Dhalinyaro (2018)

Gegeven het feit dat dit de eerste film is, die ooit in Djibouti gemaakt is en de regisseur en acteurs dus allemaal nieuwkomers zijn, is dit een opmerkelijk sterke coming-of-age film. Mooie authentieke beelden van Djibouti omkaderen de dagelijkse beslommeringen van drie studenten, die op de drempel van volwassenheid keuzes moeten maken, die beslissend kunnen zijn voor de rest van hun leven.

Een andere cultuur, maar de problemen van deze tieners zijn vergelijkbaar met die van hun leeftijdgenoten in het westen.

Vooraf waren mijn verwachtingen ten aanzien van deze film niet hoog gespannen. Des te meer ben ik daarom aangenaam verrast.

Inderdaad opmerkelijke film in die zin dat Djibouti niet bepaald een filmland is om het zo te beschrijven. In dat opzicht een technisch vrij mooie en verzorgde film. Knappe beelden, vlot camerawerk, goede montage en bovendien ook degelijk acteerwerk.

Ik kan de sociaal-economische situatie van Djibouti moeilijk inschatten. Deze zal wellicht beter zijn dan in de omringende en meer turbulente buurlanden Ethiopië en Somalië. Ook de drie studentes hebben een verschillende sociale achtergrond, maar echte armoede passeerde niet de revue en zij kregen duidelijk de kansen om zich te ontplooien en hun toekomst uit te stippelen. Zoals BBarbie al aangaf waren hun zorgen weinig verschillend met andere Westerse meisjes. Uitgaan, liefde, studeren, een vaderloos gezin, zelfs een miskraam passeerde de revue, hoewel er met dit laatste weinig werd gedaan. Leuke film, fijn debuut. Niet slecht, integendeel.

Echt supertof, dit. Jarenlang is er geen film uit Djibouti te vinden, wat in je brein (het mijne althans) tot bepaalde preconcepties leidt, bij gebrek aan kennis. Is het als Zuid-Soedan, verscheurd door oorlog? Zijn bioscopen verboden, door een fundamentalistisch regime? En plots is daar Dhalinyaro (2018), dat al je ongeïnformeerde vooroordelen van tafel veegt. Want tot mijn grote verrassing, is dit niet zo heel veel anders dan een films als Sciamma's Girlhood (2014). Wie had dat gedacht.... Natuurlijk is het evenmin verstandig je beeld van een hele land op één film te baseren, vooral niet een die zich afspeelt in de hoofdstad, maar dan nog.

Zoals de heren boven mij al aangeven is de productie verzorgd, en zijn het acteerwerk, de montage en muziek meer dan in orde. Ik deel Fisico's nieuwsgierigheid naar hoe het economisch is; op deze school waar Aristophanes onderwezen wordt, zit het rijke meisje in dezelfde klas als haar 'vriendinnen' die het minder getroffen hebben.

Wiki meldt: "Volgens het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties leeft in Djibouti circa 20% van de bevolking van minder dan 1,25 US$ per dag. De CIA World Factbook schatte dat in 2007 42% van de bevolking onder de armoedegrens leefde. Tegelijkertijd is het "strategisch gelegen aan een van de drukste scheepsroutes ter wereld en controleert Djibouti de toegang tot de Indische Oceaan". kansen wellicht voor wie het lot naar zich toe weet te trekken.

Hoe dan ook, ik word bijzonder blij wanneer in een land waar ik met al mijn moeite niets uit kon vinden, opeens een film als dit geproduceerd wordt. Dat belooft toch wat voor de rest van het continent, hoop ik.

Dhalinyaro is the Female Coming-of-Age Story Bringing Djibouti's Film Industry to Life - OkayAfrica

3,5*