Enys Men (2022)

De enige twee verwachtingen die ik van te voren had was dat het geen typische 'jumpscare' horrorfilm zou zijn en dat het zoveel mogelijk getrouw zou blijven aan de jaren 70.

Beiden kwamen volledig uit. Allereerst is het indrukwekkend hoe de jaren 70 stijl terugkomt in allerlei aspecten: van geluid tot belichting, montage, lettertype, muziek, acteerwerk, filmgrain en nog veel meer. Over de stijl is heel goed nagedacht, wat bijvoorbeeld ook blijkt uit de audio en mixing van bepaalde scenes. En dat kon allemaal heel fout uitpakken, maar dat doet het zeer zeker niet. Indrukwekkend om naar te kijken, te luisteren en te ervaren.

Maar dan blijft wel het verhaal over. Horror is wel erg losjes te interpreteren, ik vond het veel meer een mysterie dan horror. Het verhaal is namelijk, zeker in het begin, erg traag en zodra het eenmaal op gang komt, is het vooral puzzelen hoe alles in elkaar steekt. Het blijft doelbewust wat vaag en is zeker op meerdere manieren te interpreteren. Alleen in tegenstelling tot echte hersenkrakers, ga je hier nooit helemaal uitkomen. Het is zo'n film waarbij de vraag al snel rijst of de schrijver (tevens regisseur) wel echt antwoorden hierop had, zelfs al waren het meerdere antwoorden. De trance in het begin was vooral rustgevend en erg 'uneventful'. Met een kwartier minder in het eerste stuk was ik wellicht wat meer onder de indruk van het slot. De conclusie is wel interessant en pakkender dan de eerst 45 minuten, gelukkig. Tegen die tijd alleen moest het de eentonige smaak van de eerste helft weg poetsen.

Voer voor de mumblecore liefhebbers die The Lighthouse (Film, 2019) - MovieMeter.nl te duidelijk vonden en het liever abstracter willen. Wat waarschijnlijk betekent, alleen een handjevol mensen waar deze film echt bij aanslaat.

Oef wat een moeilijke film om iets over te schrijven als je toch al wel iets moe bent. Hoe Jenkin omgaat met narratief in zijn films heeft daar alles mee te maken. Hoewel Enys Men traag begint, grijpt het je steeds meer naar de strot als audiovisuele ervaring; ondanks dat je als de film op pauze gezet zou worden, desgevraagd vermoedelijk niet precies uit zou kunnen leggen waar het over gaat, en waar de spanning precies zit. Maar wat deze man doet op het vlak van editing en sound design met zijn korrelige 16mm beelden, is een feestje voor wie daarvan smult.

Net als Bait ZEKER geen film voor iedereen, eerder het tegenovergestelde.

Nog wat extra leesmateriaal naast de eerder gedeelde link.

‎Magic Hour Out of Sync: a conversation between Enys Men’s Mark Jenkin and Skinamarink’s Kyle Edward Ball • Journal • A Letterboxd Magazine

3,8*

"The monument has become a focal point for the collective grief for so many"

Yup, alle vakjes van de *KUCH* moderne 'verheven horror' (wat blijft het toch een betekenisloze term) worden weer afgevinkt. Het afwijkende visuele formaat, de lange close-ups van flora en fauna of gezichten, (hier waren er zelfs ook schoenen), de horror is metaforisch en komt voort uit een dramatische element (tenminste zo interpreteer ik het bij deze film) en het dubbelzinnig of vaag zijn. Kortom ‘horror voor de niet-horror’ kijker.

Deze film spant daarnaast zo beetje de kroon; een Vrijwilligster woont op Enys Men (Cornish voor Stone eiland), met als enige doel het observeren en meten van een plant die dichtbij een klif groeit. Je ziet haar heen en weer lopen van haar huisje naar de klif en terug, terwijl ze pauzeert om een ​​steen in een oude mijnschacht te gooien.. Af en toe zet ze de generator aan en worden de natuurgeluiden overstemd door het gekletter.

Blijkbaar was het hoogtepunt dat er korstmos op de plant begint te groeien. En ook op De Vrijwilliger. Niet dat het daardoor spannender of zelfs maar begrijpelijker wordt. Naast een staande steen (die voor sinister moet doorgaan) zijn er af en toe er ook verschijningen; dansende kinderen, een priester, mijnwerkers, reddingsboot bemanning en een tienermeisje. Tja...misschien zijn deze achter elkaar gezette reeks scènes allemaal heel erg zen of kan je er goed op mediteren maar meer indruk achterlaten dan dat ik mijn schouders ophaal deed het ook niet!

Experimentele film vanuit regisseur Mark Jenkin, die hiermee een ode bracht aan de jaren 70. Een project met een dergelijke stilering valt hoe dan ook op tussen het moderne griezelwerk, maar dat kan zowel negatief als positief uitpakken. In het geval van Enys Men is dat spijtig genoeg het eerste, vooral omdat er hier niet bijster veel aan de hand is en Jenkin er niet in slaagt de druk en/of de sfeer effectief te verhogen. De personages krijgen daarnaast weinig mee en de dromerige beelden tussendoor willen niet erg onbehaaglijk worden, maar het mysterieuze gevoel hangt sterk en dat levert onvoorspelbaarheid op. Echt saai wordt Enys Men daarom nooit, maar naarmate het laatste halfuur vordert begint de speelduur dan toch een beetje te wegen.

Enys Men is een prachtige film, dat kan je wel zeggen. Over elk shot werd lang nagedacht, het is bijna een kunstwerk op zich. De betoverende soundtrack werkt als een spreuk over de kijker. De sfeer van de 70's wordt perfect nagebootst. Je wordt zowaar ondergedompeld in een dromerige wereld dat veel belooft maar weinig aflevert.

Erg veel gebeurt er niet en dat is meteen het grootste probleem van de film. Veel vaagheden en weinig om je aan vast te houden. Dit soort films zijn genieten geblazen als je in de juiste mood bent en je focus onverdeeld naar de film gaat. Dat ik mezelf niet in de beste omstandigheden en met veel afleidingen van buitenaf bevond is mijn eigen schuld. Het droeg ongetwijfeld mee aan mijn uiteindelijke middelmatige score.

Er valt achteraf veel te ontleden, zo ook op Reddit. Na meerdere interpretaties te lezen kan ik de film meer appreciëren voor wat het is. Toch is het veel te veel style over substance en neigt het misschien soms wat naar het pretentieuze.

Enys Men ervaring die meer weg heeft van mijn Headspace meditatieritueel dan van een échte film.

2,5*