Chang Jin Hu (2021)

Gerecenseerd in NRC met de titel “Niet James Bond maar een Chinese propagandafilm is wereldwijd de grootste kaskraker van dit jaar”. Stiekem wel nieuwsgierig naar deze film, maar waarschijnlijk lastig te zien in Nederland.

Te veel is soms ook niet goed met 1544000 bommen en granaten en tel daarbij miljoenen kogels bij op en soms matige effects . Dan blijft er voor mijn ondanks alles toch nog een redelijke film over.

De Korea-oorlog vanuit de visie van de Chinezen.

Volgens berichten uit China is dit de meest winstgevende film van 2021, met alleen "Spider-Man: No Way Out" en "No Time to Die" als serieuze rivalen. Opbrengsten uit alleen eigen landgrenzen. Nu is de film volledig gefinancierd door de Chinese Communistische Partij (te ere van de hun 100ste verjaardag) dus in hoeverre dat betrouwbaar is..? Daarnaast is deze film bijna volledig gericht op de nationalistische Chinese kijker en spreek dus minder voor de verbeelding voor ander publiek. Het benadrukt vooral de spanningen in de relatie tussen de VS en China. Dus historische realiteit wordt uit het raam gegooid.

Wel is de film geregisseerd door drie zwaargewicht van de Chinese cinema Chen Kaige (Legend of the Demon Cat, Monk Comes Down the Mountain) Tsui Hark (Seven Swords, Di Renjie) en Dante Lam (Operation Mekong & Red Sea) en de enorme en indrukwekkende vechtscènes steken technisch gezien best goed in elkaar! Het is redelijk om aan te nemen dat Chen de dramatische scènes regisseerde terwijl Tsui en Lam de actiescènes die ongeveer twee-derde van de speelduur in beslag nemen, voor hun rekening namen.

Amerikaanse troepen trekken voorbij de 38e breedtegraad, Noord-Korea binnen. Terwijl ze de Yalu-rivier op de grens tussen China en Korea naderen, was dit voor de Chinese leider Mao Zedong niet wenselijk. De film volgt dan het People's Volunteer Army (PVA) in aanloop naar (ongeveer een maand) de slag om het Chosin Reservoir. Waar een brute 17-daagse strijd in ijskoud weer losbarstte. Tussen 27 november en 13 december werden 30.000 VN-troepen omsingeld en aangevallen door ongeveer 120.000 Chinese troepen. Beide partijen claimen echter de overwinning. De strijd werd dan wel enigszins gewonnen door de PVA en maakte een einde aan de verwachting van de VN-troepenmacht om Noord-Korea te veroveren en het schiereiland te herenigen. Echter was de PVA door de extreem zware verliezen dermate verzwakt dat men niet meer in staat was om de VN-troepen aan te vallen of te vernietigingen.

Hoewel het dus in feite de Verenigde Naties-strijdkrachten waren die Zuid-Korea onder steunde, verwijst men in de film, alleen naar de vijand als Amerikanen, en Zuid-Koreanen zijn zelfs nergens te bekennen. Ook de erbarmelijke omstandigheden worden maar matig getoond en dat het totale aantal slachtoffers dichtbij de 50.000 bedroeg, wat een derde van de totale sterkte was, komt nergens goed aanbod. Daarnaast zijn de vluchtige karaktermomenten onhandig en vaak niet relevant: Ze zijn ontworpen om de oprechte onbaatzuchtigheid van de Chinese helden te onderstrepen. Het is vooral heroïsche persoonlijke opoffering. Door de nadruk op de verkeerde dingen te richten ontstaat er vooral lichtvoetig blockbuster-spektakel. Ironisch genoeg geheel volgens Amerikaans model.

Om een ​​lang verhaal kort te maken, het doet wat het moet doen en doet dat best goed. Deze film presenteert zichzelf als een blockbuster-oorlogsspektakel met de onontkoombare grootse CGI-effecten. Daardoor gaat de film ook niet echt diep in op de achtergrond of zelfs maar op de fijnere punten van de militaire campagne. In die zin was dit wel veel minder indrukwekkend dan Ba Bai (2020, regisseur Hu Guan) Maar door een handjevol opvallend goede momenten was het ook géén al te slechte film!

Op zich niet verkeerd om een film gemaakt door tegenstanders van Amerika te zien, lekker gekleurd, wat Hindoe momentjes erin. Ik vraag me dan af hoe gekleurd de(onze) films zijn die wij als normaal beschouwen....

Het moment waarop te zien is dat de Chinezen van wat half rotte aardappelen moeten leven, terwijl de Amerikanen een luxe kerstdiner genieten geeft op cynische wijze het grote contrast weer tussen de luxe, het grootse, verwende en verwaande van de Amerikanen en het povere strijdlustige, minder uitgeruste leger van de Chinezen weer.

Hoe kan zo'n snertfilm nu zo hogescores krijgen?

Ik zag die 1ste bommen gedoe en ik had zoiets van wtf is me dat haha, amateurisme op en top. Nep nepper nepst.

No thx... afgezet.

Phoe, wat was dit een lange zit zeg. Vooraf zag ik dat de film al pakweg 176 minuten zou duren, maar gedurende het kijken moest ik geregeld de tijd wel uitzitten. Hoe dat kwam? Ik denk dat ik me in steeds grotere mate ging irriteren aan de onrealistische, Chinese propaganda aspecten die volop in deze film zitten. Zeker, tijdens de Korea oorlog heeft China aardig van zich afgebeten, maar kom op zeg: Een Chinese oorlogsvrijwilliger die met een Amerikaanse bazooka in één keer perfect een helikopter de lucht uitschiet: erg realistisch..

Zeker, er waren ook wel goede aspecten in de film terug te vinden: aspecten zoals voldoende actie en geweld. Maar al met al bleef er wel een negatieve ondertoon aanwezig. Pluspunt is trouwens wel dat de Chinezen uiteraard gewoon Chinees praten en de Amerikanen Amerikaans (indien je niet let op het afschuwelijke Amerikaans accent haha).

1.5/5

Heb toevallig een fragment hiervan gezien in Zomergasten. Propaganda pur sang. Maar zouden Chinezen ook zo naar de Amerikaanse oorlogsfilms kijken?