Last Radio Call (2022)

Matig.

Last Radio Call was een film die ik toevallig tegenkwam. Van regisseur Rodriguez had ik een aantal maanden geleden een korte film gezien die ik wel aardig vond. Tot mijn verrassing en verbazing is deze film daar de uitgebreide versie van, maar zoals wel vaker bij regisseurs die hun korte films uitrekken was het niet best.

Een aantal leuke scenes met de 'zaklampcamera's' ten spijt, maar deze film valt zo diep in de gebruikelijke clichés dat het verhaal dat enige vorm van mysterie omtrent geen enkele indruk meer achterlaat. Je ziet dit soort films eigenlijk zo vaak gebeuren tegenwoordig dat ik me begon af te vragen of de regisseur eerder geldnood had dan een passie.

Een aantal horrormomenten tussendoor zijn absoluut de moeite waard. Dat zijn ook de momenten die zich echt alleen maar met horror bezighouden en minder met het mysterie-aspect. Dat zijn leuke, soms zelfs spannende momenten die de film even doen laten opleven voor een paar minuten. Die scenes zijn echter ook beperkt en dat is een gemis.

Als faux-documentary is dit compleet brak. Complete amateurs hadden het dan gemaakt, mensen naar wie ik geen minuut had gekeken was dit daadwerkelijk echt geweest. Het mag echter wel duidelijk zijn dat realisme ver te zoeken was. Er zitten nogal wat momenten in die nooit op camera hadden kunnen staan, maar dat moet je dan maar even voor lief nemen.

Barslecht acteerwerk, een saai verhaal en een voorspelbaar verloop. De film doet aan allerlei elementen die dergelijke films als deze nagenoeg altijd de das omdoen. Toch kent het wat geslaagde momenten waarvan menig kijker vooral tijdens de finale van kan genieten. Verder lijkt Last Radio Call regelmatig zijn centrale doel te vergeten, namelijk wat het eigenlijk wil zeggen en zijn. Het is vermakelijk en kort voor een keertje, maar geen hoogstaande nieuwe toevoeging aan het horrorgenre.

Beter dan verwacht! Nu ben ik niet de allergrootste fan van found footage films. Paranormal Activity of Grave Encounters zijn films die ik verre van goed vond! Deze film doet ook verder niets nieuws. De regisseur voegt zo'n beetje alle verschillende stijlen van found footage samen.

De film begint met bodycambeelden. Dit blijken teruggevonden bodycam-beelden te zijn van David Serling die na een oproep, vermist raakt in het verlaten Yorktown Memorial ziekenhuis. Met behulp van documentaire-makers probeert zijn vrouw te achterhalen wat er met hem is gebeurd op die vreselijke nacht. Dit houdt in dat ze wordt gevolgd door een cameraman tijdens haar amateur-detectivewerk. Ook wordt je nog getrakteerd op you-tube beelden van een groep kinderen die naar hetzelfde ziekenhuis gingen.

Bij dit soort films moet je natuurlijk geen goed acteerwerk gaan verwachten...en de vaak schokkende beelden verdoezelen ook veel oneffenheden in de cinematografie. Maar de film had een paar fijne dingen; de locatie was best creepy. Het leek soms op een spookhuisattractie die tot leven kwam. Daarnaast zijn er een paar goed getimede jump-scares en ook de oorzaak van de problemen komt in beeld. (voor mij vaak het struikelblok bij soortgelijke films) En dat monster van de film was origineel en had een interessant achtergrondverhaal; 'een heks The Red Sister' genaamd, een Skadegamutc (uitgesproken als "skuh-deh-guh-mooch") gebaseerd op een legende van de Wabanaki-stam over

Wel denk ik dat het beter tot zijn recht komt in een film met een traditionele stijl! Over het algemeen was dit niet zo slecht soms bezat de mindere aspecten van de found footage maar andere keren deed goede dingen waardoor ik over de ze film best positief kan zijn! Solide film met een gaaf verhaal.