L'Amour C'est Mieux Que la Vie (2021)

Met veel bombarie aangekondigde 50e film van Lelouch omschrijft zichzelf als “een niet zo dramatische komedie”. Je zou het ook kunnen omschrijven als een “niet zo komisch drama”, want grappig of ontroerend wil het maar niet worden. Lelouch is vooral bezig om zoveel mogelijk van zijn trouwe castleden een rolletje te geven en vulde het scenario met bespiegelingen over oud worden in deze oppervlakkige, zelfingenomen en (dus) teleurstellende jubileumfilm. Het verhaal betreft overigens een oud-crimineel op leeftijd [Gérard Darmon] die te horen krijgt dat hij nog maar maanden te leven leven en zonder het te weten door zijn vrienden Ary [Ary Abittan, Philippe Lellouche] in contact komt met escort Sandrine [Sandrine Bonnaire] die zijn laatste levensdagen moet opfleuren en hopeloos verliefd op hem wordt. Kabbelt op zijn gemak voort en verveelt niet, maar daar is alles mee gezegd.

Nu Trintignant er niet meer is en Anouk Aimée, volgende week 91, wat te oud uitvalt, doet Claude Lelouche, voor zijn 50ste film, beroep op Sandrine Bonnaire en Gérard Darmon, beiden uitstekend, en brengt tevens hulde, via korte of één lange flits uit vroegere films aan acteurs met wie hij samenwerkte.
"Hopelijk geen al te dramatische komedie", zegt hij en dat is het zeker niet want er zijn tal van grappige scènes (het verzoek van de vrienden aan Sandrine is schitterend van dialoog -"we zijn niet slim genoeg on te onderzoeken, dus, met de dobbelstenen"- ).
Het is Lelouiche ten volle uit. Speelse nonsens naast reflecties uit het leven gegrepen, rake bemerkingen en spitse dialogen.
Verwacht geen goed onderbouwde, homogene film qua script, montage... maar bekijk het in fracties met meerdere heerlijke, genuanceerder momenten waar aan toch wel filmfun te beleven valt.
Een escorte-madame die verliefd wordt op een stervende oudere man;. ge haalt er de schouders voor op, maar Lelouche maakte er toch het beste van, al is het slot al te langdradig.
Deze regisseur heeft me nog nooit ontgoocheld en doorgaans gaf ik aan zijn films meer punten dan het gemiddelde en ook nu heb ik me laten meedrijven met de stijl "Lelouch".

Ik vind het begin best interessant en origineel. Die mysterieuze Jezus figuur zet gelijk de toon. Deze figuur vormt een beetje de rode draad, hij komt later nog vaker terug, samen met het duivelspersoon in de vorm van een vrouw.

De film neemt goed de tijd om de situatie rond Gerard en zijn vrienden te tonen. Hun vriendschap komt oprecht over.

Ik heb een enorme zwak voor Sandrine Bonnaire. Zij heeft enorm veel charisma.

Toch komt haar verliefdheid voor Gerard die er ineens is mij wat simpel en onecht over.

Ik vind die Gerard maar een apart mannetje. Vanaf hun verliefdheid wordt de film wat oppervlakkig, hoewel de film dan niet meer zo lang duurt.

De film snijdt wel degelijk op een originele wijze de thema's ziekte en dood aan.