365 Days: This Day (2022)

Efkes voor alle duidelijkheid: m'n vriendin, onze vrienden en ik hadden de eerste film gezien vanwege alle controverse eromheen. En af en toe zetten we expres zwijnen op om de parelen extra te waarderen. Dus ik weet waar ik aan begin maar dan heb ik er alsnog een mening over. En ik bekijk zo'n film ondanks alles zo objectief mogelijk.

Serieus...? Ik heb juist het tegenovergestelde ervaren. Niet dat ik de voorganger van dit derderangskasteelromannetje nou enorm waardeer of zo. Maar die ging wel ergens over, had een bepaald uitgangspunt. Mijn grootste probleem met dit vervolg vat ik gaarne als volgt samen:

ER

GE

BEURT

GEEN

E

NE

REET

En dat is niet overdreven! In het eerste halfuur, bijvoorbeeld, wordt er getrouwd en ruziegemaakt. Verder kijk je alleen maar van die lifestyle magazine, toerisme-, auto-, mode en/of parfumreclame en videoclip beelden van overvloedige rijkdom en de prachtigste locaties in Sicilië - een goeie vriend refereerde aan deze scènes als Hallmark Moments. Oh, en daar tussendoor natuurlijk stomende stoftporno. Joepie.

Maar dat het plot ook maar op enig moment vooruit komt? Dacht 't niet. Nou heb ik al geen sympathie voor welk personage in heel deze reeks dan ook, maar omdat het véééééééél te lang duurt voordat er ook maar iets noemenswaardigs gebeurt, gaat iedereen me nog sneller op de zenuwen werken.

Er hoort een bepaalde structuur in een film te zitten, of in welke vorm van storytelling dan ook. En die speelt hier in een gruwelijke, hemeltergende mate de Grote Afwezige! Met groot gemak had je 75% of meer van de film kunnen wegknippen zonder dat je iets miste qua verhaal. In principe is het helemaal niet gek om af en toe een montage te gebruiken wanneer je een verhaal wilt vertellen. Maar in dit prul doen de makers niet anders! Ze maken er hun volledige stijl van, wat betekent dat er - zoals ik al heb benadrukt - geen ene derrière plaatsvindt.

Het is wel héél erg meta-meta-meta allemaal: Białowąs, Mandes en Lipińska proberen hun bordkartonnen en compleet uitgeholde personages te verhullen met een totaal uitgehold plot en dat dan weer met een volledig uitgeholde aaneenrijging van 'scènes'. Laura, Massimo en wie dan ook zijn absoluut niet interessant, laat staan sympathiek. Ze moeten aaneen lopend laten zien hoe groot hun fotomodellenfactor is met hun perfecte huid, tanden, kleding, haar, etc. en pronken met hoe rijk en verveeld ze zijn. Uitgebreid dineren in een zeventiensterren restaurant, rondtoeren in de duurste wagens en meest luxueuze jachten, op maat gemaakte kleding shoppen, surfen op de maagdelijkste stranden en de achtergrond ziet er te allen tijde perfect uit - met uitzondering van die karige kamer in 't begin waar de huwelijksnacht werd gevierd. Die zag er ter vergelijking - om de woorden van m'n vriendin te gebruiken - uit als een kelderbox in Rotterdam.

Oh ja, en we zien ze continu met mekaar batsen, batsen en nog 's batsen. Hieperdekuthoera.

En voor zover er al iets gaat gebeuren, zie je dat al van mijlenver aankomen: een opbloeiende romance tussen Laura en Nacho, de tuinman. De fokking TUINMAN die natuurlijk direct ter plaatse is wanneer Laura Massimo schijnbaar betrapt op vreemdgaan. Er gaat bij haar niet stante pede een belletje rinkelen? Extra reden om geen enkel medeleven voor haar op te kunnen brengen.

Echt, een lager niveau dan het eerste hoofdstuk kon ik me niet voorstellen. Maar ik zat er flink naast. En dan die cliffhanger uit het eerste deel, die al nauwelijks impact maakte maar toch compleet teniet wordt gedaan in de eerste scènes van deze film? Die doen ze nog 's dunnetjes over. Serieus, 't is net de afsluiter van de eerste helft uit een sixties Batman tweeluik: Zal ze het halen? Kijk volgende week/volgend jaar weer! Toegegeven, dit is een grove belediging aan het adres van wijlen Adam West. Maar toch is die associatie gemakkelijk gemaakt.

Een oninteressant verhaal vertellen is al een doodzonde. Wanneer je dat dan ook nog eens op de meest oninteressante manier doet? Dat is pas écht onvergeeflijk.

P.S.: Dan heb ik het nog niet eens gehad over die ontzettend gladjakkerige, zeikerige soundtrack. Het is niet mijn bedoeling om de muzieksmaak van wie dan ook te beledigen, maar al die overgeproduceerde popmeuk die je hier om de oren vliegt geeft je extra 't gevoel dat je alleen maar naar een aaneenschakeling van videoclips zit te kijken dan dat er zich daadwerkelijk een film afspeelt. En aangezien ieder nummer zo'n beetje hetzelfde klinkt, wordt er nog meer benadrukt dat - en hoe - we telkens en telkens en telkens en telkens en telkens en telkens in herhaling vallen. Afgrijselijk!

Overbodige sequel van 365 Dni (2020), want meer van hetzelfde. Het verhaal –voor zover aanwezig– en de dialogen zijn tenenkrommend. Inmiddels is een derde deel aangekondigd. Ik denk dat ik die maar links laat liggen, want ik weet nu onderhand wel dat Anna Maria Sieklucka een mooie vrouw is en de rest van de cast en de verhalen stellen weinig voor.

Oh nee…dat wordt weer gruwelen !

Misschien krijg ik nog een tip voor mijn Bucketlist Travel!

Nog slechter dan zijn voorganger. In de eerste helft zien we dat Laura en Massimo in het huwelijksbootje stappen, maar al vrij snel wordt hun romantisch avontuur op de proef gesteld. Volgens de Poolse traditie draagt Laura haar trouwring aan haar rechterhand. Het script bevat hooguit een paar regels aan tekst om een film van bijna twee uur mee te vullen.

1,0 *

In dit vervolg op 365 Days blijkt Laura [Anna-Maria Sieklucka] helaas niet te zijn verongelukt en dat betekent nog meer softcore porno met nog meer eentonige popdeuntjes. Deze keer doen Laura’s vriendin Olga [Magdalena Lamparska] en Massimo’s lijfwacht [Otar Saralidze] een poging de erotische feestvreugde te verhogen en maken we kennis met Nacho [Simone Sussina], de hunky tuinman op wie Laura haar seksuele fantasieën kan botvieren. Pas na een uur doemt er iets van een verhaal op, maar denk maar niet dat het daardoor ook maar een heel klein beetje beter wordt. En ook deze keer wisten de makers een smoes te verzinnen voor een vervolg: The Next 365 Days.