Umma (2022)

Umma is het Koreaanse woord voor 'moeder' en deze film gaat over drie generaties vrouwen. Over de moeder die uit Korea naar Amerika is gekomen. Over Amanda (Sandra Oh, die eveneens executive producer was) die hieraan een traumatisch verleden heeft overgehouden (iets met elektriciteit) en over tienerdochter Chrissy (Fivel Stewart) die een leeftijd heeft bereikt waarop ze het nest wil verlaten. Door de aanwezigheid van moeders geest komen traditie en ouder-kindrelatie onder druk te staan. Oh en Stewart geven zeer solide uitvoeringen.

Helaas, valt de film tegen want waar de film zoveel tijd besteedt aan het omarmen en verkennen van het drama, vergeet het goede angsten achter te laten, aangezien dit toch een horror zou moeten zijn. Er werd lukraak met "Boe!" momenten en nep-build-ups gestrooid. Maar nergens lukt het de film om de schrik echt goed te krijgen. Ook het einde, wanneer blijkt dat de enige horror die zich manifesteert, helemaal niet zo dreigend was, doet afbreuk aan de film. Tja het lijkt alsof iedereen die betrokken was bij de opnames, gewoon liever bij de dramatische scènes wilde blijven.

Wat best gek was want Raimi Productions (van Sam Raimi de maker van o.a. Evil Dead en Drag me to Hell) staat toch bekend om zijn horrorwerk. Daarnaast was ook André Øvredal (van Trollhunter, The Autopsy of Jane Doe, Scary Stories to Tell in the Dark) betrokken. Gedurende zijn 83 minuten stapelt de film scènes met gemiste kansen. De film had zowel een paar goede als minder goede elementen maar het is net als veel andere moderne als horror verpakte films meer een drama over verdriet en trauma.

Amanda [Sandra Oh] woont met haar volwassen dochter Chris [Fivel Stewart] op een afgelegen boerderijtje waar ze bijen kweekt en succes heeft met de verkoop van honing. Omdat Amanda extreem gevoelig is voor elektriciteit is plaatselijke winkeleigenaar (en afnemer en distributeur van de honing) Danny de enige vriend van de familie. Totdat Amanda’s Koreaanse broer [Tom Yi] onverwacht op bezoek komt om de as van Amanda’s moeder [MeeWha Alana Lee] (de Umma uit de titel) af te geven. Vanaf dat moment wordt Amanda geplaagd door angstaanjagende visioenen waardoor ze zich steeds vijandiger opstelt ten opzichte van haar dochter. Doe de gordijnen dicht en de lichten uit. Niet omdat het zo eng is, maar omdat je anders niet kunt zien wat zich afspeelt tijdens de nachtelijke scènes. Heeft een paar aardige schrikmomenten maar het grootste pluspunt is Oh.

Het acteerwerk van Sandra Oh is bovengemiddeld en een aantal horrorbeelden maken een treffende indruk, maar regisseuse Iris K. Shim komt inhoudelijk niet veel verder dan een volstrekt uitgekauwde basis en een hoop uitgesponnen stommiteiten. Shim stond evenzeer in voor het scenario en had zich er wellicht beter aan gedaan om feedback te verkrijgen vanuit meerdere perspectieven, want de uiteindelijke finale is zelfs dermate dwaas dat de (bonus)punten in hoog tempo kelderen. De castleden doen hun best om van alle bombarie en onbenullige ideeën een doorlopend interessant geheel te maken, maar zonder spanning, sfeer of goede concepten sta je al snel voor een te grote uitdaging die niet meer overwonnen kan worden. Als Shim wat van de Koreaanse cultuur hoopt over te brengen in de Westerse wereld zal ze toch met betere kwaliteit moeten komen dan Umma.