All-In (2021)

Mooi, maar hier kan je op 80 minuten naar mijn gevoel méér doen...

Twee jongens melden zich aan in een all inclusieve hotel om een centje bij te verdienen. Geld dat ze willen gebruiken om hun dromen na te streven, en deze liggen inderdaad niet in het hotelwezen. Bij de ondertekening van hun arbeidscontract wordt nog eens onderstreept waar veel belang aan gehecht wordt. De klant is koning en dient steeds respectvol en beleefd te woord gestaan te worden.

Ik vermoedde vervolgens een aaneenschakeling van onbeschofte en onrespectvolle gasten, maar dat viel heus wel mee. Geen dilemma's waarbij racisme of andere onverdraagzaamheden de kop zouden opsteken. Wat wel wat frequenter naar boven komt zijn luxe en weelderigheid van wat je kan verwachten als je een vijfsterrenhotel boekt als toerist. Het is vaak in schril contrast met de werkelijke leefomstandigheden van menig personeelslid.

Maar in zijn geheel te braaf en zonder werkelijk doel. Leuk om eens te zien, want echt vervelen deed het niet, maar toch nét niet scherp of beklijvend genoeg.

Vokan Üce neemt je mee naar het Nashira Resort in Side aan de Turkse Rivièra en volgt de ervaringen van twee beginnende werknemers tijdens een zomer. Hakan is 25, is door een sociale angststoornis lange tijd nauwelijks uit huis geweest maar is daardoor wel zeer belezen. Hij wil zijn angsten overwinnen en zijn werk gebruiken om zijn Engels te verbeteren. De 18-jarige Ismail is een voormalige kapper die naar Side is gekomen om zijn familie financieel te ondersteunen. Hakan werkt als ‘redder’ bij de glijbaan, Ismail komt te werken in de keuken. Het kiezen voor twee jonge mannen met verschillende karakters, ambities en werkzaamheden biedt ruimte voor een breed perspectief en de Hakan en Ismail spreken openhartig over hun ervaringen, maar Üce verzuimt het in een bredere context te plaatsen waardoor hij kansen op sociaal-maatschappelijke kritiek – of in ieder geval het voorhouden van een spiegel – verspeelt.