Greed (2019)

Wel grappig dat Nicolas Cage op de cover staat terwijl hij helemaal niet in de film speelt.

Snap 'm niet. Ik zie nergens zijn naam en de foto lijkt ook niet op hem.

Anyway, de film komt tijdens de aftiteling met de boodschap dat het aan de rijke mensen is te wijten dat we zoveel ellende in de wereld hebben qua hongerloontjes en onrechtvaardige leefomstandigheden. Daarvoor pakt men in dit geval een meedogenloze kledingverkoper die zijn producten laat maken in een land als Bangladesh. Ook schuwt men niet om bestaande namen erbij te halen zoals H&M en Zara. Naast het feit dat de film niet boeit zijn de beschuldigingen ook onterecht. Het zijn de consumenten die ervoor kiezen om hun geld bij dat soort zaken te spenderen. Ook de overheden zijn schuldig in het niet informeren van hun burgers omdat die twee handen op een buik zijn met diezelfde bedrijven die hier naar toe komen voor een gunstig belastingklimaat. Te politiek waarschijnlijk dus maar even in een spoiler.
Deze film draagt in ieder geval niets bij aan de problematiek wat het aan de kaak wil stellen. Het zorgt alleen maar voor meer verdeling. Divide and conquer.

Ik ben niet oud maar ook niet meer vd jongste ook en in mijn toch al vele jaren bestaan heb ik het nog nooit anders geweten hoor. Rijken rijker en armen armer. Het is ook onmogelijk om het niet over de politiek te hebben hier want de film heeft daar voor een heel groot stuk mee te maken. Maar aangezien men hier te streng is op dat vlak zal ik het in een spoiler zetten.


Wrm ze persee vluchtelingen erbij sleuren slaat nergens op, het heeft niks te maken met oorlog of wat dan ook, was totaal overbodig. Dit terzijde.

Dat van Sir Lanka heeft daar wel alles mee te maken met de film omdat daar alles goedkoop gemaakt is door mensen uit te buiten door lage lonen en dergelijke meer te betalen. Maar wiens fout is dat? Idd, politiekers zijn verantwoordelijk, zij zorgen ervoor dat bedrijven naar die landen trekken en uiteindelijk verdienen ze er nog veel geld aan. Wat ik dan bv niet begrijp dat is dat Trump graag de bedrijven naar eigen land wil brengen en houden en dan is het ook weer niet goed, voor mij onbegrijpelijk.

Ik lees hier de mensen, de consumenten zijn verantwoordelijk? Dat klopt een beetje maar vind ik. Maar mensen kopen wat men aangeboden krijgt dusja, het is de markt die dat bepaald en het zijn de politiekers die er niks aan doen.

Of neem Greta die Groene, koop electrische wagens maar raad eens waar de batterijen en dergelijke vandaan komen en door wie idd, door kinderarbeid enz... Ik wil maar aantonen dat al die politiekers hetzelfde zijn en praten voor hunne eigen winkel en dat is voor vele rijken zoals we in de film zagen nethetzelfde, altijd maar meer willen of ze foefelen erop los, ze kunnen belastingen ontwijken en wie kan dat niet, mensen als mij.

De film zelf is redelijk maar niet hoogstaand.

"Is that George Michael?" - ..Yes
"George Michael is fucking Dead!"

Vermakelijke film met een goede soundtrack waar halverwege een andere boodschap in doorklinkt.
Het uitbuiten van textielwerkers in o.a. Sri Lanka en Bangladesh voor winstbejag voor miljonairs en grote kledingbedrijven.

In de aftiteling kwamen nog wat feiten hieromtrent naar voren als b.v.
De rijkste 26 mensen ter wereld hebben even veel als de 3,8 armste mensen ter wereld.

Leuke trivia maar niks nieuws onder de zon.

Aardige film over een miljardair met een kledingimperium die zijn 60ste verjaardag viert in Griekenland. Een film over kapitalisme in al zijn glorie en de ongelijkheid in de wereld.Deels opgebouwd als mockumentary en vlot gemonteerd. Wel nogal onevenwichtig en het gaat soms alle kanten op. Hier en daar zeker wel grappig en Steve Coogan is vermakelijk in de hoofdrol.

Winterbottom.

Toch een van de meest onderschatte regisseurs, in die zin dat hij af en toe absolute meesterwerken aflevert. En ook dit is er weer een, een scherpe kritiek op de idioterie en verveling van de allerrijksten - die zonder uitzondering beweren 'hard gewerkt te hebben' tegenover de bittere armoede waarin de mensen leven die dat daadwerkelijk gedaan hebben.

Isla Fisher als de trophy wife, Asa Butterfield als de nepo baby, maar Coogan steelt vanzelf de show met zijn misselijkmakende Greedy McCreadie - die model staat voor minstens de helft van 's werelds miljardairs, en niet alleen die die hun fortuin in de fast fashion gemaakt hebben. Very proud of his immigrant roots, om maar de makkelijkste open deur in te trappen, maar aan de andere kant, wie de schoen niet passe. Rijkdom correleert kennelijk recht evenredig met huichelarij, en voor een miljard kan je tot in de zeventiende logarithme huichelen als we het dagelijke nieuws er langs leggen.

Verder een hele serie fraaie cameos en bijrolletjes waarvan het merendeel nogal belangeloos. Ook dat is iets wat Winterbottom op een of andere manier altijd weer voor elkaar krijgt. Kennelijk zijn er nog steeds genoeg mensen te vinden die willen meewerken aan een socialere en eerlijkere maatschappij.

Let vooral ook op de eindgeneriek - en bedenk daarbij dat alle getallen die daar genoemd worden nu nog zeker twee tot tien keer extremer zijn.