Pixie (2020)

Nogal een vergissing om dit prul als laatste film van 2020 te zien. Nouja, het past bij het jaar, denk ik dan maar.

Een flauwe poging om Guy Ritchie na te apen, en geen enkele originele inbreng daarbij. Prut, iets anders kan ik er echt niet van maken.

“Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Aan dat motto moest ik na afloop van deze misdaadkomedie onwillekeurig denken. Een lekker tussendoortje rond de goedlachse Olivia Cooke met andermaal een leuk bijrolletje van Colm Meaney, degelijk als altijd. Alec Baldwin daarentegen zit duidelijk niet lekker in zijn vel.

Niet bijzonder.

Pixie vormt een nogal basis opzetje voor een misdaadverhaal. Zonder enige ambitie of hoogtepunten naar voren gebracht alleen. Daarmee valt ook deze film een beetje onder de categorie van films die je binnen drie dagen vergeten bent. Ik keek het zelf dan ook vooral voor de aangestelde cast die erin meehuppelt.

Het is allemaal nogal een flauw gebeuren. Het kent wel een redelijk lopend verhaal, maar regisseur Thompson geeft er wel erg weinig leven aan. Het is pas helemaal richting de finale dat de eerste goed gestileerde beelden om de hoek komen kijken. Sowieso eindigt de film opvallend sterk ten opzichte van de rest van wat het toont, want daar wordt voor het eerst wat lef getoond vanuit de schrijver.

Verder kabbelt het verhaal wat voort met humor, drama, romantiek en misdaad. De genres gaan in dit geval redelijk bij elkaar, en toch weet het niet te lopen. Vooral door het bijna complete gebrek aan verrassing of inleving. De personages worden nooit interessant, de humor werkt ook nergens en de misdaad wordt te veel naar de achtergrond geschoven om er iets interessants uit te krijgen.

Toch weet de finale nog wat te redden en is het acteerwerk ondanks de compleet oninteressante vormgeving van de personages nog wel aardig. Wel ben ik van mening dat iemand als Cooke gewoon niet zo goed in dit verhaal past. Andere rollen zoals die van Meaney passen juist heel goed in het verhaal, maar worden teveel naar de achtergrond geschoven. Zo wisselt de film zichzelf voortdurend af, maar echt sterk wordt het nergens.