Violation (2020)

Typische recensenten-film! Die alle vakjes van de arthouse-film netjes afvinkt. Cinematografisch en het acteerwerk zijn uiteraard van goede kwaliteit. Maar verder gewoon traag, met ASMR van knetterend vuur of het schrobben van de vloer. Veelvuldig bla bla bla-symboliek door inzoomend op insecten of sfeerbeelden van de natuur (meren, bergen). Klassieke muziek om de goede smaak nog meer te onderstrepen! (Mooi stuk van Pergolesi - Stabat Mater Dolorosa) en om het verhaal intellectueler maken vertel je het niet lineair. Een film gemaakt door een vrouwelijke schrijfster / regisseur dus het hippe; mannen zijn slecht? Oh, en schokkende scènes? Tja dat hangt af van het type kijker want iemand die films als "Hostel" en "Saw" heeft gezien, zag al schokkendere beelden! Tenzij de aanblik van een rechtopstaand mannelijk lid nog als schokkend kan worden ervaren? Tja en als scenes meer gaan aanvoelen als opvulling om de looptijd te verlengen om aan één uur en 40 minuten te komen? Dan valt deze film me maar zwaar tegen!

Deels fascinerend, deels frustrerend. Deze rauwe, intelligent uitgewerkte wraakfilm beschikt over veel sfeer, sterke dialogen en uitstekend akteerwerk, maar inhoudelijk laat het script sporadisch te wensen over. Vooral aan de motivatie van de hoofdpersoon schort het één en ander, in mijn beleving. Niettemin visueel indrukwekkend en al met al een bijzondere, zij het ongemakkelijke kijkervaring.

Een film die af en toe verzuipt in pretentieus geneuzel, maar ook ongenadig hard weet toe te slaan. Een beetje Lars von Trier-light. Het ironische is dat het lang uitrekken van scenes zowel de kracht als de zwakte is. Enerzijds heb je lange, ''gewichtige'' conversaties die hun doel voorbij schieten en alle visuele Arthouse 101 trucjes voorradig. Anderzijds laat Dusty Mancinelli een paar keer goed hard z'n tanden zien en cut dan niet laf weg. Ik vind dat ernstig ondergewaardeerd hier; hoe vaak zien we soortgelijke situaties in genrefilms waar het effect vele malen minder is? Hap-slik-weg. En waar ligt dat dan aan? Puur door montage (of in dit geval het ''gebrek'' eraan). Wat de 'norm' is: de moord (expliciet), cut, B-roll footage van locatie, cut naar suggestief shot van lichaam in koelbox. Het proces achteraf wordt dus met grote stappen overgeslagen, of in andere gevallen in een korte montage samengevat waarbij weinig tijd is het te laten landen. Dusty heeft dit bijzonder goed ingeschat en weet door simpelweg stapsgewijs alles lang genoeg te laten zien én horen, een noemenswaardige indruk achter te laten.

Een genrecombinatie en verzameling van allerlei ideeën die helaas niet overtuigend samenkomen in Violation, mede door de nodeloos complexe aanpak van regisseursduo Dusty Mancinelli en Madeleine Sims-Fewer. Die tweede naam speelt overigens de hoofdrol en doet het daarbinnen best overtuigend, het falen van deze film ligt hem dan ook absoluut niet in de castleden. De boel is geregeld best sfeervol en de aanvaringen tussen de personages zijn degelijk neergezet, maar uiteindelijk duurt het allemaal veel te lang en vertelt nogal weinig voor zo'n lengte. Het verhaal wordt in verschillende delen gehusseld, maar zonder effectief doel. Zo overtuigend is de inhoud namelijk niet, waardoor de boel vooral lijkt te verraden dat de makers zelf ook niet helemaal wisten hoe ze dit op boeiende wijze moesten presenteren. Een aantal mooie beelden ten spijt is dit geheel toch vooral oninteressant en zo van het netvlies verdwenen.