Guillermo del Toro's Pinocchio (2022)

Eigenlijk zag ik hier als een berg tegenop want Del Toro en ik liggen mekaar niet zo. Dat heeft vooral te maken met die arme poes in The Shape of Water, zie mijn bericht aldaar. Toch geprobeerd om met een open blik naar de film te kijken, en daar heb ik geen spijt van.

De pop vond ik op het eerste gezicht maar een lelijk ontwerp met die lange dunne ledematen en vingers die hem haast iets spinachtigs geven. Zijn hoofd deed me denken aan Wickie de Viking en.. Kuifje? In ieder geval een combinatie van die twee. Loekie de Leeuw zag ik er soms zelfs in. Toch heeft dat slungelige op momenten ook weer iets aandoenlijks moet ik eerlijk bekennen, iets breekbaars.

De film oogt dan niet bepaald als een Hollywoodfilm, hij kent toch stiekem veel Disney invloeden: het aapje Spazzatura* bijvoorbeeld dat mishandeld wordt door zijn baas maar zelf ook gemeen is (aanvankelijk nog dan) en sterk weghad van een Disney villain sidekick als Iago, de papegaai uit Alladin. Of de moralistishe levenslessen die je telkens voor je kiezen krijgt: Ja, we moeten de wet gehoorzamen, of we nou willen of niet. En dan die vreselijke musicalliedjes tussendoor die godzijdank niet al te lang duren, waar kraak noch smaak aan zit. De scènes op de kermis gingen naar mijn smaak ook veel te lang door.

Desondanks zaten er ook zeker mooie dingen bij: de sfinx bijvoorbeeld onder het sterrenplafond, prachtig met dat rood, blauw en paars en dat glinsterzand.

Ook goed hoe Del Toro de link legt tussen de 'zielloze' pop en het dier (het aapje), waarvan Descartes vond dat die geen ziel heeft en niet meer dan een machine.

Van de 3 Pinokkio-verfilmingen van de afgelopen jaren vond ik die met Benigni die beste, de meest mysterieuze. Die van Zemeckis vond ik overigens ook prima. Gelukkig is dit ook geen film voor volwassenen geworden.

*afval

Na een half uur trok ik dat tenenkrommende ge-etter van die houten garnaal niet meer.

Deze verrassende draai aan het inmiddels behoorlijk uitgekauwde Pinocchio-verhaal levert in de handen van regisseurs Guillermo Del Toro en Mark Gustavson een indrukwekkende animatiefilm op, afwisselend magisch, grappig en ontroerend. Animatie en kleurgebruik zijn prachtig; de stemmencast eersteklas. Door geen rekening te houden met een jeugdig publiek komen thematiek en emoties hier maximaal goed tot hun recht. En wat een mooi einde.

Eigenzinnig film over Pinokkio. Gebruik makend van stop motion. Verademing na vele CGI meuk. Erg mooi gemaakt, veel details en nogmaals wijkt af van het originele verhaal. Pakt zeer goed uit.

4 sterren

Mooi.

Niet voor de allerkleinsten, maar wat mij betreft een erg frisse kijk op het gekende verhaaltje. Typisch Guillermo del Toro, bijvoorbeeld in de designs van onder meer de Dood, maar z'n collega-regisseur ken ik niet, dus geen idee waar die z'n bijdrage zich situeert.

Hoe dan ook, deze versie is origineel. De keuze om het verhaal te plaatsen tegen de achtergrond van fascistisch Italië pakt goed uit. Dat zijn voor del Toro bekende paden, maar het werkt wel gewoon goed. Het Disney-gehalte blijft redelijk achterwege, al had ik er aan het begin van de film wel wat moeite mee. Pinokkio zelf is aanvankelijk redelijk irritant en het verhaal lijkt niet gemakkelijk op gang te komen.

Het tweede gedeelte maakt dat goed. De bekende elementen zijn voornamelijk in grote lijnen behouden, zodat een gekend sprookje toch een heel eigen verloop kent. De animatie is schitterend. De film oogt gezellig en fantasierijk en ik ben toch weer een klein beetje meer liefhebber van del Toro geworden.

3,5

Schitterend gemaakt zonder twijfel, maar ik had eigenlijk gehoopt op een iets donkerder film. Want ondanks dat dit geen Disney is, is het ook weer niet helemaal vrij van Disney-sentiment. Het blijft natuurlijk ook wel een verfilmd jeugdboek. Een duidelijk minpunt vond ik de casting van McGregor: die heeft zo'n herkenbare stem dat ik alleen hem hoorde, niet de krekel. Ook vond ik het design van Volpe niet zo geslaagd, sowieso een wat saai personage. Best geslaagd vond ik Pinocchio zelf, vooral in het begin. Naarmate de film vordert wordt het wat voorspelbaarder en moralistischer en verloor ik af en toe de aandacht. Einde vond ik wel geslaagd en ontroerend.

Of dit nu de definitieve adaptatie is weet ik niet. Ik heb de tekenfilmserie uit de jaren 80 eigenlijk nog steeds hoger zitten, die vond ik als kind in ieder geval geweldig maar misschien zou die nu tegenvallen.

When one life is lost, another must grow.

Niet gemaakt voor kinderen.

Allemachtig, het originele verhaal van Pinokkio. Gruwel de gruwel. De krekel vermoorden. Oke, dat heb ik (lang geleden) opgezocht, want eerlijk is eerlijk, het is het soort literatuur dat ik niet zelf zou uitkiezen om te lezen, tenzij onder dwang. Geef mij maar stuiverromans e.d. Da's veel meer mijn soort literatuur..

Mooi genoeg wel. Animatie is op zich mooi en de aankleding ook, er zit een droevige ondertoon in. Melancholisch, met een afdronk van een soort ongemakkelijkheid. Is het Pinocchio, Gepetto of iets anders? Eigenlijk geen idee, maar feit is dat dit feitelijk niet zo mijn ding is. En of dit nu wel of niet direct voor kinderen is, hmm.

Met de nieuwe del Toro heeft Netflix toch weer eens een echte topper aan haar catalogus weten toe te voegen. Deze prachtige stop-motion film over de welbekende, levende, houten pop is een lust voor het oog. Maar buiten dat alle bijzondere karakters er prachtig uitzien, zorgen ze ook voor onvervalste humor, drama en eigenlijk alle emoties die de mens eigen is. De eigen draai aan het verhaal dat in 1940 al door Disney werd verteld werkt goed, ondanks wat onlogische zaken hier en daar.

Ik vraag we wel af wat en hoeveel er nu uiteindelijk nog met computers is gebeurt.

WTF zo veel geweld in beeld? Nazi's, bombardement en kind dood, duivels en hekserij, alcoholisme in beeld, aanrijding, begrafenis, "heil Hitler"....- WTF heeft het te maken met oorspronkelijke Pinokkio en een film voor kinderen??!! Met verstand van kinderpsychologie en ontwikkeling kreeg ik als volwassene er continu maagkramp van. Walgelijk, dus niet afgekeken. Zieke fantasie van de filmmakers, serieus. Bah! Echt afraden voor kinderen!

Als je bijna begint te denken dat een verhaal zover is uitgemolken dat er geen eer meer aan te behalen valt, dan kom je bedrogen uit. Del Toro heeft verhaal van een dikke laag stof ontdaan en het in een fris en eigenzinnig jasje gestoken. Deze bitterzoete vertelling van het welbekende sprookje verrast, vermaakt en ontroert en laat de kijker toch wel met een enigszins neerslachtig gevoel achter.

Hoewel het in hoofdlijnen het originele verhaal volgt, is de invulling daarvan van een compleet andere slag. Humor en een stevige dot drama worden daarbij niet geschuwd. Het vult elkaar prima aan, niet teveel van het een en niet teveel van het ander.

De thematiek leven en dood komt sterk naar voren en gaf me in bed nog wel wat stof tot nadenken. Hoe dan ook is dit een van de grootste verassingen van dit jaar. Aanrader.

Dan raad ik je niet aan het boek te lezen waarop Pinochio is gebaseerd. Dat is namelijk een verre van vriendelijk boek waarin geweld meer dan eens naar voren komt. Pinocchio wordt er zelfs in opgeknoopt en in een boom opgehangen om hem te doden.

Het heil Hitler is overigens Heil El Duce.

Ik vond deze film zo charmant, ontwapenend en ontroerend. Prachtig gemaakt en de muzikale stukken, waar ik een beetje tegenop zag, vond ik heel erg integer. Intens genoten van deze film en uiteindelijk een paar behoorlijke tranen gelaten.

Het geliefde (en veelvuldig verfilmd) verhaal van Carlo Collodi krijgt in handen van Guillermo del Toro en de Henson Studio’s een unieke bewerking, al kan dit nog steeds niet tippen aan de superieure Disneyversie uit 1940. Het scenario van Del Toro en Patrick McHale heeft meer aandacht voor de duistere verhaalelementen en heeft meer emotionele diepgang dan eerdere versies. Het prachtig gezongen “Ciao Papa” wekt kippenvel op en lijkt te zijn geïnspireerd door “Once There Was A Pretty Fly” uit The Night of the Hunter. Maar de ontknoping wordt wat afgeraffeld en lijkt het vermoeden te bevestigen dat stijl hier jammer genoeg net iets belangrijker werd gevonden dan inhoud.

Wat een zeikfilm. Niks over te melden.

Fantastisch gemaakt een prima animatie movie.

Dit is voor mij toch wel de film van 2022, ik vind hem erg mooi gemaakt die stopmotion en de CGI achtergronden zijn om van te smullen. Het verhaal wat denk ik toch iedereen kent word erg goed verteld, infeite door Jappie de Krekel (Ewan McGregor) die het hele verhaal aan elkaar verteld. De cast met dus oa Ewan heeft ook een mooie stemcast, David Bradley, Christophe Waltz, Tilda Swinton, Cate Blanchett, Rol Perlman en Greory Mann als Pinocchio doen dat goed. De muziek vond ik ook erg mooi, wel jammer dat ik als groot Guillermo del Toro fan deze op bluray zal kunnen hebben.

Matige film maar ik vind het sowieso al een vrij zwak verhaal. Eigenlijk snap ik niet dat de ene na de andere Pinokkio film wordt gemaakt. Iedereen kent Pinokkio natuurlijk van de groeiende neus als hij liegt. Die van Benigni heb ik afgezet, deze met de familie gekeken dus daar was dat wat moeilijker. Nee, voor mij mag het stoppen. Geld kan beter besteed worden en het is zonde van het talent van Del Toro dat hij zich met een stomme remake gaat bezighouden, ook al doet hij hier en daar zijn eigen ding en is de animatie wat apart. Min of meer stop motion precies.

Het zal vast allemaal mooi zijn en goed gemaakt enzo, maar ik trek stop motion gewoon slecht. Ik kan daar niet in meegaan omdat ik steeds het gevoel van theater heb, net niet echt. Zelfs met gewone animatie kan ik dat wel, maar stop motion is die zeldzame vorm waar ik dat niet heb. Ergo: zo'n film weet me nauwelijks te boeien. Vanwege het verhaal en de regisseur wilde ik deze wel zien, maar eigenlijk loop ik gewoon weer tegen mijn vooroordelen aan. Ik zal de film zeker geen zware onvoldoende geven, daarvoor zie ik ook wel de kwaliteit en originalieit (wat is die pop een creep trouwens!) maar de filmbeleving is echt nul bij mij. Om dit verhaal te laten spelen in fascistisch Italië (ipv de 19e eeuw) vond ik op de oppervlakte ook niet helemaal werken (ik ken Del Toro's overwegingen maar vind die wat ver gezocht ook) maar stoorde verder niet. 2,0*.

Dat is logisch, want er zitten geen draden aan.

Zeer herkenbaar!!! ik heb niets met alle vormen van animatie . Irreële wereld. Het doet mij helemaal NUL. Avatar , Pinocchio, noem maar op, uiterst knap 5* zeer zeker...maar doet mij NUL...0*.Ik begin er niet aan.

Volgens mij ligt het niet per se aan de stopmotion, tenminste bij mij niet. Maar ik herken wel dat de films van Guillermo del Toro me weinig doen en dat is bij Pinocchio niet anders. Volgens mij is hij geen goede verteller. Het ziet er mooi uit, dat wel.

Vreemd, ik vind Guillermo del Toro een fantastische verteller...

Het bekende sprookje met een aantal typisch duistere del Toro elementen. Zo voelt de eerste akte bij vlagen meer als een poppen versie van Frankenstein. Ook de scenes in het hiernamaals waren erg duister.

De film is prachtig gemaakt, een ware lust voor het oog. Zoveel detail zie ik maar zelden. Dat is ook meteen de grote troef van deze film.
Een minpunt vond ik de liedjes die in het begin af en toe ineens opkwamen. Ik vond ze niet bij de toon passen, en muzikaal niet zo sterk. De film had dat niet nodig.

Desondanks een mooie filmervaring, die me op het eind niet onberoerd liet.

3,5*

Bezit jij überhaupt enig inlevingsvermogen dan?

Ja hoor genoeg...Maar ik heb liever te doen met "'echte mensen" dan wat voor soort poppetjes ook.

Onderscheid weten te maken tussen ( vals) sentiment en gevoel....

Tranen in je ogen krijgen bij Bambi, Avatar Pinochhio...en verveelde onverschilligheid bij het kijken naar een documentaire over bv Auschwitz,

Een psychiater kan je uitleggen waarom jij vol emotie bent bij Pinokkio en 1 miljoen doden in Rwanda als gevolg van genocide in drie maanden in een documentaire langs je heen gaat.

Got it?

Discussion closed.

Waarom zou dat niet kunnen? Even los van dat ik vermoed dat bijna iedere kijker van een docu over de Holocaust ook gewoon geschokt en geraakt is tijdens kijken.

Buiten dat is niet elke film over een waargebeurd feit even goed natuurlijk. Genoeg WO II films waarbij ik niks voel.

Ik herken kwaliteit.

Ter compensatie breek ik daarom graag matige films af, zodat goede films nog beter voelen voor me.

Dit is inderdaad een schitterende, sfeervolle en goed geschreven film. Eentje die ik over een paar jaar zo nog een keer zal kijken.

Absoluut dat is zo.