La Ruche (2021)

Vanaf 28 juli 2022 in de bioscoop (Gusto Entertainment)

Wat verhaal betreft totaal oninteressant, maar de interactie tussen de meiden onderling en tussen de meiden en de moeder wordt heel sterk vertolkt. Ook de vader komt heel natuurlijk over.

Drie zussen proberen te overleven nadat hun moeder [Ludivine Sagnier] opnieuw is opgenomen wegens psychische problemen. Verteld vanuit het perspectief van de twintigjarige oudste zus Marion [Sophie Breyer], die net als haar zussen verstrikt raakt in een voortdurend loyaliteitsconflict. Moet ze trouw zijn aan haar moeder, haar vader, aan haar zussen of toch aan haarzelf? De drie jonge hoofdrolspelers zijn zeer overtuigend als zussen, ook al laat het scenario enkele belangrijke vragen onbeantwoord.

Het leven zoals het is met een bipolaire alleenstaande moeder. Je zal er maar mee zitten als kind waarbij hoop en teleurstellingen elkaar opvolgen. Gelukkig hebben ze elkaar nog en het is die band die sterk naar voren komt in de film. De grootste troef ook en het steeds terugkerende conflict van loyaliteit. Dat terwijl je als oudste zus ook worstelt met jezelf en een eigen toekomst wil uitbouwen.

Liefde en loyaliteit, makkelijk om uit te spreken, moeilijk om toe te passen, laat staan te handhaven. Mooie kleine film van eigen bodem waarbij vooral het acteerwerk en het samenspel opviel.

Als cadeautje van KPN mochten we een film uitkiezen en zo kozen we voor deze. En dat bleek een erg goede keuze. Een mooie film over een labiele moeder en haar drie opgroeiende dochters. Er wordt ontzettend knap geacteerd door alle vier. Wat zo knap is is dat de dochters alle drie hun eigen persoonlijkheid hebben die bij hun leeftijd past maar toch gezamenlijk hebben dat ze bij elkaar horen. Evenals de moeder die duidelijk geestesziek is, maar desondanks toch veel van haar kinderen houdt. Er is echt chemie tussen de actrices. En het verhaal bouwt knap op zonder in de valkuil te trappen van vals sentiment of tranen proberen los te peuteren bij het publiek. Voor zover mijn Frans klopt betekent La Ruche de bijenkorf. En dat is ook een mooi gekozen titel. Een huis waarbinnen het zoemt van de levendigheid, maar waar je als buitenstaander geen weet van hebt. En ook het laatste verhaal van moeder aan haar dochters is een mooi passend verhaal om de film te eindigen. Knappe film dit.