We Have a Ghost (2023)

Redelijke film waarin een gezin naar een oud huis verhuist waar zich een spook op de zolder bevindt. Een simpel gegeven, maar het verhaal is op zich prima uitgewerkt. Een ouderwets aandoende jeugdfilm (en dat is positief bedoeld). Een aantal vermakelijke scenes (zoals de auto-achtervolging), maar de film gaat simpelweg te lang door. Een kleine 3.0 sterren.

Kantje boord net niet kinderfilm. Zeer luchtige film met af en toe wat grappige momenten en enkele emotionele scènes, maar echt diep wordt het nergens. Maar verveelt ook niet. David Harbour slaagt er in om een sympathieke geest weer te geven zonder ook maar één woord te spreken, hij moet het louter hebben van non-verbale expressie en dat vind ik toch wel straf gedaan. De CIA wordt wat overdreven cliché in beeld gebracht, zonder echt als bedreigend over te komen. Met name Tig Notaro speelt wat over the top. Zoals in begin gezegd, net niet kinderfilm. Maar net door deze manier van aanpakken is deze film ook voor de jongeren goed te verteren. Twee uur zo voorbij. Hou het op een doordeweekse Netflix productie. Zal niet iedereen aanspreken.

Wel verfrissend dat het geestengebeuren nu eens wat luchtiger en met humor wordt getoond. Dat zie je niet zo vaak, behalve bijv. in Ghost Busters.

Grappig dat David Harbour geen tekst heeft, maar het toch een levendig en volwaardig personage wordt, door de geschiedenis die zich ontrafelt. Hilarisch retro kapsel heeft hij trouwens, met die slierten haar op zijn kale kop.

De film zakt na de 90e minuut wat in. Het hele gebeuren met de CIA had er gemakkelijk en zelfs beter uit gekund. Dat voegde al met al niet veel toe.

Het slot is tamelijk ontroerend. Krappe 3*

Best een leuke familiefilm, duurde wel wat lang. Maar best vermakelijk. Goede muziek. Jammer van het Woke gehalte, dus wel een ster minder.

Frank [Anthony Mackie] en Melanie [Erica Ash] zijn nog maar net met hun zoons Fulton [Niles Fitch] en Kevin [Jahi Di’Allo Winston] verhuisd wanneer Kevin oog in oog komt te staan met een geest [David Harbour]. Kevin is niet onder de indruk en maakt zelfs een filmpje van zijn ontmoeting. Dat filmpje wordt een hit op YouTube en wekt de interesse van Leslie Monroe [Tig Notaro], een wetenschapper die denkt bewijs te hebben gevonden waarmee ze haar onderzoek kan voortzetten. Kevin probeert ondertussen te achterhalen waarom ‘Ernest’ hier rondspookt. Vermakelijke variant op een veelvuldig gebruikt gegeven weet je regelmatig te verrassen en is een prettige mix van komedie, drama en science fiction.

Middelmatige mengeling van humor en spanning, waarbij regisseur Christopher Landon krampachtig probeert een nostalgisch jaren '80 sfeertje op te roepen. De plot is echter aan de flauwe kant en de film zeurt veel te lang door. Vooral het middenstuk, voorzien van een kansloze auto-achtervolging, gaat echt nergens over. In de finale beschikt de film nog wel over een aardig gevonden plotwending, maar tegen die tijd is duidelijk dat dit niet boven het maaiveld uitkomt.

Ik had er weinig van verwacht en twijfelde zelfs om deze film te gaan zien, maar de film is nog best goed. Ik vind het zeker ondergewaardeerd. Hier en daar best grappig en soms gaat het geweldig de emotionele kant uit. Ergens misschien een klein beetje woke, toch weer die verschillende rassen. Deze film doet natuurlijk vooral denken aan de film uit 1990 Ghost met Swayze en Demi Moore. De muziek is ook behoorlijk goed en de hoofdrolspeler heeft er zeker aanleg voor. De geest kan niet spreken en dat maakt het een bijzondere interactie. Echt een kinderfilm vond ik het toch niet, toch niet voor onder de 10 jaar.

Meh.

Deze film had sowieso eentje met Eddie Murphy kunnen zijn, vanaf midden jaren '90 wanneer zijn carrière aan het tanen was. We Have a Ghost springt alleszins mee op die nostalgische kar, want alle ingrediënten die zo hard doen denken aan dat type (familie)film zitten er in. Thema's als aanvaarding e.d. liggen er dik op en worden iets té druk gebracht. Het duurt allemaal ook redelijk lang voor hetgeen het te bieden heeft. Er had m.i. gemakkelijk een half uur geknipt kunnen worden, dan had dit misschien nog net genietbaar geweest als familiefilm.

2

Ik moest een beetje slikken toen ik zag dat regisseur Christopher B. Landon na volop teenhorror de overstap maakte naar familyhorror. Zijn laatste film vond ik erg degelijk vermaak, maar dat was dan ook een (komische) slasher. Het was dus even afwachten wat zijn veiligere regiekwaliteiten gingen laten zien, maar ik ben toch wel positief verrast. We Have a Ghost is geen bijster originele film of eentje die profiteert van vernieuwende plotelementen, maar wel eentje die verfrissend persoonlijk en sympathiek aanvoelt. Landon raakt veel clichématige zijsporen aan waarvan al dat gedoe met de CIA wat mij betreft geschrapt had mogen worden. De weinig subtiele kritiek op de huidige generatie is ook wat vervelend, maar de escalerende situatie door de aanstormende populariteit van geest Harbour/Ernest is wel komisch. Eenmaal het verhaal op stoom is leidt Landon ons vlotjes door allerlei avontuurlijke situaties heen, waarbij de acteerkwaliteiten van Winston maar met name Harbour zelf zeker genoemd mogen worden. Oorspronkelijk was ik van plan de film 3,0* te geven, maar eigenlijk moet ik bekennen dat ik geraakt werd door de ontknoping en dus een halfje extra toeken. Hopelijk zet Landon deze lijn qua niveau door, maar zijn volgende project is Scream 7, dus ik ga weer ouderwets vrezen.