El Buen Patrón (2021)

Julio Blanco [Javier Bardem] is een baas die zich uitstekend kan presenteren naar de buitenwereld en daarmee een prijs wint voor zijn excellente leiderschap. Voorafgaand aan de uitreiking moet hij wel wat problemen in en om zijn bedrijf zien op te lossen en daarbij blijkt dat zijn imago als ‘Bueno Patrón’ slechts schone schijn is. Zwarte komedie met een voortreffelijke rol van Bardem, maar De Aranoa ziet erop toe dat de bijrollen voldoende uit de verf komen door ook uit zijn ondersteunde cast uitstekend spel te halen.

Hartstikke leuke film over evenwicht, actie is reactie, eerlijk en oneerlijk, open en gesloten etc. De film laat je achter met de vraag of dat evenwicht er is gekomen. Of toch niet?

Heerlijke film. Op momentjes doet de film qua regie zelfs denken aan de meesterwerkjes Uncut Gems en Punch-Drunk Love, qua locatie (op de werkvloer) en gekte en camerawerk, al hebben die andere films dat nog veel verder doorgetrokken en zijn navenant beter. Maar deze Spaanse prent kent dan weer beter humor. Soms gitzwart, maar erg fijne humor, vooral omdat deze voorkomt uit de personages en niet zozeer uit de situaties. Er zitten grappige momenten in omdat wij als kijker inmiddels helemaal mee zijn met Bardem en zijn ergernis, frustraties, angst, wanhoop kunnen begrijpen waarmee de situaties waarin hij komt grappig worden. Het is overigens ook wel Bardem die hier de show steelt. Hij zit in bijna elk shot en draagt de film met speels gemak. Mooi ook dat ondanks alle cynisme Bardem aan het eind toch nog redelijk als winnaar eruit komt, meestal wint de moraliteit, dit keer niet. 4,0*.

Goeie film over baas van een fabriek die zijn werknemers allemaal goed behandelt. Een film over een baas die langzaam de controle verliest. De verschillende lijntjes die worden uitgezet waar het hoofdpersonage mee moet dealen zijn prima uitgewerkt. Prima rol van Javier Bardem en ook de toon is fijn (niet te serieus en niet te grappig).

Ik ben momenteel bezig in het boek "De meeste mensen deugen" van Rutger Bregman welk een positief mensbeeld tracht te creëren van onze (bestaans)geschiedenis. Eén van de analyses die naar voren komen in het boek is het filosofisch denken van Thomas Hobbes en J-J. Rousseau die loodrecht tegenover elkaar staan. Ik moest geregeld aan beide filosofen denken toen ik deze film zag. De filosoof zal het ongetwijfeld beter kunnen duiden dan ikzelf, vermoed ik.

Op Rousseauiaanse wijze gaat patron Julio Blanco erg gemoedelijk en familiaal om met zijn personeel. Ze krijgen veel vertrouwen en elk issue, groot of klein, werk of privé gerelateerd, beschouwt hij als het zijne. Zolang de balans maar wordt behouden, de balans van het bedrijf en die van het leven. Aandoenlijk bijna en een bijzondere charismatische Javier Bardem alweer die één is met zijn personage en de film geheel draagt. Een bijzonder fier man is hij die een nieuwe bekroning als "beste werkgever" als een eer ziet. Niet dat hij zich zoveel anders voordoet als anders, maar de aanloop van de verkiezing met het daarbij horende bedrijfsbezoek door de jury baren hem toch enige zorgen als niet alles verloopt zoals hij gewenst had.

Hobbes gaat van uit van de tegengestelde visie waarbij de mens onbetrouwbaar is en moet geleid worden door regels, structuur en gezag. Controle en hiërarchie is noodzakelijk om de zaak te doen draaien. Het is maar de vraag in hoeverre de patron tot dit besef komt. De stakende ex-werknemer, zijn rechterhand Miralles, zijn secretaresse met de printer, de nietsnut van een zoon van oude getrouwe Fortuna ... het zijn allemaal barstjes die des mensen zijn, maar die ook de balans danig verstoren. De film tracht beide componenten met elkaar af te wegen welk tot een boeiende film leidt, mede door de immer geweldige Bardem. Lekker satirisch met een vleugje humor en luchtigheid. Leuk!

Waar het aan ligt is me even niet heel duidelijk, maar deze film werkt gewoon niet voor mij. Te subtiel, te weinig grappig - of wellicht ben ik er gewoon te bot voor, maar ik kom gewoon niet verder dan een flauwe glimlach, terwijl het als sociaal-maatschappelijke kritiek gewoon veel te veel het venijn mist.

Aan de cast ligt het niet, die is prima - met vanzelf Bardem als onbetwistbaar kopstuk. De beelden zijn ook prima. Het ligt aan het narratief en de timing waarmee het komt, en wellicht dat de structuur van raamvertelling ook vooral tegenwerkt.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Goh het was niet mis. Een echte komedie vond ik het ook niet, maar het keek wel vlot weg. De cast deed het wel erg goed en kwam overtuigd over. De speelduur was redelijk lang, maar vervelen deed het gelukkig niet. Vond het wel eens het bekijken waard.

Dat Bardem een "buen patron" is, durven we betwijfelen, maar dat de man een uitmuntende act neerzet staat vast.

Een patron die ondanks zijn charme en charisma en zijn "alle-middelen-zijn-goed"- diplomatie ervaart dat hij toch niet alles kan beheersen. Behoorlijk met zich zelf ingenomen (Trouwens dat hij zijn zaak alleen maar heeft geërfd, vindt hij ook al een verdienste op zijn credit), bakt hij zoete broodjes voor je of knijpt hij je gewoon dood naargelang het hem goed uitkomt.

Grappig, met fijne humortrekjes in situatie en dialoog (of monoloog) maar zeker ook giftig satirisch rond de baas-werknemer relatie.

Heerlijke tafelscène met vrouw, vrienden en veelzijdige dochter..en hilarisch wanneer hij ontdekt waarom zijn grote weegschaal niet in evenwicht staat...

Zeer genietbare film van Fernando Leon de Aranoa, met Goya's er bovenop, ook voor Bardem natuurlijk.

Over de gehele linie misschien niet zo origineel of opzienbarend, maar wel heel leuk en uitgebalanceerd (jawel) gemaakt. Met een rol die Bardem op het lijf is geschreven. Hij werkte al met deze regisseur samen voordat hij echt grote bekendheid kreeg, dat zal zeker hebben meegewogen (jawel) om hier aan mee te doen.

Er zijn twee soorten bazen: de strenge en de “toffe”. Wanneer zich een conflict voordoet, doet hij toch z’n zin, want hij blijft de baas. Blanco is zo’n baas van het tweede type. Achter z’n sympathieke voorkomen schuilt een kapitalist die over lijken gaat. Als rijke industrieel heeft hij macht, want één telefoontje naar een plaatselijke rechter volstaat om wat gedaan te krijgen. Als narcist wil hij verkozen worden tot Manager van het Jaar, maar dan moet de façade opgehouden worden. Als rokkenjager doet hij aan machtsmisbruik, want een stagiaire kan moeilijk nee zeggen.

De titel is ironisch. Het is een sociale satire waarin een ontslagen werknemer zich als linkse rebel opstelt. De parkeerwachter sympathiseert met hem, maar doet kruiperig tegen de baas. Het wordt ook een beetje een klucht met die werknemer die z’n vrouw van overspel verdenkt - en daarbij dubbele normen hanteert.

Ondanks de overvloed aan weegschalen raakt het evenwicht helemaal zoek. Na een carrière van ruim dertig jaar begint Javier Bardem er wat ouder uit te zien, maar hij zet een van z’n betere rollen neer als de wolf in schaapskleren. Een minpuntje zijn de overbekende muziekfragmenten die hier niet goed bij passen.