The 100 Candles Game (2020)

Deze film is een anthologie dus bestaat uit een aantal korte filmpjes van verschillende kwaliteit en lengte met als omvattend verhaal (van Guillermo Lockhart en Nicolás Onetti) het spel Hyakumonogatari Kaidankai oftewel verzameling van 100 vreemde verhalen. Waarbij een groep vrienden in een cirkel van honderd kaarsen, (hoe kan het ook anders?) de confrontatie aan gaat met hun angsten. Ze mogen het spel niet verlaten, want anders zal er een verschrikkelijke vloek op hen vallen. Natuurlijk gebeuren er tussen het verhalen vertellen vreemde gebeurtenissen En euh nee, er zijn geen honderd verhalen maar dient meer als een goed excuus om de film te beginnen;

De eerste die het spits afbijt is; "A Little Taste' (2019) van Victor Català. Een redelijk kort filmpje over twee meisjes die elkaar ontmoeten bij een wip aan de rand van een bos. Een leuke preview van de gruwelen die komen gaan!

"When Demons Die" (2016) van Daniel Rübesam Somber en buitengewoon goed gechoreografeerd verhaal van een jongen en zijn vader die op een boerderij op het platteland wonen. De jongen mag blijkbaar niet naar buiten want er lijkt een soort dreiging op de loer te liggen buiten in de korenvelden en in de nachtelijke mist. Het hoogtepunt van deze korte film is dat het er geweldig uitziet

"Black Eyed Child" (2018) van Tony Morales Deze mooie korte film zag ik al eerder. Een doodzieke oudere vrouw wordt wakker op een stormachtige nacht, dwaalt door haar huis en wordt achtervolgd door een kind met zwarte ogen. Erg donker van toon, en eindigend gorgelend in een prachtige kleine nachtmerrie.

The Visitant (2014) van Nicholas Peterson en waarin de bekende actrice Amy Smart (The Butterfly Effect, Crank, Road Trip) verschijnt als de moeder die gekweld lijkt te worden door demonen die het leven van haar dochter bedreigt. Duikt direct in de actie en weet de intensiteit te behouden. Verbazingwekkend demonontwerp ook met vuur en zwavel. Het helpt dat de demon wordt gespeeld door Doug Jones (Abe Sapien in Hellboy II, Pale Man in Pan's Labyrinth, Amfibische man in Amphibian Man of Saru in Star Trek: Discovery)

"Buried Alive" van Oliver Lee Garland Het is mooi gefilmd, gebruikmakend van een kist en een mobiele telefoon. Het acteerwerk is fatsoenlijk, wat een must is bij een enkele, claustrofobische locatie! Maar het blijft gewoon minder omdat je het verhaal al heel wat keer eerder heb gezien!

"Blight" (2015) van Brian Deane Dit filmpje voelt aan als een oude Hammer-achtige film die gebruik maakt van authentiek ogende middeleeuwse sets. Een jonge priester neemt een boot naar een eilanddorp om een ​​zieke en hoogzwangere vrouw te bezoeken die bezeten lijkt te zijn. Pas als de baby wordt geboren komt in de laatste momenten schokkende slinks uitbetaling. Niet slecht!

"Drip" van Christopher West Een vrouw is getuige van een man die sterft op een feestje en in plaats van te helpen, maakt ze een foto met haar mobiele telefoon. Dit blijkt een vergissing te zijn, aangezien ze als een soort vloek wordt achtervolgd door de telefoon. Geen humoristische variant maar serieus spannend met een poëtisch einde.

Zoals gebruikelijk bij anthologiefilms, zal niet elk verhaal voor elke kijker werken, maar doordat de meeste segmenten zich al hebben bewezen zijn ze over het algemeen boven het gemiddelde. De film komt er niet toe om honderd korte verhalen te vertellen, (gelukkig maar) maar de zeven die het levert zijn alle best effectief.

Makjes.

Ik had deze film al lang op het oog. Anthologiefilms mogen dan niet vaak een echt hoog cijfer van me krijgen, ik kijk ze nog altijd graag. Voor een regisseur kan een betrouwbare anthologie ook een ideale kans zijn om kwaliteiten en talenten te tonen. Deze film kent dan ook wel wat aardige stukken, al staat er geen enkel stuk op uitzonderlijk hoog niveau.

A Little Taste (2,5*). Dit segment is wat mager versiert en loopt vooral onverklaarbaar snel van stapel. Het is een stuk korter dan de andere segmenten, dat gelukkig ook wel een zekere charme heeft. Het acteerwerk is nergens echt heel sterk, maar als opening is ALT meer dan aardig en ik kon het einde wel waarderen. Iets meer de tijd nemen had voor de personages meer een memorabel effect gehad, maar ze komen best een eind.

When Demons Die (2,5*). Qua spanningsopbouw en cinematografie waarschijnlijk één van de betere segmenten, maar dit allemaal verkorten naar een klein segment is een onbegrijpelijke keuze. Natuurlijk is dat in het kader van een anthologiefilm, maar het gevoel dat er zeker 75% wordt overgeslagen heerst sterk. Daarnaast is het rommelig in elkaar gestoken. De ophemelende mist evenals de "demon" die langs het raam springt worden nergens verklaart, waardoor het uiteinde als een tang op een varken slaat.

Black Eyed Child (1,5*). Ambitieuze cinematografie buiten beschouwing gelaten was dit een zeer matig segment. Sowieso wordt het eens tijd dat ze gaan ophouden kinderen als boosdoeners neer te zetten en al helemaal met de banale aanpak van Morales. De loop van dit segment is bijna volledig onverklaarbaar. Het kan echt niet zo zijn dat een andere regisseur met een ander segment context moet gaan geven over je verhaal, maar het lijkt Morales niets te doen. Volgende keer een beter narratief implementeren en je had zomaar een best sfeervolle boel kunnen hebben.

The Visitant (1,5*). Aardig concept, maar daar houdt het ook weer op. Vooral de kale en levenloze invulling van dit segment doet het als geheel de das om. Voordeel is dat het niet erg lang duurt, maar dat soort logische dingen binnen een anthologiefilm zijn nauwelijks een pluspunt te noemen. Dat Smart en Jones zich voor dit segment hebben geleend, zegt misschien wat over een eventueel neerstortende carrière.

Buried Alive (2,0*). Met onverklaarbare redenering besluiten de vier personen van het overkoepelende verhaal om een verhaal in het Spaans te vertellen (?). Dit is namelijk het enige Spaanstalige segment. Het loopt gelukkig best aardig en het beklemmende gevoel hangt er zeker, maar de uitkomst van Buried Alive slaat zacht gezegd helemaal nergens op. Erg slap excuus om je stukje te verklaren, maar gelukkig is het snel voorbij.

Blight (2,5*). Vanaf dit segment begon het me op te vallen dat bijna elke regisseur gebruik maakt van een wending. Blight zelf loopt best aardig en het segment wordt leuk versierd. Qua vormgeving ongetwijfeld het sterkste segment. De inhoud is alleen allesbehalve spannend, maar hiervan kon ik de loop en vooral de uitkomst best waarderen. Helaas staan daartegenover een aantal acteurs die niet lijken te weten wat ze eigenlijk in hemelsnaam moeten doen.

Drip (2,0*). Ietwat rommelig opgebouwd stukje dat graag een leuk concept uit de doeken wil doen. Er wordt nogal matig geacteerd en een hoop onverklaarbare gebeurtenissen stapelen elkaar in rap tempo op (wederom). Vermakelijk is het wel, maar dit soort dingetjes hadden vele malen spannender, sfeervoller en strakker kunnen (en moeten) zijn. Jammer dat het laatste segment van deze film zo zwakjes is vormgegeven.

Het hoofdsegment komt ongeveer op het cijfer van het gemiddelde uit, waarbij ik op een 2,07* uitkom. Het valt namelijk onder het riedeltje zwakke-inhoud-maar-aardig-vormgegeven. Ik dacht ook even dat ze elkaar minimaal 100 verhalen moesten vertellen, maar deze film kent er enkel 7 exclusief het spel zelf. Het is niet verkeerd, zeker niet de minste anthologie, maar sterk is het evenmin.

Erica [Magui Bravi] haalt Kristy [Clara Kovacic], James [James Wright] en Alex [Agustin Olcése] over om mee te doen aan een spel dat verzonnen is door Japanse samoerai. De deelnemers vertellen een gruwelverhaal en testen hun eigen moeder door een van de 100 kaarsen mee te nemen naar een duistere kamer waar ze de kaars voor de spiegel uit moeten blazen. Een duffe raamvertelling met abominabele accenten en dito acteerwerk. De verhalen leveren weinig op om van op het puntje van je stoel te gaan zitten. De sequenties ‘A Little Taste’ en ‘Buried Alive’ zijn bovendien rip-offs van respectievelijk A Quiet Game en Buried. Het moge duidelijk zijn dat ze dat niveau bij lange niet bereiken.