Bo (2022)

Aan haar lichtblauwe haren kunnen we afleiden dat Bo [Gaite Jansen] een tegendraadse jonge vrouw is. Ze kampeert bij het graf van haar jong gestorven vader David [Matthijs van de Sande Bakhuyze], een vermaarde trompettist, wanneer ze (iets te toevallige) Davids jeugdvriend Levan [Rati Tsiteladze] ontmoet. Wat volgt is aanvankelijk weinig geloofwaardig en ronduit saai. Wanneer Bo vertelt wat er met haar moeder is gebeurd en het zoveelste stemmige trompetmotiefje zich aandient, wordt duidelijk dat we met een sentimentele draak te maken hebben. Halverwege had ik al een donkerbruin vermoeden hoe de vork in de steel zat en hoewel het verdere verloop mijn voorspelling volstrekt belachelijk maakte, bleek ik gelijk te hebben. Helaas...

Somber drama annex road movie over een jongvolwassen vrouw, die naar het verre Georgië trekt om daar het graf van haar vader te bezoeken. Daar wordt ze na veel vijven en zessen op onnavolgbare / onverklaarbare wijze verliefd op een voormalige vriend van haar vader, een man van middelbare leeftijd met een getroebleerd verleden. Het zal allemaal wel. Zonde derhalve dat we niet meer te zien krijgen van Georgië.

Deze wilde ik vooral zien vanwege Gaite, alleen is ze duidelijk iets minder overtuigend als ze Engels moet spreken. Die paar momenten dat ze wel Nederlands mag spreken is ze zoveel malen beter en echter. Al is ze nog steeds duizendmaal zo goed als de verder volstrekt kleurloze Tsiteladze. Verder een draak van een film. Eerst typisch arthouse met veel van die stille maar VEELBETEKENENDE blikken, daarna overdramatisch. Inhoudelijk boeit het niet. Qua sfeer en muziek (170 hz is er wel in te herkennen) is het nog wel aardig die eerste drie kwartier, daarna wordt ook dat minder. 1,5*.

Ook al zou je het niet direct zeggen, toch schelen ze slechts ruim 3 jaar. Ik kan niet goed begrijpen dat ze hiervoor gekozen hebben, omdat het leeftijdsverschil onderdeel is van de verhaallijn. Het idee ettert dan onnodig op de achtergrond mee.

Destijds heb ik erg genoten van 170 Hz (2011), dus ik begon met vrij hoge verwachtingen aan de film. Die werden helaas niet waargemaakt. Het mist finesse, diepgang, chemie. Daardoor voelt het geheel wat geforceerd. Het helpt ook niet dat de acteerprestaties hier en daar achter blijven. Het einde was intrigerend met een passende slotscene, daardoor rond ik het geheel af naar boven. *3.0

Van Ginkel is een hele talentvolle filmmaker met zijn eigen stijl die je ook in deze film duidelijk ziet. Interessant is de keuze om de film in Georgië te laten afspelen. Ik was hier zeven jaar geleden prachtig land en het geeft voor mij wel iets extras eigenlijk. Toch is het soms wel lastig de aandacht erbij te houden dit komt toch door de constante flashbacks. Dat had niet gehoeven het maakt de fik wat rommelig.

Gaite Jansen is prachtig natuurlijk altijd een plus zelfs met blauw haar. Toch komt het allemaal niet lekker uit de verf. Haar zogenaamde traumatische puber rol.. daar is ze echt te oud voor. En het is al gezegd, haar tegenspeler Levan is van bordkarton en het zogenaamde leeftijdsverschil komt gewoon niet goed uit de verf helaas. Dus blijft de film wat mij betreft steken op 3 sterren.