A Banquet (2021)

Goed.

Bijzondere en uiterst eigenaardige film die zich in een interessante omgeving weet te nestelen. Dat deze film hoogstwaarschijnlijk kritisch niet zo sterk bij het publiek gaat aanslaan is te verwachten. Als dit een erg trage en lange film was geweest was ik misschien ook afgehaakt, maar daar is met A Banquet geen sprake van.

Centraal in de film staan drie vrouwelijke personages waarvan vooral Guillory me erg wist te verrassen. W.S. Anderson had haar behoorlijk de grond ingestampt met een duf personage, hier komt Guillory's acteerwerk veel beter tot recht. Daarbij horen twee bijzondere prestaties van Alexander en Stokes, waarvan vooral de eerste in de schijnwerpers staat gedurende deze film.

Qua sfeer weet Paxton knap de luchtigheid en de onheilspellende toon te vermengen. De setting is niet meteen angstaanjagend, wel onvoorspelbaar en eigenaardig. Veel van de horror/thriller vind plaats in het daglicht, en ik kan het eigenlijk ook maar moeilijk een volbloed horror noemen. De mysterieuze kant van het verhaal samen met de dramatische maar luchtige ondertoon nemen het roer. Ik had er geen problemen mee, want wat zich hier afspeelt is intrigerend genoeg.

Wat wel jammer is, is dat de film wellicht te weinig antwoorden geeft. Je zal het hier waarschijnlijk met verwijzingen moeten doen, maar dit draagt niet perse veel bij. In de eerste helft wel, zo kan het mysterieuze aspect namelijk meer bloeien, maar zeker in de finale lijkt de film zichzelf iets te makkelijk af te willen sluiten door gewoon geen antwoorden te geven. Ook heerst er misschien te weinig onderlinge spanning, die komt nooit echt goed naar boven drijven.

Verder goed mee vermaakt. Het is een film waarin je je echt moet verplaatsen, want de sfeer vraagt je volledige aandacht. Wellicht dat het bijzondere gegeven dat nooit helemaal duidelijk wordt uitgewerkt een afstotend effect heeft op de meeste kijkers, ik kon er eigenlijk wel van genieten. Zolang de regisseurs de juiste toon te pakken hebben, werken dit soort films uitstekend. A Banquet is daar een goed voorbeeld van. Leuke film.

Wéér zo'n als horror verpakt langzaam psychologisch familiedrama, die compleet zijn angst of bovennatuurlijke-elementen vergeet? Slechts één keer wordt er verwezen naar de Japanse folklore in de vorm van Futakuchi-onna. Waarna een opvolgende nachtmerrie-scène het enige fascinerende horrorbeeld oplevert. De film voelt verder alsof men zelf geen idee hadden, wat voor genre ze aan filmen waren! Alleen close-ups van eten, een vaag of dubbelzinnig verhaal en aanzwellend geluid maken van dit nu niet direct een horror of spannende film. Och de film begon nog best goed omdat je niet helemaal begrijp, waarom het allemaal gebeurt of waar het in zal eindigen. Maar ondanks dat de film ergens naar toe lijkt te willen werken, kwam er uiteindelijk maar een zeer onbevredigende finale. De film ziet er verder best goed uit en het acteerwerk is meer dan prima! Sienna Guillory (net iets te overdreven dramatisch) en Lindsay Duncan brengen redelijk wat ervaring met zich mee maar vooral de relatieve nieuwkomer Jessica Alexander was degene die het hier opmerkelijk goed deed. Naarmate de film vordert, hoe onhandiger en frustrerender het werd en doordat de gepresenteerde vaagheid niet echt doel had, werkte de film gewoon niet. Oké er zijn enkele dingen die in de film wel goed gingen (één scene is al meer dan géén), maar helaas heeft het gewoon géén impact.

Deze film zou je beter kunnen omschrijven als een slechte psychologische thriller, die pas richting het einde tot ontbranding komt. Zelfs dan blijft het gissen naar een geldige verklaring. Het verhaal komt traag op gang, en wist me helaas niet te onderhouden.

2,0 *