Zillion (2022)

Zeer goede film!!

Eindelijk nog eens een zeer geslaagde Vlaamse film

Muziek, verhaal, acteurs,... TOP

Zeer knap camera werk ook.

Zelfde sfeer zoals het echt was vroeger, heerlijk om te zien!!!

Zeker een bioscoop bezoek waard, wat een leuke avond was dat

Wat een TOP film is dit zeg

Muziek is fantastisch, sfeer in deze film echt zeer goed!!

Hoe alles in beeld gebracht wordt, zeer knap gedaan.

Verveeld op geen enkel moment. 2 uur vliegen voorbij

Matteo Simoni heeft opnieuw bewezen dat hij 1 van de beste Belgische acteurs ooit is

De rest van de cast was ook zeer sterk!!

Iedereen gaan kijken!!

Na zijn zeer sterk regie debuut met de film D'Ardennen, is Robin Pront terug met Zillion!!

Zillion is echt een zeer goede film!

Enorm sterke cast, goed en boeiend verhaal, zeer mooi in beeld gebracht & de sfeer zoals vroeger.

Was echt een belevenis die je in de cinema moet meemaken.

Met Robin Pront hebben we duidelijk een top regisseur rondlopen in België.

Matteo Simoni toch wel 1 van de beste acteurs van België.

Iedereen gaan kijken & geniet ervan!!!

Zeker genoten van Zillion. Audiovisueel is het smullen! Vooral de scenes in de discotheek zelf, gecombineerd met die heerlijke ouwe platen. Ook erg fijn dat ze niet alleen gekozen hebben voor bekende klassiekers, want het wordt prima afgewisseld met relatief onbekendere nummers waarvan het super is om deze nog eens te mogen horen. Electric Voodoo bijvoorbeeld. Kudos daarvoor.

Het verhaal is ook goed, er gebeurt een hoop met een onverwacht en sterk einde. De acteerprestaties zijn fenomenaal van de hoofdpersonen. Ze gaan echt helemaal op in hun rol. Ook de humor is goed en prima gedoseerd.

Er is maar één kanttekening waarom ik Zillion ‘slechts’ 4* kan geven en daar kan de film zelf niets aan doen, maar wat is Pathé denkende om zo’n laag volume te hanteren. Ik heb thuis mijn geluid nog harder staan. Vooral bij een film als deze waarvan de beleving extra intens wordt bij een hard volume. Wat een flater en zo jammer, want anders had de film zeker nog een halve ster extra gescoord. Wellicht bij een herziening in Nederland bij de VUE.

Oja, ze verkopen ook geen bier meer in België bij Pathé. Is dat in Nederland ook? Wat een betutteling. Laag volume, geen getapt pintje, geen warme nacho’s, er blijven zo weinig redenen over om daar naar de bioscoop te gaan.

Wel een sterke film over zowel de rise en fall van de Zillion en Frank Verstraeten zelf. Er ontbreekt misschien net iets memorabels om de film naar een echte toprating te verhogen, maar verder is dit een strak geregisseerde en entertainende film. Matteo Simoni is geniaal als Dennis Black Magic. Zo grappig elke keer hij weer in beeld verschijnt. Charlotte Timmers doet dat ook wel goed en lijkt te groeien als actrice. Volgens mij is deze film net haar echte doorbraak. Ze begint wel op te komen maar dit wordt een zeer veel bekeken film dat weet je nu al. Barbara Sarafian in een wat ingetogenere rol dan dat we van haar gewoon zijn. Toch weet ze haar mening vaak eigenlijk zonder woorden al over te brengen op het publiek. Ze heeft dan ook echt sprekende ogen.

Geen idee of ik er ooit naartoe had gegaan moest ik wat ouder zijn geweest, maar het moet nogal een ervaring zijn geweest als je de film ziet. Geweldig dat Robin Pront het aandurfde om dit verhaal te verfilmen. Een film die je met weinig andere films kan vergelijken.

Toen een vriendin voorstelde om naar de bioscoop te gaan voor Zillion had ik er echt geen zin in. Vlaamse film is niet mijn ding en Matteo Simoni al helemaal niet. Ik had dus ook geen trailers gezien of artikelen gelezen. De vooraf opgebouwde hype was mij dus volledig ontgaan. Toen ik dan nog merkte dat de zaal vol zat met mensen die schijnbaar de deur nooit uitkomen kreeg ik bijna een zenuwinzinking.

De film begon met een extreem slechte quote van een DJ en mijn hoop was verloren. Ik maakte me klaar voor twee en een half uur tenenkrommende cinema. Gelukkig wordt zelf een cynicus als mij op zijn ongelijk gewezen. Zillion heeft mijn verwachtingen ver overschreden en uiteindelijk heb ik die lange speeltijd voornamelijk met een glimlach op mijn stom wezen gezeten.

Zillion kan ik het best omschrijven als The Wolf of Wall Street maar dan in België. Je weet dat er een loopje met de waarheid is genomen en toch zit je stomverbaasd te kijken naar wat een gekte er ooit in de discotheek gebeurd moet zijn. Het zwevende en dynamische camerawerk benadrukt dit en zorgt ervoor dat je jou echt in de dancing waant. De soundtrack is fantastisch maar dat is normaal als je muziek uit de eeuwwisseling gebruikt. Ik moest me ferm inhouden om niet mee te doen met de soundtrack van mijn kindertijd. De film neemt zich gelukkig niet al te serieus. Heel veel dingen zijn bewust over de top. Zo zijn sommige scènes extreem campy en andere hebben dan weer de cinematografie van een John Wick-film.

Jonas Vermeulen als Frank Verstraeten is perfect gecast. Alles lijkt als twee druppels water op de echte uitbater van de nachtclub. Hij laat een knap staaltje acteerwerk zien wat erg van pas komt bij de emotionele rollercoaster die zich vormt omtrent het personage. Charlotte Timmers als Brigitta Cal-oeps ik bedoel Vanessa Goossens is best te pruimen. Aanvankelijk kon ze me echt niet overtuigen maar gaandeweg liet ze zien dat ze haar plek in de film verdient. De echte ster van dit alles is - en ik geloof niet dat ik dit noteer - Matteo Simoni als Dennis Black Magic. DBM is sowieso al een persona die in het Belgische collectief geheugen gegrift staat. Simoni bewandelt fijntjes de lijn tussen overacting en camp wat de film zeker ten goede doet.

Niet alles is echter positief. Zo is de eerste helft een gigantische roes waar het tweede deel aanzienlijk soberder is. De film weet niet echt honderd procent welke toon hij wil aanslaan. Ook kunnen er bepaalde clichés, domme keuzes en onwaarschijnlijkheden niet vermeden worden. Het is een kwestie of je erdoorheen kan kijken. Ook is de film mij iets te braaf. Om het cru te verwoorden: zoveel drugs, hardcore seks en schandalen en de film blijft braaf tussen de lijntjes kleuren als het over naakt gaat. Ik snap het niet zo goed, misschien waren ze bang dat het teveel zou shockeren?

Al bij al een erg fijne Vlaamse film met een goede schwoong.

4*

Gezien ik in mijn jonge jaren nog naar Zillion-beach ben geweest wilde ik deze film uit nostalgie echt wel zien. Kon niet wachten dus avondje cinema. Film is een aaneenschakeling van goeie beats, sfeerbeelden en dramatiek achter de schermen. Feit dat het allemaal echt is gebeurd geeft alles nog wat extra punch. En punch genoeg in deze film. Je wordt als het ware meegezogen in het nachtleven. En doordat ik deze op groot scherm zag met uitstekende cinema-audio toch wel een beleving op zich. Chapeau voor Mateo Simoni, gelijkenis echt wel bangelijk met de echte Dennis Black Magic. Ook de rest van de cast zet een prachtprestatie neer, Jonas als Frank, Barbara als zijn moeder en Charlotte als het lief van Frank waarvan men de echte naam niet mag noemen maar iedereen weet over wie het gaat (lol)… Inhoudelijk ook een mooi verhaal, is film van bijna 2,5 uur, maar verveelt geen minuut en was zo gedaan. Heb er echt wel van genoten en even met wat weemoed teruggedacht aan de tijd dat ik nog uitging in dergelijke dancings.Toch wel een van de betere Vlaamse films. Geef 4,5*, want 5* is echt voor de hele speciale toppers.

Zillion steekt audiovisueel bijzonder goed in elkaar, fantastisch camerawerk van Robrecht Heyvaert, en de uitstekende cast maakt dit tot een zeer vermakelijke rit. Onder de motorkap is dit echter een Wolf of Wall Street kloon die dramaturgisch gezien met momenten te kort schiet. Zowel toon als story beats kloppen soms gewoon niet, waardoor het geheel niet helemaal lekker loopt.

3*

Ik kom al 25 jaar in Kinepolis Antwerpen en ik heb nog nooit meegemaakt dat ik 20 minuten naar een parkeerplaats moest zoeken daar, ongelooflijk hoeveel volk er op deze film af kwam. Ik kon nog op de valreep 2 stoelen boeken want alle zalen, en hij draaide zeker in een zaal of 8 waren volledig uitverkocht.

Ik ben toen ik 21 was een aantal keer in Zillion geweest, maar vooral de muziek is herkenbaar van mijn vroegere uitgaansleven. Wel associeer ik Zillion vooral met lastig binnen te komen, er was altijd wel iets niet in orde waardoor je niet binnen mocht, je broek, je schoenen. Dus zeker niet enkel Marokkanen. De portiers waren ontzettend selectief en heel vervelend.

De film zelf vond ik vooral de eerste helft goed, het gebeuren in en rondom Zillion, de muziek etc. maar daarna als de val begint vind ik het allemaal wat onsamenhangend en overdreven worden en is het ineens gewoon een soort 'vet hard' actiefilm. Dat is dan wel jammer na zo'n sterke eerste helft. Het had ook wel 20 minuten korter mogen duren wat mij betreft.

Maar desalniettemin zeer vermaakt!

Voor m'n verjaardag een gratis ticket, dus dan is het deze geworden. Het levensverhaal over Frank Verstraeten en de Zillion. Het eerste deel vond ik erg goed, interessant gebracht en ook visueel dik in orde. Het tweede deel vond ik iets minder, maar toch nog altijd goed.

Een dikke pluim voor de cast. Ze leken er erg goed op. Leuk dat de echte Frank ook nog een kleine cameo had. Verder een toffe soundtrack en gewoon heel entertainend.

Vond de film zeker de moeite om gezien te hebben.

Het verhaal van de legendarische discotheek in Antwerpen. Het is onze lokale gangsterfilm, de Antwerpse Goodfellas. Maar dan in de handen van een Vlaamse regisseur die de rauwe kantjes er wat afgevijld heeft voor het grote publiek en met de nodige retro dansklassiekers. Visueel is het niet zo bijzonder, maar het tempo ligt gelukkig wel hoog genoeg en het verhaal is de moeite om te zien. Los van wat nu waar is en wat niet.

Frank Verstraeten is ook in deze film een klootzak en Dennis Black Magic een viespeuk. Hun verhaal is een rise & fall zoals we dat wel meer zien, echt verrassen doet het niet. Maar het zorgt wel voor de nodige entertainment.

Redelijk.

Robin Pront haalt nergens het niveau van z'n verrassende debuutfilm D'Ardennen. Voor Zillion haalt hij de mosterd bij films als het vaak genoemde Wolf of Wall Street. Dat is misschien ook niet echt verbazingwekkend, want de rise and fall van de ondernemende creep Frank Verstraeten leent zich gemakkelijk voor een dergelijke film.

Ik had zowel in verpakking als toon een iets andere film verwacht. Eentje die meer buiten de lijntjes durfde kleuren en meer een eigen smoel had. Zillion is nu eigenlijk perfect wat je kan verwachten, maar net dat steekt me een klein beetje tegen. Het prikkelt niet echt.

Tenzij je misschien houdt van bekende technodeuntjes en discolichten. Erg onder de indruk van de feestscènes ben ik echter niet. De soundtrack bewandelt erg bekende paden en een beruchte discotheek vol seks en drugs (en de jaren '90) is voor mij niet gelijk aan slomo's. In trance raken is op geen enkel moment een optie. Daar had ik meer verwacht of gehoopt.

Maar al bij al is dit wel keurig gemaakt. Het tempo zit er redelijk in. Van Jonas Vermeulen noch Charlotte Timmers ben ik onder de indruk, maar andere rolletjes zoals Matteo Simoni - oppassen maar voor de typetjes - zijn wel amusant. Pront heeft m.i. wel talent, alleen is het hopen dat hij iets minder toegankelijke films maakt.

3

Vermakelijke rise-and-fall trip.

Het is een beetje familie Flodder in de Antwerpse discotheek, met de burgemeester en de belastinginspecteur als Vlaamse Sjakies.

De twee hoofdrolspelers lijken personages uit een stripboek. Het leunt vooral erg op komedie, wat het van begin tot eind vermakelijk maakt. Maar het zijn toch wel een beetje bordkartonnen karakters.

De beeldschone Charlotte Timmers heeft de interessantste rol. Je vraagt je steeds af; is ze bereid mee te gaan in de waanzin, maar ze lijkt vooral bezig met haar cokeverslaving.

Het had het interessant gemaakt als de film af en toe wat gas had teruggenomen en het personage Frank Verstraeten iets meer diepgang had gekregen dan de kleine nerd die nooit serieus genomen werd. Alles is heel erg bombastisch, en dat werkt lang heel goed, maar het laatste half uur is het meer mayo met friet ipv friet met mayo.

Wat een feestje deze film! Dé muziek uit de 90's (trance, techno) het sfeertje, Vlaams (blijft lekker klinken) goed verhaal, goede acteurs.. gewoon echt fijn Belgisch hoogstandje!

"De film vertelt het waargebeurde verhaal over de opkomst en ondergang van de Antwerpse danstempel Zillion en zijn flamboyante eigenaar Frank Verstraeten."

Af en toe enerverende film over de opkomst en teloorgang van de Antwerpse discokoning Frank Verstraeten. In weerwil van mijn afkeer voor techno muziek heb ik mij meestentijds prima vermaakt. Wel jammer dat de relatie tussen de hoofdpersonages (Frank en zijn lief Vanessa) niet wat meer is uitgewerkt.

Heerlijke film over, een vd beruchtste dancings van België, ondanks vrij kort bestaan. Was zelf veel te jong om het zelf van binnenuit te hebben kunnen meemaken, maar als 12-15jarige mega zot van diene muziek, die heerlijke 90s, (hard)trance en techno, nu nog en da wekt altijd nostalgie op.

De film is vet weergegeven, zowel het neerzetten vh waargebeurde verhaal, met tuurlijk goei dosis fictie, als op audiovisueel vlak, puur genieten en top entertainment. Ik ook letterlijk ne constante smile vd muziek en het kleur en lichtspel. Ook de cast zijn toppers, van Matteo Simoni als Dennis Black Magic, Jonas Vermeulen als Frank Verstraeten tot Charlotte Timmers als Vanessa, echt hoedje af.

Een 9/10 is zeker op z'n plaats.

De techno-trance tempel Zillion blijft een stukje cultuur voor wie de jaren 1997-2001 bewust heeft meegemaakt, en dit oord des verderfs was een waar symbool in de hoogdagen van de discotheken. Zelf ben ik er nooit geweest want ik was geen discotheekganger. Wel eens naar Zillion Beach geweest aan de kust in zomer 2000.

Goed idee om er een film over te maken, hoewel ik het wat betreur dat Brigitta Callens (op haar eigen verzoek en onder dreiging van een proces) hier Vanessa Goossens genaamd wordt. We weten allemaal heus wel om wie het draait en haar persoon krijgt hier niet echt een positief beeld. Net als Verstraeten trouwens, die ook al geen sympathiek figuur was in die tijd. Zijn gebrek aan fysieke lengte compenseerde hij met ongebreidelde arrogantie. Intussen is de man tot zelfinzicht gekomen en heeft de nodige lessen en conclusies getrokken uit die wilde periode en wel meegewerkt aan de film. En wat een rol van Jonas Vermeulen, ik was werkelijk onder hypnose van zijn prestatie... Simone als Dennis Black Magic mocht er ook wezen. Van dat Albanees crapuul dat aan de voordeur stond had ik ook al gehoord. Dit waren geen buitensmijters maar echte killers.

Het is een film die een erg fragmentarische collage is van de rise&fall van Verstraeten. Ik vond het verhaal soms te snel gaan en de voice-over stoorde me op enkele momenten, maar het is visueel erg mooi gedaan en de zeer goede muziekselectie (Open Your Eyes op de eindaftiteling is nog steeds een dijk van een nummer!) maakt dat je die periode toch nog eens herbeleeft. Van de Vlaamse toppers van de voorbije maanden (Rebel, Close, Zillion) is dit toch wel mijn favoriet.

Een dikke pluim voor Jonas Vermeulen als Frank Verstraeten en Matteo Simoni als Dennis Black Magic. Prima acteerwerk en Matteo lijkt net de echte Dennis Black Magic. Maar ook Charlotte Timmers als Vanessa en Barbara Sarafian als de moeder van Frank Verstraeten zitten goed in hun rollen. Het verhaal wordt goed opgebouwd en blijft boeiend tot het einde. Daarbij de herinneringen van de techno-trance muziek uit de jaren 90 waarbij sommige deuntjes je nog altijd meevoeren om je volledig te laten uitleven. Nochtans niet echt mijn genre muziek, maar wel leuk. Ook een pluim voor het visuele aspect en het hoge tempo van de film want er gebeurt van alles in de film. De realiteit en fictie lopen wat door elkaar want wat er echt gebeurd is laten we in het midden. Ja vermoedens zijn er zeker dat sommige dingen zo wel gebeurd zijn, maar het is nog altijd een eigen interpretatie. Maar die Albanezen, man man ...daar krijg je schrik van. Prima film met een hoog entertainment gehalte. 8/10

Ik had tot het uitkomen van deze film nog nooit van de Zillion gehoord, en ook Frank Verstraeten, Dennis Black Magic en al dat soort figuren, ik had geen flauw idee. Disco's vind ik niet zo boeiend, en zeker niet dit soort hippe tenten met rijen van een uur en foute portiers. En dan ook nog eens 2.5 uur, dus het was zeker niet zo dat ik nou echt uitkeek naar deze film.

Maar verdomd, ik heb me goed vermaakt. Weliswaar gaat het óver een disco (en alles eromheen), maar de mainstream jaren '90 muziek was sowieso wel een beetje nostalgisch en de disco is vooral kapstok voor het verhaal. Het is een soort van Belgische versie van Casino, waarbij op sterk geacteerde wijze een paar ontzettende eikels worden neergezet, met Frank Verstraeten nog wel als toppunt (nou ja, dat Albanese tuig kan er ook wat van). Het is een boeiend en spectaculair verhaal, vol muziek, drugs, seks en geweld. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat waarheid is en wat er voor het verhaal is bij verzonnen - maar het is een best absurd verhaal, en het spreekt voor de film dat dit onderscheid tussen feit en fictie niet zo makkelijk te maken is. Het gaat wat teveel richting actiefilm zo tegen het einde, en niet alle stukken van de film zijn even interessant, maar alsnog een verrassend boeiende film over een bizarre geschiedenis.

Ik heb Zillion lang voor me uitgeschoven. Ik wou niet meegaan in de commerciële hype die er was in 2022. De film is sterker dan ik had verwacht, althans de vibe die hij bij me te weeg bracht. Prima prestatie van Robin Pront die een nostalgische aaneenschakeling van "I love the nineties" bracht met die oppompende dancemuziek. In wat een geweldige sfeer en spektakel werd je twee uur lang ondergedompeld!

Maar ook de acteerprestaties zijn zeer sterk. Simoni op kop met een vlekkeloze imitatie van de echte Dennis Burkas. Maar ook Timmers en Vermeulen maken indruk. Net als Sarafian als mama Verstraeten die haar zoon steeds verder van HAAR ziet wegglijden. Hoewel de Zillion slechts een aantal jaren open was, was the sky werkelijk de limit. De film probeert je inderdaad te doen inzien dat geld niet dé drijfveer was van Frank Verstraeten. Verstraeten was een narcist, maar had ook een sterk minderwaarheidscomplex die hij steeds wou ontkrachten. Samen met zijn intelligentie en vermogen om te ondernemen, scheerde hij hoge toppen.

Fijn ook die cameo op het einde van de echte Verstraeten. Waar ik wel voor vreesde was de vrij positieve benadering van Verstraeten en zeker ook Dennis BM. Beiden, en zeker die laatste, hebben wel wat op hun strafblad staan. Nu, die Albanese gangsters, dat waren pas lui om echt schrik van te krijgen. Angstaanjagend en meedogenloos. Het laatste half uur gaat het geweld echt crescendo. Die homejacking destijds was hot nieuws. Moeilijk voor me om alle realiteit van fictie te onderscheiden, maar entertainend was het wel deze trip!

Als kind voldoende in moeders schandaalbladen gelezen om alles over de Zillion en de capriolen van Frank Verstraeten, Dennis Black Magic en Brigitta Callens te weten. Om die reden liep ik niet te springen om deze film in de bioscoop te zien. De 90s trance die in de Zillion gedraaid werd en die ook in de film overdadig aanwezig is, zet evenmin aan tot een bioscoopbezoek. Nu het op Streamz staat, gaf ik het toch een kans en Zillion blijkt een uitstekende film te zijn.

De personages worden zeer goed vertolkt. Dat geldt voor de drie protagonisten, maar ook voor verscheidene nevenrollen en figuranten. Luk Wyns als Chico de portier bv. De regie is spectaculair. Pront laat iets zien waar we in de Vlaamse cinéma nog niet veel ervaring mee hebben: topniveau. Hoe de scènes naadloos in elkaar overvloeien en de perfectie wordt nagestreefd in de cameravoering: indrukwekkend. De excentrieke sfeer in de Zillion alsook de technologische hoogstandjes worden prachtig in beeld gebracht. Het verhaal is mooi opgebouwd en wordt goed verhaald door de arrogante en weinig charismatische Verstraeten. Eigenlijk komt enkel Black Magic als sympathiek uit de verf. Ook wanneer ik interviews lees met hem, kan ik een gevoel van waardering nooit onderdrukken. Maar dan hoor je dat hij weer in de nor zit voor zedenfeiten met minderjarigen... Een karakteristieke dubbelzinnigheid die ook (luchtig) in de film aan bod komt.

Voor de muziek moet je het mijns inziens niet doen. De enige goede beat die ik in de film gehoord heb, was van Lords of Acid in die Zundays scène. Als onderhoudende spektakelfilm is Zillion evenwel niet te versmaden.

Razendsnelle film die een goed beeld geeft over de extravaganza uit die tijd. De IT 1989 - 2004 in Amsterdam was de Zillion voorgegaan. Verstraete mixt computertechnologie en muziek aan elkaar als geen ander in de korte tijd dat deze zaak bestond. De film is krachtig van begin tot eind, waarbij ego, dromen, doelen en chantage elkaar continu afwisselen. Het circuit waren de 3 Hoofdrolspelers zich in bewegen mer alle gevolgen vandien wordt cinematografisch top in beeld gebracht. De tijd vliegt voorbij. De pornokoning speelt zijn rol met zo een faveure dat hij haast nog sympathiek begint te lijken. De discokoning is zo egocentrisch wat er uiteindelijk wel voor zorgt dat hij neerzet wat hij wil neerzetten, unstoppable in gedrevenheid. Al met al krachtig, rauw en toch ook een beetje mooi gevat in het tijdsbeeld van de late 90's. Dit soort zaken zijn er bijna niet meer, daarom goed dat er een film van is gemaakt. Het doet mij ook denken aan de Bocaccio in Gent die zijn furore in de late 70's en 80's had.

Gave Vlaamse prent. Het zou onder rise and falle kunnen vallen.

We volgen de übernerd Frank Verstraeten, woonachtig in een een of ander gehucht in Vlaanderen; onder een dak met zijn moeder. En toch gaat het wel redelijk goed met Frank. Het is de jaren 90 (De tijd dat je anderen nog kon overtuigen, nu moet je zoiets niet meer proberen), en door zijn ICT-kennis en zijn computerhandel uit China weet hij bakken met geld binnen te halen. Zeker omdat zijn dorp in die tijd nog niet zo technisch begaafd is. Er is echter wel een probleem; het geld wat hij binnenhaalt is zwart en de boekhouder zit hem al op zijn lip.

Hij trekt ook op met Dennis, de pornokoning van België en maakt hierdoor al snel kennis met het nachtleven. Na enkele keren te zijn meegegaan naar een discotheek, krijgt Frank de kriebels om zelf een zaak op te kopen. Het is een manier van witwassen. Zonder het ooit vermogelijk gehouden te hebben en tegen de verwachtingen weet hij met Dennis (en zelfs zijn moeder) in het Antwerpen van 1997 een verbluffende futuristische en oogverblindende nachtclub neer te zetten. Een eerste stap naar de toekomst.

De shots in de club zijn bedwelmend. Je zou kunnen denken dat in 1997 de wereld veel futuristischer was door het eindeloze experimenteren, tot het moment dat het tegen het gevoel van moedertje natuur ging en er gas teruggedraaid moest worden. Maar in deze tijd kunnen we nog genieten van de laserstralen uit de decoletes van danseressen, het neonlicht, robots, talloze drankjes en bovenal: techno! Door middel van de muziek maak je een reis door de jaren dat Zillion heeft mogen bestaan. En door het feit dat de sukkelige Frank ineens zoveel geld heeft lijkt hij nu zelfs Miss België aan de haak te kunnen slaan als modemodel van zijn tent.

Maarja, hoe heeft het mogen bestaan, en hoe waterdicht bleef het?

Op een zeer creatieve manier worden we daarop getrakteerd en lijken vele genres door elkaar te lopen. Van komedie tot biografie, tot drugsfilm tot misdaad. Want onder de grond van deze trendy nachtclub bevind de onderwereld die de zaak staande moet houden. Hier gaat geen corruptie, moorden, martelen of het inhuren van de Albanese maffia vanaf.

De Belgische manier van verwerken is altijd uiterst vermakelijk en genietbaar en de regisseur van D'Ardennen heeft dat hier op een vakkundige manier weten neer te schetsen en weet de kijker helemaal in de sfeer mee te zuigen. Een achtbaanrit van 132 minuten. Leuk om na het zien van Hardcore Never Dies opnieuw terug te keren naar de jaren 90.

4,5*

Snap de aantrekkingskracht van deze prent en waarom het zo’n publiekshit was. Het is wel eens tof om teruggekatapulteerd te worden naar het einde van de jaren ‘90, toen de wereld - in onze herinnering dan toch - een stuk eenvoudiger leek.

Er is toch een soort nostalgie naar die periode bij veel mensen, toen het internet en sociale media onze levens nog niet zo zwaar domineerden, en het er in de Vlaamse discotheken nog onbeschaamd larger-than-life aan toe kon gaan. De bekende dance-hitjes van weleer die aan sneltempo de revue passeren in de film, versterken dat nostalgisch gevoel uiteraard.

Ook voor mij was de muziek een feest van herkenning uit mijn tienerjaren (Open your Eyes van At the Villa People!). Ik ging toen ook wel al eens uit, al vond en vind ik zo’n mega-discotheek nog steeds niet de meest aantrekkelijke plek en is het ook niet meteen het soort van aangelegenheid waar de wilde jaren van mijn uitgaansleven zich echt hebben afgespeeld, dat kwam pas later.

Niettemin is het een aangename trip-down-memory-lane, al vind ik dat de film ook wel erg 90’s aanvoelt en daardoor ook wat oubollig. Het verhaaltje en de personages lijk ik wel al ontelbare keren eerder gezien te hebben. Verstraeten en Dennis Black Magic worden op zich prima vertolkt, maar echt interessante figuren vond ik het nu ook weer niet.

De film is zeker niet slecht gemaakt, maar het geheel voelt nogal eendimensionaal en commercieel aan. Al moet je misschien concluderen dat die hele ‘scene’ in de Zillion dat ook wel was. Visueel een paar toffe momentjes, maar hier was meer mee te doen denk ik. Het mocht allemaal wat rauwer en minder gelikt voor mij.

Regisseur Robin Pront komt op mij altijd wat puberaal over, en dat is met deze Zillion eigenlijk ook zo. De film mikt op een groot publiek en wil entertainen, maar daardoor raakt die voor mij ook niet boven de middenmaat uit. Maar slecht wil ik het ook zeker niet noemen. 3*

Het persoonlijke verhaal van “de kleine van Meise” Frank Verstraeten [Jonas Vermeulen], die begin jaren 90 een fortuin verdiende met computerbedrijf Infobrix, vooral door de belasting op te lichten met behulp van een zogenaamde “btw-carrousel”. Na het faillissement en het betalen van een enorme boete, gebruikt hij het zwarte geld dat zijn moeder [Barbara Safarian] achter heeft gehouden te gebruiken om een discotheek op te zetten in het centrum van Antwerpen. Deze moet alle andere discotheken overschaduwen en concurrent Carré ruïneren. Met hulp van Dennis ‘Black Magic’ [Matteo Simon], een succesvolle pornoregisseur met een enorm netwerk, slaagt hij in zijn missie, maar hij verliest zich in een mix van hedonisme en grootheidswaanzin. Voormalig Miss België Brigitta Callens overwoog juridische stappen te nemen vanwege de nogal opzichtige overeenkomsten tussen haar een het personage Vanessa Goossens [Charlotte Timmers]. Koren op de molen van de makers natuurlijk. Voortreffelijke reconstructie van de clubscene van de jaren 90 is een heerlijke nostalgische trip voor clubbezoekers uit die periode, mede dankzij een sublieme soundtrack. Verliest halverwege veel momentum en duurt dan ook wat te lang.

Onderhoudend, recht voor zijn raap 'waargebeurd' verhaal over opkomst en ondergang van de belg Frank Verstraeten, een computergenie met een neus voor zaken, die in 1997 futuristische megadiscotheek Zillion uit de grond stampt. Een soort belgische Boogie Nights, al is deze variant wel heel wat platter en minder complex. Plot en personages zijn weinig subtiel uitgewerkt en de afloop laat zich al snel raden, maar regisseur Robin Pront brengt alles energiek en met veel flair in beeld en de trance-soundtrack is geweldig.

Als ik wel eens in België ging stappen dan ging ik naar The Fuse in Brussel, van Zillion had ik tot voor kort nooit gehoord. De film over de roemruchte club in Antwerpen is vermakelijk, ik vind zo'n rise & fall vertelling meestal ook wel leuk, en wordt vlot verteld. En hoewel het niet helemaal 'mijn' muziek is boorde het wel nostalgie aan, want veel deuntjes zijn overbekend.

Maar de mannelijke hoofdrolspeler kon ik niet echt serieus nemen, net zomin als zijn kompaan Black Magic, en zo'n film valt of staat toch wel met degene wiens verhaal verteld wordt. Nou hoef ik niet per se sympathie voor de hoofpersoon te hebben om een film goed te vinden, maar ik vond die Verstraeten in geen enkel opzicht boeiend. Een nogal vervelend mannetje eigenlijk. Gelukkig was daar Charlotte Timmers als ex-Miss België, haar personage vond ik interessanter dan die twee kleuters bij elkaar. Vind haar een stuk mooier bovendien dan de Miss die ze moest uitbeelden, dus dat was ook meegenomen.

Knappe film, absoluut! Duurt lang, maar vliegt voorbij. Wel spijtig dat hij niet ondertiteld werd; door de luide muziek waren veel gesprekken amper te verstaan. Maar misschien was dat expres gedaan, om het echter te maken?