On Est Fait pour S'Entendre (2021)

Weer een mooie rijke Franse mensen film ! echt zo'n film om tijdens een druilerige zondagmiddag in Moeskroen, Namen of Waterloo te kijken (caveat: de mensen om je heen zijn daar helaas niet zo mooi als degenen op het scherm) Wat een genot dat we in deze eeuw van toxische masculiniteit-kritische westerns, europudding EU propaganda en Timothee Chalamet nog een regelmatige instroom aan Franse bourgeois komedies hebben. Naar alle waarschijnlijkheid zal dit genre nog wel een jaar of twintig blijven bestaan, tot alle acteurs / regisseurs / scenaristen van die generatie overleden of op pensioen zijn. Erna krijgen we enkel nog Franse komedies over genrefluïde flexijobbers op fietsen te zien, die klagen dat de huurprijzen veel te hoog zijn. Enfin, deze mooie rijke Franse mensen film wordt geleid door de koningin van de mooie rijke Franse mensen, Sandrine Kiberlain. Ze speelt weer maar eens de hippe alleenstaande moeder, die graag van een joint paft om te ontspannen. Wat nog ontbreekt is een man in haar leven. On Est Fait pour s'Entendre volgt eigenlijk exact hetzelfde stramien als Un Homme Pressé - de film die ik de avond ervoor zag - maar dan met hardhorigheid in plaats van beroerte. Net als bij die Homme Pressé begint de gimmick van deze film snel tegen te steken, het is immers niet erg geloofwaardig dat het hoofdpersonage zijn professioneel en persoonlijk leven moedwillig naar de vaantjes zou laten gaan, gewoon omdat hij 'te trots' is over zijn aandoening. Geen hoogvlieger dus, maar toch blijft het een genot om weg te vluchten in het genre van de Franse bourgeois film, met Parijs als epicentrum (het personage van Kiberlain verhuist op een gegeven moment naar de naamloze 'province), waar men vakkundig alle demografische, sociologische en esthetische evoluties van de vorige dertig jaar negeert en we zo nu en dan getrakteerd worden op een moment van pure magie. Ik denk dan men name aan de scène waar het hoofdpersonage samen met z'n collega's naar een cinéma du quartier gaat en we in medias res in de daaropvolgende obligate nabespreking op café getorpedeerd worden waar we als overgangszin in de scène "ja, maar, toch is de film ook heel modern" horen. Een cultuur waar dit als generische smalltalk moet doorgaan, mag apetrots zijn.