowe hier aan mee wil doen, vind hem trouwens zeer matig in deze film, nee barslecht zelfs!!!!!

"Possession was only the beginning.”

De tweede exorcisme film die ik deze week heb gekeken, en tevens de tweede exorcisme film die eigenlijk dit jaar vrij hoog op de kijk lijst stond hebben we gisteravond gezien en ik moet zeggen, het viel me eigenlijk nog best mee. Is het heel waanzinnig? Nee, dat werd het nergens maar, de film was best vermakelijk en was eigenlijk ook zo voorbij. Toch oogde de film wel veel b-matige trekjes en was het begin nogal langdradig, wellicht ook niet altijd even bijzonder te noemen al kwam je er makkelijk doorheen. Ik denk echter wel dat mijn verwachting voor deze film iets te hoog waren dan wat je uiteindelijk kreeg.

Want ‘The Pope's Exorcist’ is nou niet echt de horrorfilm waar je echt heel warm van werd. Ik vond het exorcisme in de film wel geinig, het was alleen nergens echt heel spectaculair. En ik denk juist dat de film op die vlakken zichzelf heel erg kon redden, het misschien nog wat duisterder te maken, toch nog wat spannender en griezeliger weet over te komen waardoor je als kijker ook wat aandachtiger gaat kijken. Zoals nu is het niet echt boeiend, ‘Henry’ kwam bijvoorbeeld totaal niet sterk over, waardoor de personage of de demoon ‘Asmodeus' eigenlijk nergens echt tot zijn recht kwam. Daarbij is de aankleding van de omgeving ook niet heel spannend te noemen, duistere kamer met hier en daar een kruis van jezus, tja we kennen het wel.

Toch weet The Pope's Exorcist wel genoeg te vermaken daar niet van. En ik denk dat ik oprecht mag zeggen dat Russell Crowe deze film enigszins nog weet te redden. Het blijft een fantastische acteur, ook al moet hij met wat extra kilo's acteren, hij weet altijd wel te vermaken. Ook deze film en de rol van Gabriel Amorth weet hij toch wel weer goed onder handen te nemen, en met zijn rol kent de film nog enige boeiende scenes. De overige cast leden vond ik namelijk niet heel spannend, wat ik al zei, zo'n iemand als Henry (Peter DeSouza-Feighoney) weet gewoon niet echt te boeien, en daar haalde de film toch ook niet zijn kracht vandaan wat misschien wel had gemoeten.

Ook qua CGI vond ik het regelmatig toch wel wat tegenvallen, zoals het einde althans het einde; het moment wanneer ze Asmodeus gaan verdrijven vond ik gewoon er matig uit zien. Neem bijvoorbeeld hoe het hoofd van Amorth veranderd, het was niet echt heel goed werk. Toch de simpelere CGI-momenten waren ook prima, gelukkig weet de film zichzelf ook wel een beetje te redden.

Het verhaal was wat simpel, wellicht dat het daardoor soms ook wat concentratieloos was toen we de film keken. We volgen vader Gabriel Amorth, die door de kerk is uitgeroepen tot hoge exorcist, en zich bezig moet houden met een hele sterke demoon. We zien hem al even bij wat andere casussen, zo moest hij een demoon laten overspringen op een varken die daarna door de kop werd geschoten om de demoon te verdrijven. Simpel maar, wel prima om de film mee te openen. Je weet in ieder geval wel waar de film heen wil. Hij wordt daarna doorgestuurd naar Spanje, waar een jongetje genaamd ‘Henry’ is overgenomen door een demoon. Wanneer Amorth is aangekomen komt hij er vrij snel achter dat het een sterke demoon is, wat dus zou blijken dat het een hoog genoteerde demoon is uit de hell. We komen er daarna achter dat het gaat om ‘Asmodeus’, ook wel een “prince of demons and hell”. Nu staat Amorth voor de taak zowel het jongetje te redden, de demoon te verslaan en zijn eigen gedachtes te beheersen.

Al om al, prima exorcisme film hoor begrijp me niet verkeerd. Maar als Crowe er niet aan mee had gedaan was dit simpel weg gewoon een b-matige prent geweest. Het mocht wat spannender, het mocht wat heftiger; de film was te lief.

Beetje suffe maar best onderhoudende horrorfilm met een vadsige Russell Crowe als duiveluitdrijver in dienst van het Vaticaan. Crowe weet vreemd genoeg nog enige waardigheid te behouden en zet vol overgave een zeer vermakelijke rol neer, met precies de juiste balans tussen humor en ernst. Uiteraard is hij voorzien van een mal accent. En een brommertje. Halverwege dreigt de film nog even spannend en intrigerend te worden wanneer de gruwelijke details van de plot uit de doeken wordt gedaan, maar daarna is het helaas weer van dikke planken zaagt men hout.

'Our sins will seek us out...'

... Ja, ja we weten het ondertussen.

The Pope's Exorcist is een vermoeiende sleur van een film en brengt niks nieuws in het exorcisme-subgenre. Integendeel, extreem veel clichés en verhaallijnen uit andere films worden bijna exact gekopieerd. Meermaals heb ik gezucht en een paar keer heb ik teruggespoeld omdat ik bijna in slaap viel en geen aandacht meer had voor het gedoe op het scherm. Meestal ligt dat aan mijn ADHD maar dit keer was het puur door de brol die hier vol overtuiging op me werd afgevuurd.

Russell Crowe als priester-slash-exorcist is wel een pluspunt. De shots van zijn bulky gestalte op een Vespa zijn gewoon geweldig. Hierdoor snap je wel dat er enige camp bedoeld werd door de regisseur. Jammer genoeg werd het niet volledig doorgetrokken in de rest van de film. Oh ja, het laatste shot van Crowe was ook badass.

Verder is er nog wel wat positiefs te zeggen, hoor. Het acteerwerk is grosso modo wel aardig goed. Nergens stoorde ik me aan een specifieke acteur die zijn werk niet goed uitvoert. De practical effects zijn ook best goed. Jammer dat de CGI dan des te pijnlijker wordt om aan te zien.

Jammer dat er ook geen greintje subtiliteit te bespeuren valt. Alles vliegt je om de oren. Een opbouw is er ook niet want al vanaf de openingsscène zie je al wat er in de rest van de film zal gebeuren. Dit werkt niet naar spanning toe. Men probeert de kijker zijn aandacht direct te trekken door alles te laten zien waardoor de rest als een herhaling van zetten aanvoelt.

Nope. Dit was tijdverspilling.

De film zet groot in op het charisma van hoofdrolspeler Russel Crowe die de rol van Gabriele Amorth vervult. Aan het personage zijn een grote dosis humor en vrijgevochtenheid verbonden. Geen idee of de echte Gabriele Amorth die een katholieke priester en duivelsuitdrijver was, beide eigenschappen in overvloed bezat. Het personage dat Crowe verbeelt, bezit ze in ieder geval wel en drukt daarmee een groot stempel op de film. En dat is niet vervelend.

Behalve om Crowe draait het in de film uiteraard om een duivelsuitdrijving. De enscenering van het exorcistische gebeuren is heel solide maar is vanwege de stortvloed aan films die zich met dit onderwerp hebben beziggehouden waarvan vele uiteraard spectaculaire beelden bevatten, weinig spraakmakend. Scènes die bezetenheid en exorcisme tonen, zijn dan al snel standaard. Dat is hier niet anders. Goed gedaan hoor, de verandering van stemgeluid, de dansende gewrichten, de wijdopengesperde monden en het vlijtige bidden. Ik houd wel van zo‘n entourage, maar je kunt moeilijk beweren dat de film met deze prima effecten iets eigens brengt.

De setting is uitstekend. Een oud klooster dat is voorzien van dikke muren en duistere gewelven en waar het in elk vertrek schemert, zorgt voor een onheilspellende sfeer. De finale speelt zich af in de gewelven van het het klooster, geschiedt jammer genoeg overhaast en benut de sinistere mogelijkheden die de locatie biedt, veel te weinig. Gemiste kans.

Goed acteerwerk. Vooral de jonge Peter DeSouza-Feighoney valt als bezetene positief op. Helaas stellen de personages die naast Crowe figureren inhoudelijk niet veel voor. Ze zijn gewoon de perfecte middelen voor de duivel en voor Crowe om een aangename exorcismeshow op te voeren. Meer niet.

Maar goed. The Pope‘s Exorcist is een solide film. Solide is goed zonder te verrassen.

Geslaagde Hollywood versie van een klassiek thema. Die waren gebeurtenissen zullen we maar met een korreltje zout nemen.

Navraag via internet leerde inderdaad dat deze figuur echt bestaan had maar de mate van bezetenheid en krachten zijn natuurlijk niet serieus te nemen. Wel goed geacteerd mooie locaties en goede effecten. Ik heb mij geen moment verveeld al was het wat cliché

Afschuwelijk slechte troep. Niet spannend (serieus, een exorcisme-film waar geen enkele ongemakkelijke of spannende scène in zit...), niet boeiend en eigenlijk gewoon een saaie zit die zelfs Russell Crowe niet meer kan fixen. Zo veeleisend ben ik niet eens bij dit type horror, als het maar een beetje onder de huid weet te komen qua spanning ben ik al snel tevreden maar wie je met deze film een plezier moet doen, ik zou het niet weten.

1,5*

Matige horrorfilm. Het verhaal is al vaker gebruikt en ook deze film bewandelt de bekende paden en is daardoor redelijk voorspelbaar. De uitwerking kan er net mee door. De film verveelt niet, maar is wel wat zoutloos. Het is allemaal net niet. Net niet spannend genoeg, niet echt onheilspellend of griezelig. Zeker het einde, dat aardig over the top gaat, is teleurstellend. Crowe’s acteerwerk houdt de film nog net boven de onvoldoende. Visueel valt er weinig te klagen met redelijke special effects. 2.5/3.0

Gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van Gabriele Amorth, die 24 jaar lang naar eigen zeggen duizenden duiveluitdrijvingen verrichtte in dienst van het Vaticaan. Het feit dat er vijf schrijvers nodig waren om Amorths autobiografische boek te bewerken, wijst erop dat we dit niet als een waar verhaal moeten beschouwen. Centraal staat de poging van Gabriele [Russell Crowe] om een Asmedon te verdrijven die bezit heeft genomen van Henry [Peter DeSouza-Feighoney]. Hij krijgt hulp van een jongere collega [Daniel Zovatto] wiens geloof op de proef gesteld en ook Henry’s moeder [Alex Essoe] en zus [Laurel Marsden] spelen een belangrijke rol. De zoveelste opzichtige kloon van The Exorcist gaat vrolijk alle clichés van het genre af. Maar ik moet toegegeven dat de finale een paar opzienbarende momenten bevat. Wat eraan vooraf ging hadden ze wat mij betreft schriftelijk af mogen werken.

Ook behoorlijk slecht. Russell Crowe lijkt wel een parodie van zichzelf. Spreekt eerst een deel in het Italiaans om dan Engels met een vreemd accent te praten. Grappig is het nergens, dus in dat opzicht faalt de film volledig. Enige wat een beetje interessant is hoe de puzzelstukjes over het Vaticaan en de Spaanse inquisitie in elkaar vallen. Verder heeft deze film weinig te bieden. Ik denk dat Crowe eigenlijk beter op pensioen kan. Hij kan het echt niet meer.

Aardige film over een priester die als duiveluitdrijver werkt voor het Vaticaan. NIet bepaald de meest originele film, maar de setting en de personages zijn verder prima uitgewerkt. Cliches worden ook niet vermeden, maar de film kijkt gewoon gemakkelijk weg. Hier en daar ook best spannend.

"The Pope's Exorcist" is een film die meeslepende momenten biedt, ondanks de aanwezigheid van clichématige aspecten van georganiseerde religie die vaak in dit genre voorkomen. Het idee dat bepaalde regels of het reciteren van gebeden in het Latijn effectiever zouden zijn bij het bestrijden van het kwaad lijkt wat onzinnig, alsof God specifiek Latijn beter zou begrijpen. Desalniettemin blijft het altijd interessant om naar dergelijke films te kijken.

Mijn gevoelens over de film waren gemengd. Enerzijds genoot ik van het spannende verhaal waarin de hoofdpersonages puzzelstukjes verzamelen om de gevreesde vijand te verslaan. Bovendien stelt Russell Crowe nooit teleur met zijn uitstekende acteerwerk. Hij blijft een geweldige acteur die zijn rol overtuigend neerzet. Aan de andere kant miste ik de verrassende wendingen die het verhaal interessanter hadden kunnen maken. De film voelde enigszins voorspelbaar aan en leek meer gericht op het opzetten van een mogelijke franchise.

Een voorbeeld van zo'n gemiste kans is te vinden aan het begin van de film, tijdens het exorcisme met het varken. Het zou intrigerender zijn geweest als de priester al twijfels had geuit over de demonische bezetenheid en had geconcludeerd dat de jongeman in kwestie eerder met geestelijke problemen kampte. Dit zou vervolgens de priester des te meer verbijsterd hebben wanneer hij geconfronteerd werd met een echte demon. Ook aan het einde van de film had een verrassende wending kunnen plaatsvinden, bijvoorbeeld als het bleek dat de demon Asmodeus toch bezit had genomen van de priester of van iemand anders binnen het Vaticaan. Deze twists zouden de film interessanter hebben gemaakt, aangezien ik een gebrek aan verrassing heb ervaren. Naar mijn mening was de vijand ook veel te makkelijk verslagen, iets wat de eerdere priesters van eeuwen geleden niet gelukt zou zijn. Het voelde tegen het einde gewoon net iets te gehaast aan en het was ook jammer om niet meer te zien hoe het met de betreffende vrouw en kinderen ging.

Daarnaast waren er enkele rollen die naar mijn mening niet goed waren gecast, zoals die van de tweede jongere priester die de oudere priester moest bijstaan. Zijn droge reactie tijdens de eerste sessie van het exorcisme liet veel te wensen over. Ook de rol van de vrouw en haar kinderen konden makkelijk vervangen worden door andere acteurs zonder gemist te worden, aangezien hun acteerprestaties nogal nep en/of overdreven overkwamen.

Ondanks deze kritiekpunten biedt "The Pope's Exorcist" nog steeds genoeg spanning en het acteerwerk van Russell Crowe maakt de film de moeite waard. Voor liefhebbers van het genre is het een vermakelijke kijkervaring, maar verwacht geen verrassende plotwendingen of perfecte casting. Je zal ook niet erg veel missen als je deze besluit over te slaan.

Goede film met een verhaal. Goed gespeeld door Russel Crow. Op het einde wel wat over the top, maar zeker wel een goede film. Niet zo standaard exorcist film!

Film rond de echt geleefde priester en exorcist Gabriele Amorth. Uiteraard kunnen we vragen stellen bij de duiveluitdrijving in deze film, maar feit dat de priester echt heeft geleefd geeft wel een meerwaarde aan deze film. Wat betreft film zelf: voor mij is dit geen horror, eerder een mysterieuze film. Het wordt nergens echt eng. Russell Crowe speelt een eerder stoere priester die niet onder de indruk is van de demon. Er zijn wel wat intense scènes aangaande ‘zondes’ uit het verleden gevormd door diepgaande dialogen, maar verder kan je deze film eerder een soort christelijke actiefilm noemen. En zoals het een typische Hollywood actiefilm betaamd, wordt deze gespekt met grappige oneliners en opmerkingen. Deze grappige insteek maakt de film wat luchtiger en aangenaam te verteren voor het publiek dat niet houdt van echte horror. Ik zie deze film eerder als een biografie van de priester en niet als horror. Heb er wel van genoten. Verhaal mocht wel wat langer duren. Grafisch alles mooi verfilmd, zeker naar einde toe. Sfeervol en beetje over the top. Bij momenten wel wat gevoel naar de moderne versie te zitten kijken van de moeder allen tijden van dit genre film, zijnde ‘The Exorcist’ uit 1973. Vind het verder een goede prestatie van Russel Crowe en Daniel Zovatto. Lijkt mij een goed duo exorcisten om nog een aantal vervolgfilms te maken. Ook nog een duimpje voor Peter DeSouza-Feighoney die de bezeten jongen speelt. Hoeft natuurlijk geen dialogen te spreken, maar wel te lipsyncen, maar speelt wel een centrale rol in deze film en doet dat vrij goed. Is wel geen tweede Linda Blair, wat voor mij onevenaarbaar is. Verder was dit een aangename film, eens iets anders, dus 3,5*…

Deze Horror / Biografie film heb ik gisteren gekeken i.v.m. de "Horrorfilm Challenge", want anders had ik hem waarschijnlijk links laten liggen omdat ik er geen hoge verwachtingen van had (geldt tegenwoordig helaas voor vrijwel alle nieuwe horrorfilms die uitkomen). Het is inmiddels een halve eeuw geladen dat de dit jaar overleden regisseur William Friedkin met "The Exorcist (1973)" een nieuwe norm zette voor de bovennatuurlijke horrorfilm en daar kan deze "The Pope's Exorcist" op geen enkele wijze aan tippen. Deze film heeft ook niets te maken met de film uit 1973.

Gabriele Amorth overleed in 2016 en liet meerdere boeken achter waarin hij uitvoerig over zijn ontmoetingen met bezeten mensen schreef. De pater beweert 30.000 demonen uitgedreven te hebben, maar in de meeste gevallen ging het om slachtoffers met mentale problemen (zo'n slachtoffer zien we ook in deze film in de vorm van de vrouw Rosaria, gespeeld door Bianca Bardoe, die zelfmoord pleegde en waar Gabriele zich schuldig over voelt). In twee procent (wordt ook in de film genoemd) van de gevallen zag hij werkelijk een bewoner van de hel een mens besturen. "The Pope’s Exorcist" gaat over zo’n ontmoeting, maar helaas is dit verhaal volledig fictief.

Gabriele Amorth (Russell Crowe) is de beste exorcist van de wereld en op 4 juni 1987 voert hij in Italië een succesvolle en officieuze duiveluitdrijving uit, waarbij hij o.a. een varken gebruikt, en dat komt de pater duur te staan als hij zich voor zijn acties moet verantwoorden bij zijn superieuren in Rome en vooral tegenover kardinaal Sullivan (Ryan O'Grady). Maar Gabriele legt alleen verantwoording af bij de paus (Franco Nero) in Vaticaanstad. Zijn directe opdrachtgever die evenals hem erin gelooft dat het kwaad op Aarde ronddwaalt. De paus geeft Gabriele dan ook een nieuwe opdracht als er een bijzondere zaak zich in een bouwvallige verlaten abdij in Spanje ontvouwt.

Daar is Julia (Alex Essoe) namelijk noodgedwongen ingetrokken met haar twee kinderen, te weten de rebelse dochter Amy (Laurel Marsden) en het stille zoontje Henry (Peter DeSouza-Feighoney), na het overlijden van haar man en al gauw vertoont haar zoontje Henry vreemde trekken die veel weg hebben van een demon. Gabriele is ervan overtuigd dat hij opnieuw te maken krijgt met iemand die aan een geestesziekte lijdt, maar hij komt na zijn bezoek al snel tot de ontdekking dat hij deze keer oog in oog komt te staan met het kwaad dat zich in het kind Henry huisvest.

Russell Crowe speelde ooit in Oscar winnende films en "The Pope’s Exorcist" hoort zeker niet in dat rijtje. Ondanks dat hij in een carrière dip zit, doet hij op een leuke manier zijn best om Gabriel Amorth een warme uitstraling te geven, met een rauw randje. Zo drinkt hij alcohol voor het exorcisme en maakt hij flauwe grapjes omdat demonen schijnbaar moppen haten. Regisseur Julius Avery zag er waarschijnlijk ook de lol van in om Russell verkleed als een pater op een rode Vespa rond te laten rijden. Hij doet het regelmatig en de film laat het zelfs lijken alsof hij van Rome naar Spanje rijdt op de scooter

Er zijn al tientallen films waarin duiveluitdrijvingen centraal staan en op dat gebied heeft "The Pope’s Exorcist" dan ook helemaal niets nieuws te bieden. Dat het hoofdpersonage is gebaseerd op een echte duiveluitdrijver uit Vaticaanstad en sommige gebeurtenissen gebaseerd zijn op de verhalen die Gabriele Amorth in zijn boeken heeft geschreven, zouden de film een stuk boeiender en spannender kunnen maken. Maar het nadeel is dat de horrorfilm nooit echt onder je huid kruipt en nooit echt boeiend, spannend of eng wordt, hoewel er wel aan aantal creepy momenten (o.a. als Amy in een soort van spin verandert) inzitten. Ook moet je natuurlijk niets van de "gore" verwachten. De enige twee momenten waarbij "gore" een heel klein beetje van toepassing is als pater Esquibel (Daniel Zovatto), min of meer de sidekick van Gabriele, in zijn oor wordt gebeten door Henry en als moeder Julia door haar bezeten dochter Amy in de hand wordt gebeten.

Dit is vooral te wijten aan het verhaal dat we we inmiddels al vaker hebben gezien, maar ook aan de minder overtuigende speciale effecten (zoals groter wordende monden) die grotendeels met behulp van een computer op het scherm zijn getoverd. Wat dat betreft mis ik tegenwoordig de horroreffecten van de jaren 70, 80 en 90 films die zonder computer zijn gemaakt en die veel meer effect hebben dan degene gemaakt met een computer en het komt het realisme ook niet ten goede. Visueel (inclusief de kleuren) gezien mocht de film er overigens best wezen, want de beelden van de abdij (inclusief de catacomben) en natuurlijk van het beeldschone Rome, zijn een lust voor het oog.

"The Pope’s Exorcist" begon opzicht best aardig met het exorcisme in Italië waarbij een varken gebruikt wordt en die dan uiteindelijke doodgeschoten wordt (als de demon zich verplaatst heeft in het varken), waarna we de klassieker "She Sells Sanctuary" van de rockband "The Cult" te horen krijgen. Maar het verhaal heeft weinig subtiliteit en transformeert in de tweede helft in een regelrechte foute horrorfilm. De Spaanse abdij waar het Amerikaanse gezin intrekt is een overduidelijk spookhuis (zo verdwijnt moeder Julia bijna in een bed en krijgt dochter Amy te maken met een demon in een kast) en de demon, te weten Asmodeus die bekend staat als de koning van de hel, die Henry overneemt heeft duidelijk "The Exorcist" uit 1973 gezien.

Alle clichés (o.a. ledematen in onmogelijke posities, een rammelend bed, tegen de muur opklimmen en aan het plafond hangen) passeren de revue en zelfs zijn confrontaties met Gabriele zijn weinig overtuigend. De demon wil Gabriele overnemen en zo de katholieke kerk infiltreren. Tegelijkertijd is er een complot rond de duistere geheimen van het Vaticaan, dat zeker het dieptepunt van de film is omdat het onnodig voelt. Dat laatste geldt ook min of meer voor het verleden van Gabriele tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin hij wordt afgeschilderd als een lafaard.

De onbedoeld grappige scènes, zo zegt Gabriele regelmatig "koekoek" tegen meisjes en maakt hij een leuke opmerking over koffie (wat gevoelig ligt in Italië) en suiker als hij zich moet verantwoorden bij zijn superieuren in Rome, maken "The Pope’s Exorcist" eigenlijk nog een best vermakelijke slechte film. En vooral de scène met de koffie en suiker was geinig, waarbij er gezegd wordt:

Sister: Father Amorth, caffe latte?
Gabriele: At this time of the day? Are you crazy?
Gabriele: Double espresso, Sister.
Sullivan: Sugar?
Gabriele: Sugar is the work of the devil. No, thank you.

Ook de scène waarbij de bezeten Henry zijn moeder omhelst, en hij een borst van haar vastpakt ,vond ik wel geinig en daarbij wordt ook gezegd:

Julia: Henry, stop!
Henry: This baby's hungry, you fat cow.
Julia: What? What are you saying?
Henry: You never breastfed me, Mommy.
Julia: What?

En dat de film niet heel slecht is, is ook te danken aan Russell Crowe die de rol van Gabriele Amorth meer dan uitstekend speelt en dat zelfs met een Italiaans accent. Maar het blijft lastig om hem los te koppelen van de rollen die hij eerder heeft gespeeld.

Peter DeSouza-Feighoney als Henry deed het opzicht verdienstelijk, maar hij kon niet echt een vuist slaan als de bezeten Henry, zoals de jonge Linda Blair dat destijds in "The Exorcist" wel uitstekend kon. Verder deed Daniel Zovatto het nog verdienstelijk als pater Esquibel en de kleine grapjes en chemie tussen hem en Russell Crowe, waren best leuk en goed. Omdat hij al vroeger een relatie had met de vrouw Adella (Carrie Munro), krijgen we zelfs nog wat naaktheid (in twee scènes) te zien in de vorm van borsten. En verder is het natuurlijk leuk om de legendarische Franco Nero in de rol van paus te zien. Hij speelde in een aanzienlijk aantal spaghettiwesterns en met name in de jaren 70 was hij populair in Italië.

"The Exorcist" is nog steeds de spannendste en engste horrorfilm waarin een duiveluitdrijving centraal staat. En we weten inmiddels dat deze klassieker gewoon niet te evenaren of te overtreffen is. Wat misschien in dit geval "The Pope’s Exorcist" gelijk ook de das omdoet. "The Pope’s Exorcist" komt te vaak onbedoeld grappig uit de hoek of grijpt het naar clichés van "The Exorcist" en andere vergelijkbare horrorfilms. Russell Crowe doet zijn best en maakt deze film vooral nog het kijken waard, maar ook hij kan niet in zijn eentje deze film niet naar een voldoende tillen. Er wordt op het einde nog gehint naar een sequel, maar dat is een horde die beter niet genomen kan worden.

'This was a Nice surprise Gabe!'

Ik vond het een heerlijke no nonsens film geheel in het donker afgespeeld!.

Van het begin tot het einde heb ik hier van zitten genieten, lekker man hoe deze film je mee neemt in de krochten van de bezetenheid. En wat me ook beviel was dat het nooit echt helemaal over de top ging, nee ik heb genoten! op naar deel 2.

Sterke film die niet zo cliché matig aanvoelde. Ik vond Crowe erg strek spelen. Ook eens wat anders een vrolijke exorcist met humor. Dat jongetje speelde ook erg goed en zetten een creepy rol neer. Erg leuk om te zien. Ik mag deze regisseur toch wel, zo vind ik Overlord nog steeds een fantastische film en deze scoort ook hoog bij mij.

Na twee films afgeleverd te hebben die op hun eigen manier leuk waren, levert regisseur Julius Avery nu weer een misstap af, maar het exorcisme-gebeuren is ook niet van het soort waarmee je tegenwoordig nog eenvoudig kan opvallen. Veel regisseurs kiezen voor extra bombast en animatiegeweld om de dunne inhoud enigszins te verbloemen, waarbinnen Avery geen uitzondering vormt. Het levert wel een vermakelijke finale af en wat opvallende horrormomenten tussendoor, maar uiteindelijk wordt er met het eindresultaat veel te weinig aangevangen. De spanningsopbouw oogt onrustig en de locatie wordt amper benut voor de sfeerzetting, bovendien speelt Russell Crowe een weinig geloofwaardige Gabriele Amorth. De humor tussendoor maakt verder een geforceerde indruk en de demonische stem zorgt voor onbedoelde hilariteit, maar uiteindelijk zijn de visuele kwaliteiten evenals het tempo degelijk genoeg om op z'n minst vermaakt te blijven kijken. Een regisseur als Avery heeft duidelijk een sterk concept of een degelijke inhoud nodig om op te vallen, anders zakt hij door de mand.

Matige horrorfilm waarbij het thema exorcisme vaak niet weet te boeien door de bombastische benaderingen van de regisseurs. Hier is dat ook het geval. Ook de humoristische opmerkingen van Crowe is hier wat misplaatst en sommige scènes zijn volledig over the top. Ook jammer dat de locatie niet wordt benut voor een goede sfeerzetting of spannende momenten. Gabriele Amorth heeft echt bestaan en heeft ook boeken geschreven over zijn strijd tegen demonen en het kwaad.

Sowieso zullen die uitgevoerde uitdrijvingen toch wel anders zijn dan in deze film

5/10

Ik kan elke dag wel kijken naar Russel Crowe die de wereld red op een Vespa.

Crowe red ook de voor de rest volgens het boekje exorcist film. Alle cliche's komen in veelvoud voorbij. Maar Crowe's humor, maniertjes en accent, was precies wat de film nodig had. Het leunt iets meer op de actie dan de horror. Dat is wat het voor mij leuker dan ik op voorhand had verwacht. Voor het verhaal hoef je dit zeker niet te kijken. Het verhaal is namelijk een grote bende.

Wie er in hemelsnaam op het idee is gekomen om de Nieuw-Zeelandse Russell Crowe te casten als Italiaanse exorcist!? Bij mijn weten heeft de man niet eens een Italiaanse achtergrond. Het maakt 'The Pope's Exorcist' (2023) een koddig filmpje over een stereotiepe kerkfiguur die op een Vespaatje rond rijdt en wijwater sprenkelt. Al vrij snel kom je erachter dat je 'gebaseerd op een waargebeurd verhaal' met een korreltje zout moet nemen. Maar eenmaal op stoom blijkt 'The Pope's Exorcist' (2023) een innemend genrefilmpje dat alle remmen losgooit met geheime nisjes naar crypten en hallucinante duiveluitdrijvingen. Echt eng wil het allemaal niet worden, maar je krijgt er een achtbaanrit voor terug die voldoende weet te vermaken. Ik kijk stiekem zelfs een beetje uit naar de sequel...

Aanvankelijk dacht ik, de recensies op deze site volgend, dat deze film zou tegenvallen. Maar viel dat tegen!

Een toch wel geslaagde horror. De bizarre verschijningen flitsen voorbij. Er gebeurt heel veel waardoor de griezel momenten (zoals in The Exorcist uit 1973) best wel mee vallen. Russel Crowe doet het goed als een doorgewinterde priester die alles met de nodige humor opvat. De film heeft meer weg van een fantasie dan van een horror.

Ik kijk al uit naar de sequel.

Deze biografische horrorilm is gebaseerd op de verhalen van Gabriele Amorth, de voormalig hoofd-exorcist van het Vaticaan. Het verhaal speelt zich af in de late jaren tachtig en volgt Amorth wanneer hij wordt ingeschakeld bij een Amerikaans gezin dat te maken heeft met de demonische bezetenheid van hun zoon Henry in een vervallen klooster in Spanje.

De zoveelste Exorcist-rip-off met de gebruikelijke ingrediënten die een mix is van horror, camp en actie. In tegenstelling tot veel andere exorcisme-films, die vaak kiezen voor een donkere en plechtige toon, kiest regisseur Avery voor een aanpak die balanceert op de rand van het absurde. Zijn film bevat lichte en zelfs humoristische elementen en schuwt niet om over-the-top te gaan, zowel qua special effects als in de dialogen.

Russell Crowe levert een goede prestatie met zijn charismatische vertolking van Amorth. Daniel Zovatto als de lokale priester Esquibel biedt een overtuigende tegenhanger en samen brengen ze zeker dynamiek op het scherm.

Visueel gezien is de film niet altijd even verfijnd; sommige effecten ogen wat goedkoop, maar passen binnen de algehele campy sfeer. De productie is consistent in zijn keuze voor groteske momenten, variërend van bloedspetters tot absurde taferelen. Dit zorgt ervoor dat de film nooit saai wordt, maar ook niet altijd even geloofwaardig of angstaanjagend.

Voor mij een nipte voldoende.