Ravers (2018)

Verrassend! Dikke props voor de muziek. Al tijdens de openingsscene wordt duidelijk dat Pucher een stevige soundtrack heeft samengesteld. 'Dutch Giant' Olivier Richters wordt vergezeld door z'n medelanders van Noisia. Hun raggende tune met The Upbeats zet de toon. En wakkert mijn enthousiasme aan. Voor wie van het betere (neuro) drum & bass werk houdt, komt later nog State of Mind/Black Sun Empire langs, alsmede InsideInfo en Katharsys / Forbidden Society aan z'n trekken. Veel échter gaat het niet worden. Verder aangevuld met dikke, pompende techno. Leg dat voor de grap eens naast Rave Party Massacre (2017) of letterlijk iedere random club/rave scene in een andere genrefilm... wat een verschil. Helemaal mijn ding dus. Helaas heeft Pucher het érg lastig om het middenstuk te overbruggen. Hij begint sterk, zet het allemaal geslaagd neer en had een fijne finale om naar toe te werken, maar daar tussenin is het spijtig uneventful. Jammer dat zo'n genrefilm met KARAKTER eigenlijk volledig in de vergetelheid raakt. Daar is 'ie echt te degelijk voor.

Njah.

Het zou me verbazen moest regisseur Pucher ooit in de buurt van een rave gekomen zijn. Het voelt zo enorm fake en onnozel aan dat het regelmatig pijn doet aan ogen en oren. Dit is wat er gebeurt wanneer een non-talent een film als Climax probeert te maken denk ik dan.

De ravers/zombies analogie is ook niet meteen de meest originele, de effecten zijn matig, acteurs zijn niet op niveau en voor een film als deze is de soundtrack echt ondermaats. Gelukkig niet compleet ongepaste filmdance, maar een mengelmoes van saaie dance tracks die op povere manier onder de film gemixed worden.

Hier en daar zit er nog wel een grappig momentje verscholen, maar veel te weinig om deze film te redden. Een pover horrortje dat alleen maar vervelender wordt door de setting. Het blijft anno 2020 nog steeds erg moeilijk om een normale dance soundtrack onder een film te monteren. Nochthans kan je je geen makkelijker genre wensen.

1.5*

Beter dan verwacht.

En voor wie het kan benieuwen zien we onze eigen grote reus in de openingsscene. Onverwacht maar wel erg leuk om deze Richters te zien, past perfect in een film als Ravers. Zijn optrede mag dan wel kort zijn, maar al bij al dropt de film het niveau nooit. Het weet de lat alleen ook niet erg hoog te leggen aan de andere kant.

Ravers bouwt vooral op het plezier, en weet klaarblijkelijk ook erg goed waar het deze moet vinden. We bevinden ons daarom op een zogenaamde rave. Vervolgens wordt er ook in redelijk tempo naar de kern van het concept gewerkt en duurt het niet lang voordat we ons in de ellende bevinden. Eenmaal daarin kan regisseur Pucher alleen niet genoeg doen.

De gore evenals echt indrukwekkende regietechnieken branden niet los. Veel kleur en een hoop editing, maar nooit echt iets opvallends. Wat ik ook mis zijn personages zoals dat de opening Richters had. Nergens vinden we echt iemand die memorabel is, en aangezien de hoofdpersonages ook totaal niet weten te boeien wordt het toch al snel een wat plat gebeuren.

Ondanks dat de zombies nog wel een soort van origineel zijn mist de film iets fris en wat lef. Meer bloed en wat meer durf dus, want voor nu is alles gewoon te braaf. Wel is het een vermakelijke brave boel, want met alle kleurtjes en de grote hoeveelheden lawaai is het bijna onmogelijk om hier niet van te kunnen genieten. Ik heb me vermaakt, maar het had veel en veel beter kunnen zijn.