Casa Coco (2022)

Na de trailer had ik redelijk wat verwachtingen van deze film, ik verwachtte een hilarische komedie, want de spelers die erin zitten beloofden veel goeds...... maar wat een slappe hap. Met beelden van Rotterdam, Bram Ladage en Lee Towers, zet je de Rotterdamse toon, maar Rotterdamse Toon kon de film niet redden, hij blijft toch een beetje Jaap Kooiman. Frederrique Spigt in haar rol het zinnetje 'mijn hart ken dat niet aan' laten zeggen vond ik een beetje mwah.... En voor de rest had er gewoon veel meer in moeten zitten. Een echte plot bijvoorbeeld. Waarom is die Hugo zo happig op Casa Coco? Alleen vanwege dat casino? Ze hadden echt veel meer kunnen maken van het plan om hem schaakmat te zetten. Wat ik dan wel weer heel mooi vond: de scene tussen Gerard Cox en Gijs de Lange over dementie, en de daarop volgende scene tussen De Lange en Luca die elkaar weer een beetje vinden. Maar het 'gesprek' tussen Groenendijk en Spigt daarna vind ik dan weer tenenkrommend. Kortom, een film die best wat had kunnen zijn, maar dat gewoon nergens wordt. Ondanks de sterrencast, ondanks de zonnige sfeer, ondanks de vele kansen die er waren om er iets echt leuks van te maken.

Prima filmpje voor tussendoor, zeker geen hoogvlieger en hier en daar nogal slecht acteerwerk en een flinterdun verhaal,voor de rest prima weg te kijken.

Kersverse weduwnaar Toon [Gerard Cox] laat zich door zijn vrienden overhalen om met hen mee te gaan naar Casa Coco op Bonaire. De eigenaar van Casa Coco is Pleun [Joke Bruijs], de vrouw die Toon meer dan 50 jaar geleden ten huwelijk had willen vragen, maar abrupt de relatie verbrak. Er valt dus nogal wat uit te praten. Afgezien van een autoritje over het eiland en meer van dat soort plaatjes ten behoeve van de plaatselijke toeristische industrie, wordt er dus vooral gepraat. Een aardig monument voor Cox en Bruijs, die 10 jaar met elkaar getrouwd waren, maar goede vrienden bleven tot ze in september 2025, drie dagen na elkaar, overleden.