Apollo 10 1/2: A Space Age Childhood (2022)

Uitstekende film over een jongen die in Houston woont ten tijde van de eerste maanlanding in 1969. Het hele gezinsleven en het opgroeien eind jaren '60 is prachtig neergezet. Een heerlijk nostalgische toon waarbij de scenes aan elkaar worden gepraat door een terugkijkende voice-over van een ingetogen Jack Black. De animatiestijl (reeds eerder gebruikt door Richard Linklater) ziet er mooi uit.

Vond dit niet zo leuk. Gaat over het leven in de jaren 1960 in de VS. Lijkt eigenlijk meer een documentaire. Een back to the sixies docu met eigenlijk altijd dezelfde beelden. De Kennedy's, de Vietnam oorlog en een raket naar de maan. De filmbeelden zijn deze keer door een cartoon me app gehaald zodat het nu getekend lijkt. Maar na 3 kwartier begon het me te vervelen en misschien dat ik ooit nog eens het tweede deel kijk want veel verhaal of avontuur zat er nog niet in. Niet zo interessant welke tv-series populair waren in de VS in de jaren 60. Trailer was wel veelbelovend. Leuk voor Amerikanen denk ik

Te makkelijk.

Linklater volgt recente voorbeelden van Tarantino en PT Anderson, en maakt een film die zich afspeelt in de tijdsgeest en plaats van hun jeugd. Waar Tarantino en Anderson niet letterlijk hun jeugd vertalen naar het scherm doet Linklater dat wel. Het begint met Jack Black als voice over die verteld hoe zijn jeugd was. Waar dit meestal na 15 minuten overgaat in de film, blijft Jack Black doorgaan. Uiteindelijk is het een 90 minuten voice over over een werkelijk doodnormale jeugd. Normaler kan bijna niet. Je zou toch hopen dat hij nog iets spannends mee had gemaakt in zijn jeugd, maar buiten een droom over naar de maan te zijn gegaan komt het niet.

Ik kon er dan ook weinig mee. De animatiestijl spreekt mij totaal niet aan en de verhaaltje is gelukkig niet megalomaan lang maar ik heb niks met die nostalgie trips van gerenommeerde regisseurs. Voelt dan toch een beetje alsof het beste er dan wel van af is.

2 sterren.

Ik ben een fan van Richard Linklater, die met o.a. de Before-trilogie, Boyhood en Dazed and Confused uitstekend werk afleverde in het verleden. De meeste van zijn werken draaien om het tonen van een fase in iemands leven en de impact die dit heeft. Dat doet hij hier met Apollo 10 1/2 ook, maar dan in animatievorm. We volgen een kind in de jaren 60 die we op zich groeien in een normaal gezin en met de technologische zaken van die tijd, maar ook met de tijdsgeest van toen qua tv-shows en historische zaken, waarbij de maanlanding de rode draad vormt. Het ziet er allemaal mooi uit en ook de stemmen en de muziek zijn dik in orde, maar na afloop vraag ik me wel af waarom dit is gemaakt want er gebeurt niks. Ondanks de niet al te lange speelduur van ruim anderhalf uur voelt de film zo na de helft aan de langdradige kant aan.

Ze maken allemaal niks bijzonders mee, dus eigenlijk ben je als kijker een beetje een voyeur in een alledaags leven van een gezin. Het had wel wat spectaculairder gemogen, maar ik kan me voorstellen dat Amerikanen die in die tijd kind waren het wel weer een mooie trip down memory lane vinden. En eigenlijk hoef je er niet eens Amerikaan voor te zijn, want de meeste zaken gebeurden bij bijna elke gemiddelde familie in de wereld denk ik. Het leukste van de film is weer even terugdenken aan je eigen kindertijd, waar je meestal toch met een glimlach aan denkt. En dus heeft deze film wel sentimentele waarde, maar meer dan dat ook niet.

3*

Richard Linklater was 9 jaar ten tijde van de maanlanding. Misschien heeft hij iets te weinig herinneringen aan de 60's die hij als klein kind beleefde. De film heeft weliswaar een mooie aanpak en met de animatie wordt het wat tijdloos. Maar het geheel voelt toch ietwat leeg aan en eerder een 'best of' van de jaren '60 ipv een echte nostalgische trip naar de kindertijd. De mooie beelden maken veel goed, maar kunnen de film zelf niet helemaal redden.

Sympathieke, met nostalgie doordrenkte ode aan de jaren '60, en dan met name aan de periode in aanloop naar de eerste maanlanding in de zomer van 1969. De film doet sterk autobiografisch aan en dat is dan ook direct het grootste struikelblok, aangezien regisseur Richard Linklater zo ver gaat in het tonen van allerlei details uit de periode dat er amper sprake is van een plot. De film is hoofdzakelijk een aaneenschakeling van treffende, vaak liefdevolle observaties, voorzien van passend ironisch commentaar door Jack Black.

You know how memory works. Even if he was asleep, he'll still think he saw it all.

Een geweldig portret van een vervlogen tijdperk, deze 'Apollo 10½: A Space Age Childhood'. Eind jaren '60 als uniek moment in de geschiedenis, toen alles mogelijk leek, alles nieuw was, technologie waarlijk grenzen verlegde. Linklater laat evenwel zien dat de wereld ook toen al in brand stond – ecologische rampspoed werd afgekondigd, een bloederige oorlog was gaande, ongelijkheid en racisme woekerden als nimmer tevoren – doch volwassenen leefden in een zorgeloze welvaart en de jeugd groeide op met een haast onvoorstelbaar positivisme. Alles was mogelijk – zelfs een eigen maanlanding simuleren op basis van de eigen verbeelding.

Schitterend hoe Linklater via de fantasie een ode brengt aan de klassiekers waarmee hij is grootgebracht, de fictie van het kleinste schermpje in de woonkamer waarbij hij de mosterd haalde voor zijn latere carrière... Ontwapenend, intrigerend doch bovenal hilarisch: een meeslepende en hartverwarmende trip doorheen een kantelmoment in de menselijke geschiedenis, bezien vanuit een – nou ja – wel erg ‘atypisch’ standpunt. Leve de blik van het kind, dat zien kan wat zovelen dikwijls ontgaat!

3,75*