Mijn Vader Is een Vliegtuig (2021)

Mooie film wel, vooral uitstekend gespeeld door Schaap en Bokma. Dan mag het inhoudelijk allemaal niet zo verrassend zijn (als kijker weet je wel waar het naartoe gaat - alleen de vraag of er ook seksueel misbruik bij zat blijft nog lang onduidelijk), het is wel een film die vermaakt en raakt en vrij goed een beeld van het leven van Schaap schetst en haar problemen. Visueel wel aardig, met af en toe iets te veel nadruk op van die leitmotieven (de veertjes/vlokken) maar heel storend is het niet allemaal. 3,5*.

Maaik Krijgsman bewerkte de roman van regisseur Antoinette Beumer over de afstandelijke Eva [Elise Schaap], die na de plotseling dood van haar moeder [Liz Snoyink] meer opheldering wil over haar familieverleden. Wanneer ze het huis van haar moeder komt opruimen, raakt ze in gesprek met de buurvrouw [Marie Louise Stheins] die een tipje van de sluier oplicht. Maar de sleutel ligt bij Eva’s vader Joost [Pierre Bokma], een verwarde oude man die al geruime tijd in een verzorgingshuis woont. Schaap is voortreffelijk in de hoofdrol maar wordt in de steek gelaten door een serie ongeloofwaardigheden en plotgaten. Zo parkeert ze haar auto op de A28, loopt terug naar het huis van haar moeder en vraagt haar stagiaire (wat heeft die daar eigenlijk te zoeken?) of hij even haar auto wil oppikken op de A28, afslag twee. En hij zegt nog vrolijk ‘ja’ ook! Minstens net zo erg: de vage ontknoping.

Prima verfilming van het gelijknamige boek. Dat is op zich al niet eenvoudig. Deed me wel wat denken aan de roman en film van "Kom hier dat ik u kus" dat ongeveer gelijktijdig verscheen in de zalen en eveneens een psychologische dramatiek van genre heeft.

Zolang je mensen opsluit en ver weg houdt van je eigen leventje is er weinig aan de hand. Iemand dood zwijgen betekent nog niet dat die er helemaal niet meer is. Na de dood van haar moeder gaat Eva de confrontatie aan. En toch heeft ze hem nooit helemaal losgelaten. Onverwerkte trauma's steken te pas en te onpas de kop op. Angst is de rode draad doorheen de film.

Psychodrama over een vrouw, die na de plotselinge dood van haar moeder de gaten in haar geheugen over haar jeugd probeert op te vullen; een schokkende, soms paniekerige ervaring. De scène in het restaurant is een dissonant, maar verder een prima film van eigen bodem met een uitstekende cast.

Aardige film over een vrouw wiens vader al jarenlang in een psychiatrische inrichting verblijft. Op zich een mooi, inlevend drama over een vrouw die vraagtekens zet bij haar psychische gezondheid. Goed acteerwerk en ook een aantal goeie scenes. Maar daar tegenover voelt de film ondanks de korte lengte vrij lang aan en is het ook wat eentonig. Net geen 3.5 sterren.

Sterke rol van Elise Schaap. Ze speelt een vrouw die wel erg rechtdoorzee is, maar dat blijkt al gauw puur overlevingsinstinct, en ook een masker. Nadeel van zo'n rechthoekig personage is dat je vrijwel geen andere kant van haar ziet. Ze laat maar amper haar kwetsbare kant toe.

Ik heb wel wat moeite met het gestoorde vader personage. Je hebt psychiatrisch patiënten en je hebt psychiatrisch patiënten; de scène in het restaurant was wel erg over the top. En de manier waarop hij over vrouwen praatte was ook wel heel erg extreem. Veel psychiatrisch patiënten zijn wel gewoon normaal aanspreekbaar, maar in films zie je altijd van die extreme gevallen.

Zoals bij veel films in dit genre (genrechiché); de hoofdpersoon lijkt helemaal geen vrienden of andere familie te hebben, geen broers of zussen. Dat moet denk ik het effect versterken dat ze er bijna helemaal alleen voor staat.

Ruime 3*

Mooie kleine film. Goed geacteerd door Elise Schaap en Pierre Bokma. Het verhaal ontvouwt zich langzaam, op het einde van de film voelde het wat afgeraffelt.

Ik mag Elise Schaap wel. Maar dat maakt deze film niet echt bijzonder mooi of goed.

Soms is de film grappig, dan dramatisch, dan weer, tja, wat dan weer? Het suddert maar wat aan. Aardig voor één keertje kijken, maar daarna nooit meer, denk ik. Ik kreeg er een beetje een vreemd of naar gevoel bij.