The Forgiven (2021)

Jo [Jessica Chastain] en David Henninger [Ralph Fiennes] zijn in Marokko voor één van de roemruchte, hedonistische feestjes van Richard Galloway [Matt Smith]. Na een avondje zuipen gaat David achter het stuur zitten, maar oeps... hij rijdt een jonge man [Omar Ghazaou] doodt. Kort nadat Richard heeft geholpen het incident onder het Marokkaanse tapijt te vegen, staat Abdallah [Ismael Kanater], de vader van het slachtoffer, voor de deur. Hij eist dat David hem vergezelt en aanwezig is bij de begrafenis van zijn zoon. Fiennes speelt zijn meest onsympathieke rol sinds Schindler’s List in een film vol verwerpelijke personages die hun arrogantie, racisme en algehele minachting niet onder stoelen of banken te steken. Erg onaangenaam kijkvoer.

McDonagh maakt er een mooi spel van - wie is er sympathiek, wie is de held in het verhaal, en wie zijn de bastards, de ongelovigen, de stronzi, de ellendelingen. Met als achtergrond een uberdecadent feestje van een stel uiterst onaangename en overentitled personen midden in de woestijn waar ze uberhaupt niets te zoeken hebben - want dat is waar de nomaden wonen. In je blote reet in de infinity pool met uitzicht op de kamelen, om het maar even fijntjes uit te leggen. Post-yolo tegenover subsistence farming. Als er een betere reclamespot voor het communisme is, laat het me weten.

Qua acteerprestaties en casting is er echt geen speld tussen te krijgen. Fiennes is perfect als een alcoholistische etterbak die aan niets denkt dan zijn volgende borrel, Chastain heeft alleen oog voor wie haar volgende borrel betaalt, Smith heeft overduidelijk nog nooit van ethiek of mores gehoord, en Landry Jones kan ze opdreunen maar kiest voor een donkerder pad. De perfiditeit druipt er vanaf.

Daar tegenover de integriteit van de rouwende vader, in een schitterende rol van Ishmael Kanater die ook nog eens alle ruimte krijgt om met zijn karakter te spelen - van sinister, haatdragend, liefhebbend, tot uiteindelijk beschouwend en vergevend. De simpele rechtschapenheid van een eerlijk bestaan tegenover de complexiteit, de leugens en het bedrog van de moderne maatschappij. Het contrast had niet harder kunnen zijn, en de achterdocht van de westerse hoofdrolspelers geeft nieuwe diepte aan het oude gezegde ‘zoals de waard is’. En hoe oneerlijk is het, dat Kanater niet als eerste en grootste naam op de poster staat, terwijl hij alle (uch) grote namen gewoon wegspeelt.

Of het einde nou toepasselijk is, ik had een ander gekozen, het past niet heel goed bij de rest. Maar evengoed een erg, erg goede film.

Uitstekende film over een koppel dat onderweg is naar een feest en een jongen aanrijdt. De clash tussen de rijke westerlingen en de arme lokale bevolking wordt goed neergezet. Lekker onsympathieke personages met een uitstekende rol van Ralph Fiennes. Een aantal scherpe dialogen en de setting in de Marokkaanse woestijn levert een aantal prachtige plaatjes op.

Redelijk sterk drama. Het maatschappelijkkritisch verhaal wordt vakkundig uitgewerkt door McDonagh. De opbouw is goed en de film kijkt goed weg. De splitsing in verhaallijnen zorgen voor een mooie afwisseling en balans in de film. Als kijker wordt je continue aan het denken gezet over wat er gebeurt. Ook bepaalde scènes hebben ook een dubbele betekenis. Het acteerwerk is overall dik in orde. Prima film. 4.0

Prachtige film, mooie landschappen en bizar verhaal. Echt een aanrader.

Kreeg terecht geen al te beste kritieken. Fiennes en Chastain acteren zeker niet slecht, maar het verhaaltje is flinterdun en zit vol stereotypen....

Lastig te waarderen. Ik denk dat veel mensen het een vreselijke film zullen vinden en dat een kleinere groep kijkers het een geweldige film zal vinden. De film is relatief traag, het verhaal is dun, er gebeurt niet zo veel, het verhaal is voorspelbaar, de karakters zijn onsympathiek. Allemaal waar. En toch boeide de film.

Er wordt uitstekend in geacteerd en ook de sfeer wordt neergezet zoals (denk ik) bedoeld: over de top decadent. Er blijft een sluimerende spanning voelbaar gedurende de film die niet té oncomfortabel gaat voelen. Verder maken beide hoofdpersonen een interessante ontwikkeling door, vooral David. Dat is uitstekend in beeld gebracht. De film laat zien dat er soms geen gemakkelijke antwoorden zijn. Er wordt ook geen duidelijke lijn getrokken tussen goed en kwaad. Beide lopen in elkaar over tot je ze eigenlijk niet meer van elkaar kunt onderscheiden. Misschien is de boodschap van de film dat eigenlijk iedereen goed en slecht in zich heeft zitten en dat goed en slecht ook afhangt vanuit welke richting je er naar kijkt. De beelden van Marokko die zijn geschoten rondom Jebel Saghro zijn prachtig en realistisch. Overigens wordt het wegennet van Marokko wel te slecht voorgespiegeld: waar ze met een jeep over woestijn tracks rijden, lopen gewoon snelle, verharde N wegen.

Maar goed de hierboven aangegeven kritiek die sommige ventileren is gewoon waar. Toch blijft de film me boeien en voelt de filmduur korter dan bijna 2 uur. Het is een film waar je over gaat nadenken. Je begrijpt het verhaal (een kind van 6 kan het verhaal begrijpen zo simpel is het) maar de boodschappen van de film blijven wat meer verscholen. 3,5 ster.

Zwakke film die weinig te bieden heeft. Het verhaal is tergend traag, maar eigenlijk is dat het probleem niet. Je weet al vanaf het begin hoe het verhaal zal verlopen waardoor spanningskracht of verrassingen totaal ontbreken. Ook het gedrag van zijn vrouw wanneer David zijn boetedoening gaat doen heeft totaal geen meerwaarde en dient meer om te film op te vullen. 4/10