Entre la Vie et la Mort (2022)

Brussel: een stad die uitblinkt in bekrompen middelmatigheid. Ik vind het altijd aandoenlijk wanneer cineasten aangeven dat 'hun' stad het hoofdpersonage van de film zal vormen. Op zich is het een nobel streven van regisseur Gederlini om een polar in Brussel te willen draaien, maar hij sluit al snel op de ruimtelijke beperkingen van de stad. Door de vernielzucht van de Brusselse beleidsmakers van de vorige eeuw, kan in je in Brussel nooit een polar filmen zoals in Parijs: een hoofdpersonage dat vervreemdt van zijn werkelijkheid, een schijnbaar eindeloos doolhoof van haussmanniaanse boulevards, statige herenhuizen wiens imposante gevels de nulliteit van je bestaan affirmeren. Begin zo een onderneming in Brussel op, ik zeg waar wat, de Jacqmainlaan, en je promenade mondt al snel uit op één of ander spuuglelijk jaren '60 préfabriqué kantoorgebouw. Op de laan vind je overigens helemaal geen statige herenhuizen, maar gewoon nog méér lelijke kantoorgebouwen. Zoals het 'Alhambra Plaza'. Moest daarvoor dat mooie theater gesloopt worden?

Het ergste is dat je dan nog zo'n slag hebt dat trots is op voornoemde middelmatigheid. Want het is 'van ons'. Dan krijg je taferelen zoals regisseurs die filmen hoe er treinen door alle kanten van de verminkte hoofdstad tuffen - noem mij één andere Europese stad met intra muros treinverkeer. Of Gederlini, die zijn hoofdpersonage is Entre la Vie et la Mort laat fietsen door de Europese wijk. Kan je het je al voorstellen, een Franse polar waar het hoofdpersonage al fietsend La Défense doorkruist? Ook lijkt Gederlini het een artistiek interessante keuze te vinden om aan de Heizelvlakte te filmen. Smaken verschillen, maar ik weet toch niet of ik het daar mee eens ben. De echte grap is dat de metroscènes niet eens in Brussel gefilmd werden maar in Barcelona. Gederlini kreeg geen toestemming van de MIVB omdat het 'te donkere' scenario niet zou stroken met het imago dat zij als openbare dienst willen uitstralen. Ik vraag me af hoe zij dit verzoenen met het omstreden project van metrolijn 3, waardoor de wijk Stalingrad momenteel verwoest wordt. Spijtig, want met zijn haussmanniaanse stijl had je er een prima polar kunnen filmen.

Donkere en trage maar meeslepende thriller - met een goed evenwicht tussen thriller en drama. Realistischer dan de gemiddelde film in dit genre, al ontspoort de boel wel in de laatste tien minuten.

Prima werk van hoofdacteur De La Torre, maar jammer dat Gourmet niet meer in beeld komt: die kerel kan een film dragen. Marine Vacth als inspecteur vond ik dan weer minder goed gecast.

Geen topfilm, maar best wel genietbaar.

Ach, over smaken en kleuren... Vier jaar terug hier komen wonen, en de stad heeft helemaal gedaan wat ik hoopte: me uit een zware (en late) midlife crisis / bijna-depressie halen. Heerlijke stad, ik Bssl.

Die begrijp ik niet. Nergens in de stad staat de fietsenteller hoger dan aan Schuman-Wetstraat ?