Farewell Amor (2020)

Sundance-debuut dat nu via MUBI een mondialer publiek krijgt. Het is een verademing om een film over een Afrikaanse (im)migratie-ervaring in de VS (-> NY) te zien die niet doelbewust gepolitiseerd is, maar in plaats daarvan aan de slag gaat met familiedynamiek en sociale relaties. Farewell Amor toont hoe Sylvia, de jongvolwassen dochter, haar plek probeert te vinden in een nieuwe studie-en leefomgeving, en welke rol haar grote passie voor dans daarin speelt. Ondertussen wordt al snel duidelijk dat Sylvia's ouders na zeventien jaar zonder gezinshereniging flink anders in het leven staan. De geloofsovertuiging van de moeder speelt hierin een centrale rol.

Ik vond het jammer, en op momenten zelfs frustrerend, dat deze overtuiging zó scherp en geaccentueerd in uitgespeelde interacties is omgezet dat de film erg sturend aanvoelde. De Q & A na afloop wekte niet de indruk dat de regisseuse zich hier zelf echt bewust van was - zo lacht ze er hartelijk om dat mensen die op de film reageerden vaak de 'kant' van één van de personages kozen, terwijl dat wat mij betreft juist één van de pijnpunten onderstreept. Farewell Amor valt in een dialectiek die je ''religie versus emancipatie'' kunt noemen en die ook vaak samenvalt met een vaste genderverdeling: De man wordt neergezet als progessief en breeddenkend en de vrouw als religieus en [dus] achtergesteld of zelfs achterlijk. De dochter emancipeert zich van haar moeder en wordt daarin gesteund door de vader. Ik moest sterk denken aan If Beale Street Could Talk (2018), waar zo'n soort dynamiek ook een belangrijke rol speelt. Nogmaals, ik weet niet of Msangi zich hier volledig bewust van is geweest, maar opvallend is het wel. Ergens halverwege hield ik het niet meer: opeens hoort de moeder haar buurvrouw op de gang spreken over sterrenbeelden en zelfverwerkelijking, en ja hoor, er groeit een band en langzaam komt de moeder ''tot bezinning''. Aan het eind zijn de deuren van de kerk [symbolisch] gesloten en kan er binnen het gezin verzoening plaatsvinden.

Het is allemaal zo uitgelijnd dat er een diepe kloof ontstaat tussen de filmische ervaring en de richting van het scenario. Zo is de muziekkeuze treffend, valt Jayme Lawson positief op als debutante (zo te zien mag ze meteen doorstromen naar Reeves' ''The Batman'', maar of dat nu zulk goed nieuws is...) en is de film beheerst geregisseerd. Een bovengemiddeld debuut is het daarmee nog niet, maar zonder dit specifieke scenario had ik er waarschijnlijk veel meer in gezien. Een gemiste kans dus.

Relaxte, innemende film, gedoopt in warme kleuren, badend in zacht licht. Ekwa Msangi is een liefhebber van Angolese muziek (de reden waarom ze de personages oorspronkelijk uit Angola liet komen; de acteurs moesten zelfs een Portugees accent aanleren), en dat heeft geresulteerd in een prachtige soundtrack.

Zoals mijn bovenbuurman hier al aangeeft, ligt in het scenario de nadruk op de onderlinge relaties. Natuurlijk is er een melancholische ondertoon, en wordt er wel gerefereerd aan de moeilijkheden, de vervreemding en het verdriet dat immigratie vaak met zich meebrengt, maar Msangi had duidelijk geen zin om hier een schrijnend drama van te maken.

Esther is inderdaad behoorlijk christelijk, maar op zichzelf kan ik daar wel mee leven (sceptische buurvrouw, in reactie op vrome uitbarsting van Esther: 'Is that what your white Jesus wants?' ). Het is ook niet bepaald een bijzonder fenomeen onder immigranten, om qua houvast wat dat betreft de puntjes op de i te willen zetten.

Ik zou eerder vallen over de haast... Amerikaanse afwikkeling van het plot, maar eigenlijk kan ik daar ook niet echt mee zitten.

Mooi debuut, met uitstekende acteurs.

Film over een migrantengezin dat na een scheiding van zeventien jaar (!) herenigd wordt. In de tussentijd hebben de gezinsleden ieder voor zich de nodige ontwikkelingen doorgemaakt. Naast het gegeven dat zij elkaar eigenlijk niet kennen, leidt dat ertoe dat ieder voor zich binnen het gezin terug bij "af" is. Er is een flinke dosis empathie nodig om het allemaal een beetje glad te trekken.

Een pakkend drama, waarvan de verhaallijn opgebouwd wordt vanuit het perspectief van ieder gezinslid (vader, moeder, dochter). Dat geeft extra kleur aan het verhaal. Een opvallend speelfilmdebuut van regisseur Ekwa Msangi.