Redeeming Love (2022)

Zoals de titel al doet vermoeden een romantisch drama met een christelijk sausje over een vrouw, die na een traumatische jeugd als vanzelf in een bordeel belandt. Daar meldt zich ten tijde van de goudkoorts in het midden van de 19e eeuw haar redder in nood in de persoon van een arme boer, die eigenlijk te braaf is om waar te zijn. De rest van het verhaal laat zich raden.

Caruso 2022.

Redeeming Love is de tweede film van Caruso die wordt uitgebracht in jaar 2022, dus hij is wel druk bezig geweest. Ook is het een film die zich in moeilijk vaarwater bevindt, door heel veel onderwerpen in het verhaal te betrekken die je niet meteen zou verwachten. Dat maakt het gelukkig ook een aardig apart en soms zelfs gedurfd geheel.

Overigens blij dat Cowen in deze film zit. Niet omdat ik haar als actrice geweldig vind, maar vooral dankzij het werk dat ze in deze film aflevert. Houdt de kijker zonder meer geboeid, en ook Marshall-Green speelt zoals verwacht een goede rol. Wel wat ondankbaar, alleen. Lewis speelt ook zeker degelijk, maar het nadeel van zijn rol is vooral dat het een ietwat braaf personage is. Eigenlijk te braaf om leuk of charmant te zijn.

Gedurende de film worden we getrakteerd op een plot dat lang duurt, maar goed loopt. De vele opvallend harde onderwerpen die meermaals worden vermengt zorgen voor een apart geheel. Bijna onmogelijk zelfs, en toch weet Caruso een heel eind te komen. Zo zitten er meerdere best schattige momenten in en kijkt de film als een trein. Het voordeel is ook dat de film zich nooit verliest in bombarie en de scenes er niet te hard indrukt.

Het is echter ook zo dat de film uiteindelijk sleept. 134 minuten is aan een nogal lange kant en uiteindelijk maakt de film zich schuldig aan het uitrekken van zijn inhoud. Na enige tijd wordt zelfs zowat hetzelfde probleem nog een keer naar voren gebracht en dat geeft eigenlijk de hint af dat de koek na enige tijd op was. Ik snap dat een lange speelduur nodig is om enkele thema's binnen deze film naar behoren uit te werken, maar het uitrekken ervan is een ander verhaal.

Het einde is voorspelbaar maar passend, verder zit er een gezond tempo in de film en kon ik er prima naar kijken. Alleen duurde het kijken vooral te lang. Deed me als geheel overigens erg denken aan een film uit de pen van Nicholas Sparks, alleen dan wat minder braaf. Niettemin is de film stilistisch wel braaf en veilig. De toon is nooit ruw en de beelden zelden gruwelijk, maar inhoudelijk wel net wat gedurfder en dat weet het over de streep te trekken.