El Comediante (2021)

Speciale filmervaring. Als er een Oscar bestond voor meest depressieve verhaal en was deze film een grote kanshebber. Het hoofdpersonage is een personage waar bij alles, maar dan ook echt alles misloopt. Verhaal wordt ook niet komisch laat echt zwartgallig weergegeven. Personage heeft geen geen geld meer, mislukt als stand-upcomedian, wil film schrijven maar is een ramp, relatie mislukt en zo verder… Er is ook geen enkel lichtpunt of iets positiefs in verhaal. En net daarom vind ik deze film geslaagd. Want dieper als dit personage kan je niet vallen in het leven. Is dus eens geen feelgood, actie of komisch verhaal. Voor de Spanjofielen, is Mexicaans Spaans en dus traag en redelijk verstaanbaar. Als ik ergens een vergelijking moet maken denk ik qua sfeer bij deze film aan Sideways uit 2004, hoewel deze laatste dan nog enigszins een positieve noot had en als onderwerp wijn proeverij had. Bij El Comediante is het echt met opzet zo deprimerend mogelijk gehouden. Ook ‘Lost in translation’ met Bill Murray past qua sfeer in dit lijntje. En een derde eveneens typische deprimerende film om mee te vergelijken is de Belgische productie ‘Manneken Pis’ uit 1995, dewelke ook een speciale insteek had. Kortom geen film om met een glimlach af te sluiten. Maar wel eentje om eens bij stil te staan hoe hard het leven kan zijn. Gezien de rauwe en onverbloemde realiteit alsook manier waarop alles cinematografisch in beeld wordt gebracht, toch wel 4* waard. Opgepast, is film voor liefhebbers die open staan voor dit genre…