Smiley Face Killers (2020)

Hunter liet met Looking Glass (2018) zien dat hij geen compleet incompetente filmmaker is. Vrij doorsnee, redelijk verzorgd... Maar Smiley Face Killers lijkt tijdens het filmen bedacht, althans...ik hoop het. Want hij lijkt geen enkel benul te hebben hoe dit richting een volwassen speelduur moet. De oplossing: heel erg lang en overdreven op je gay-crush focussen. Hier zou David Decoteau het schaamrood nog van op de kaken krijgen. Wat een vreemde, misplaatste maar vooral oersaaie manier om het in te vullen. Alles voelt zo out of place dat het bijna(!) grappig wordt. Skip!

Enorm traag en saai eerste driekwart deel van de film. Rubenstein zet een zodanig vervelend karakter neer dat je al na een kwartier wenst dat de Smiley Killers hem maar heel snel meenemen. Het verhaal achter deze film, gebaseerd op ware gebeurtenissen, had interessant kunnen zijn, maar niet zoals het in deze anderhalf uur is uitgebeeld. Nee, deze film kan ik niet aanraden.

Als een regisseur als Tim Hunter (River’s Edge) en een schrijver Bret Easton Ellis (American Psycho) samenwerken verwacht je vuurwerk. Het resultaat is echter een natte grondbloem. Ze baseerden hun film op een theorie van twee detectives die stelden dat jongemannen die dood in het water werden gevonden niet zijn verdronken maar vermoord. Dat zou zich prima kunnen lenen voor een spannende film, maar Hunter en Ellis doen juist het tegenovergestelde, hun film is dodelijk saai. In het eerste uur wordt hoofdpersoon Jake (die grotendeels van de film zijn afgetrainde lichaam loopt te tonen) gestalkt door een geparkeerd bestelbusje en krijgt mysterieuze smsjes over water. Dat eerste uur zit vol oeverloos gezeur en de film is niet vooruit te branden. Enkel de laatste tien minuten zijn vrij bruut, maar die spectaculaire finale komt veel te laat; je bent als kijker dan al in slaap gevallen. Of je aan het afvragen waarom men in hemelsnaam Cripsin Glover onherkenbaar heeft gemaakt voor een tekstloze bijrol.

1,5 sterren.

Vreemde film.

Ik heb de vorige recensies met een lach op mijn gezicht gelezen. Ik moet ze met hun kritiek groot gelijk geven, maar tijdens de eerste 10 minuten vond ik dat de film best redelijk was. Smiley Face Killers opent namelijk erg luguber en de regisseur achter de stoel heeft ook zeker een verdienstelijke carrière opgebouwd. Helaas viel dat niet uit het uiteindelijke eindresultaat op te maken.

Ellis heeft de film klaarblijkelijk geschreven, maar ik denk vooral dat hij ruw en expliciet geweld heeft toegevoegd. Ik mag hopen dat zijn aandeel in het inhoudelijke verhaal miniem was, anders ga ik sterk aan zijn intelligentie twijfelen. De film is een ware rotzooi op structureel vlak. Sowieso is het best bijzonder dat je van een complotconcept als deze zo'n clichématige omgeving opbouwt. Het deed me erg denken aan een goedkope en afgeraffelde B-film.

Het acteerwerk vond ik eigenlijk nog niet eens zo verkeerd. Het personage van Rubinstein is alleen na enige tijd ontzettend vervelend. Die chagrijnige gezichtsuitdrukking moet hij uiteraard voor zijn rol trekken, maar mijn hemel wat zeikt de film lang door rondom Rubinsteins dramatiek. In de finale wordt hij toch om zeep geholpen, dus al die onzin vooraf voelt dan meteen nutteloos aan. Vooral omdat 1. we (ik) nauwelijks met hem kan/kunnen inleven en 2. hij nauwelijks drang vertoont om te overleven.

Glover deed blijkbaar mee als schurk (ik herkende hem niet) maar ziet er echt achterlijk uit. De gehele uitwerking van de Smiley Killers is belabberd. Die rare focus op "het water" ook, wat hadden de schrijvers eigenlijk voor ogen? Natuurlijk leuk als je aan de haal gaat met zo'n achtergrond als deze, maar met zo'n dom verzonnen plot ga je het geen eer aan doen. Sowieso onthult de film veel te veel voor een mysterieuze theorie. Klaarblijkelijk is het ook allemaal gebaseerd op de verhalen van twee detectives. De theorie zelf heb ik nooit zorgvuldig doorgenomen, maar ik hoop dat het niet op deze film lijkt.

Richting de finale zijn er wat bloederige moorden en in het begin kent de film een brute toon, maar de enorme stortvloed aan onzin in het middenstuk, de afgezaagde ideeën binnen de slotfase en de onnozele vormgeving van de bedreiging maken van deze film een bijzonder slecht en rommelig gebeuren. Bijzonder eigenlijk hoe je zoiets als dit überhaupt kan verzinnen, maar hopelijk hebben Ellis en Hunter hun lesje nu geleerd.

Smiley Face Killers wekte mijn interesse omdat het scenario is geschreven door Bret Easton Ellis. Ik heb al zijn boeken met plezier gelezen maar vooralsnog is Ellis als scenarioschrijver minder gelukkig. Zijn erotische thriller The Canyons (Film, 2013) was aan de saaie kant maar nog wel genietbaar. Deze Smiley Face Killers heeft in de figuurlijke zin weinig om het lijf. De openingsscene was in mijn beleving te walgelijk voor woorden en voegde niets toe aan het verloop van de film. Daarna krijgen we een film die qua stijl ergens tussen de coming of age films van Gus van Sant en het eerder genoemde The Canyons zit.

De beelden zijn grauw onscherp en traag. De sfeer van een gemiddeld Bret Easton Ellis boek wordt daarmee goed getroffen maar wat in een roman prima kan werken mislukt op film volledig. De personages zijn bordkarton en leeg. Het komt allemaal niet lekker uit de verf en sleept zich voort als een geconstipeerde slak. Het bij vlagen excessieve geweld is dan misschien nog leuk voor de liefhebbers maar is niet veel meer dan een lege huls omdat er nauwelijks relevante context wordt gegeven.

Toch was het niet allemaal slecht. De muziek zorgt wel voor een aangename sfeer en de mij onbekende actrice Mia Serafino speelde een verdienstelijke bijrol. Verder is het opvallend dat je aan alles merkt dat Bret Easton Ellis het scenario heeft geschreven maar dat deze film in tegenstelling tot zijn romans maar weinig weet te boeien.

Onder de streep is dit een zeer onsympathieke en langdradige film die alle negatieve recensies meer dan verdiend heeft.

Heel matig.