Barbarians (2021)

Een gezellig etentje van vier vrienden wordt verstoord als angsten en geheimen komen bovendrijven en andere verrassingen hun intrede doen. De conflicten die zich tussen de personages voordoen zijn talrijk, maar komen vooral voort uit verschillende inzichten van de beide heren in het gezelschap over een mannelijkheidsideaal. Ik vond het niet erg boeiend.
Eigenlijk gebeurt er maar weinig dat opzien baart in deze kleine film die zich voornamelijk in de luxueuze buitenplaats van gastheer Adam en gastvrouw Eva afspeelt. Adam en Eva. Hm. Adam en Eva genieten van het leven in hun kleine stukje paradijs. Een stelletje dat twee vrienden uitnodigt voor een gezellig samenzijn in de vorm van een avondmaal. Een maaltijd die gezien de ontwikkelingen als een laatste avondmaal onder vrienden gezien kan worden. Barbarians is een film met tamelijk obligate religieuze verwijzingen. Ze zijn niet subtiel verweven in het verhaal en opperen een valse suggestie van diepzinnigheid.
Tussendoor worden we gewaar dat het leven in een luxe buitenplaats, waarvoor de natuur iets van haar hoedanigheid heeft moeten prijsgeven natuurlijk ecologische en sociale gevolgen heeft. De gebruikte beeldspraak (een bloedende vos die op sterven na dood is) zou in een horrorfilm niet misstaan en jaagt een wel heel überdramatisch effect na. Het thema wordt overigens verder amper nog aangeroerd. Zo gebruikt de film meer metaforen die je even verrast doen opkijken, maar die verder niet worden verklaard of uitgewerkt.
De film piekt uiteindelijk met een lachwekkende twist. De tweede helft van de film is een op zich goed uitgevoerde home invasion waar echter een vergezocht motief aan ten grondslag ligt. Bovendien staat de omslag haaks op het langzaam vorderende eerste deel van de film dat rijkelijk is gevuld met symboliek en metafoor en boeiende gespreksonderwerpen. Allemaal zaken waar in het tweede deel inhoudelijk geen aandacht meer aan wordt geschonken.
Barbarians is een oninteressant en rommelig geheel en het woord thriler niet waardig.

Goed geacteerde thriller waarin de liefhebbers van het genre spijtig genoeg bijna een uur moeten wachten totdat er iets spannends gebeurd. Regisseur Charles Dorfman geeft zijn gecreëerde personages namelijk uitgebreid de ruimte voor de opbouw, maar vergeet dat deze figuren weinig rechtvaardiging kennen om uniek of onderscheidend voor de dag te komen. Aan de castleden ligt dat niet, want die zijn overtuigend, maar gevoelsmatig duurt Barbarians veel te lang. Het laatste halfuur staat meer in het kader van geweld en dreiging, maar is eigenlijk te tam en onopvallend om zo'n lange wachttijd te beargumenteren. Op visueel vlak oogt de film verder wel doordacht en de makers proberen er een zekere mate van intelligentie in te krijgen, helaas is het eindresultaat toch wat teleurstellend.