Somebody up There Likes Me (2019)

Weinigzeggende documentaire, waarbij ik ieder moment een promo verwachte voor zijn nieuwe album.

Na de Bee Gees was het nu aan de beurt aan deze docu over Ron Wood en een kijkje in de keuken van de Rolling Stones, althans dat was de verwachting. Het werd toch wat anders, maar zeker niet oninteressant.

Ron Wood kan toch wel met recht een paradijsvogel genoemd worden, en tevens iemand die al een heel leven achter zich had toen hij bij de Stones terecht. The Birds, The Faces, Jeff Beck Group, multi-instrumentalist Wood heeft er al heel wat bands opzitten en ook zeker niet de minsten. Als muziekliefhebber ga je er praktisch van watertanden. Tegelijk krijgen we een klein inkijkje qua achtergrond en komaf, en zien we tevens bv elke stappen binnen bds kunstwereld. Zoals gezegd is de geschiedenis met de voormalige bands het interessantste.

Want de uiteindelijke blik in de keuken van de Stones komt niet echt met alleen Jagger en Richards aan het woord. En laat ik nu vaak gehoord hebben dat deze beide heren een waar regime voerden vooral op financieel vlak. Vooral Bill Wyman beklaagde zich regelmatig gedwongen voelde om op te treden en te toeren omdat hij anders geen geld had. Verder geen idee of dit op waarheid berust.

Somebody up there likes me moet het dan ook vooral hebben van Woods muzikale geschiedenis en kleurrijke karakter. Een rasoptimist met één long, en het mag een wonder zijn dat de man al die jaren van drank en drugs door is gekomen. Interessante voorbijganger die het benoemen nog wel even waard is betreft Perer Grant. Wat een pareltje is dat ook, diens gang en wandel zou ook bijna een docu verdienen.