Casa (2019)

Familiepotret

Letícia Simões schetst een uit het leven gegrepen familieportret die niet persoonlijker kan worden dan in het Braziliaanse Casa. Deze gaat namelijk over haar eigen familie. De focus ligt op de relatie met haar moeder, maar gaat ook dieper in op de relatie die haar moeder weer met haar eigen moeder heeft. Hierdoor zoomt de docu als het waren in op de relatie tussen vrouwen, door maar liefst drie generaties heen. Het is een erg emotionele documentaire, vol met menselijke waarheden waardoor deze heel puur aanvoelt.

We komen allemaal met gebreken, maar de relatie die Letícia met haar moeder Heliana heeft, wordt nog eens extra bemoeilijkt door de bipolaire stoornis die Heliana met zich meedraagt. Het valt al snel op dat Heliana een erg negatieve vrouw is die gemakkelijk uit haar slof schiet, en waarmee het mij absoluut niet gemakkelijk lijkt om een relatie mee te onderhouden. Het is echter onmiskenbaar dat Letícia onvoorwaardelijk veel van haar moeder houdt en haar moeder van haar. En hoe sterk ze ook van elkaar verschillen, proberen ze toch de connectie te zoeken met elkaar. Wel was de docu soms iets te traag en te poëtisch naar mijn zin, met name qua beelden. Ook mistte ik een soort eindconclusie die Letícia met de docu wilde trekken, als deze er überhaupt al een was.

Enfin, voor veel mensen zal Casa wellicht net een tikkeltje te saai en voortkabbelend zijn, en beleven ze genoeg aan de gesprekken met hun eigen disfunctionele familie aan de kersttafel. De alledaagsheid van Casa is zowel zijn zwakte als sterkte, waardoor dit echt een niche-titel is die niet voor iedereen weggelegd zal zijn.

3,0*