Irresistible (2020)

Nogal fletse politieke satire waarin het Amerikaanse electorale systeem het onderspit moet delven en het vingertje gewezen wordt naar de sluispoorten tussen de politieke en economische wereld. Dat klinkt zwaarmoedig, maar Irresistible zoekt nadrukkelijk de luchtige paden op. Alléén doet het dat zonder veel humor of schwung, en is het betoog tegelijkertijd te braaf om scherpzinnig genoeg uit de hoek te komen. Hoewel Steve Carell en Chris Cooper behoorlijk staan te acteren, is het vooral het rammelende scenario dat ervoor zorgt dat de film - ondanks het potentieel - nooit echt van de grond komt. Adam McKay, waar zit je?

Wat is dat toch met Steve Carell en zijn onophoudelijke aanvallen op Amerika. Het lachen is mij inmiddels wel vergaan. Ook in deze film is de toon veeleer bitter en kreeg ik er nauwelijks een glimlach uitgeperst.

Middelmatige film maar degene die de film nog recht kan houden is Steve Carell, is echt wel een goeie acteur.

Voor de rest tja , vervelen heb ik me nu ook niet gedaan maar het was me te slapkes allemaal.

Ik ken Jon Stewart als de vroegere presentator van “The Daily Show”, een satirisch programma waarin de Amerikaanse politiek op de hak genomen werd. Ik heb fijne herinneringen aan die show. In dat licht bezien valt deze film van Stewart tegen. Het is weliswaar een politieke satire, maar de echt grappige momenten zijn op de vingers van één hand te tellen. Bovendien mist de film een essentieel onderdeel van satires, t.w. venijn. Jammer.

Beetje zure reacties hier maar Irresistible is een aardige comedy over het politieke spel op de vierkante kilometer.

Prima cast ook.

Milde satire, die lang wat al te braafjes blijft maar tegen het einde toch nog een gezicht en wat venijn brengt. Toch wel goed genoeg om een keer te zien, ben ook wel een beetje fan van Carell die het ook hier in de hoofdrol weer uitstekend doet. De ondersteunende rollen van Cooper en Davis mogen trouwens ook gezien worden. Werkt waarschijnlijk beter als je affiniteit hebt of voelt met de Amerikaanse politiek. Al met al een film met een aantal scherpe, best komische momenten, maar voor het grote publiek een prent die wat onder de radar zal blijven.

Aardige film over een politiek strateeg die een democtratische burgermeester in een voornamelijk republikeins dorp probeert te krijgen. Een politieke komedie waarbij de humor soms wat gemakkelijk is en als geheel mist het ook wat scherpte. Vermakelijk is het wel met ook een leuke ontknopping en ook de gemeenschap wordt goed neergezet.

Saai.

Spin doctor Gary Zimmer [Steve Carell] is op zoek naar eerherstel naar het jammerlijke verlies van de Democraten tijdens de Amerikaanse Presidentsverkiezingen van 2016. Hij komt tot de conclusie dat de Democraten de plattelandsgemeenschap moet ziet terug te winnen, dus wanneer hem een video ziet waarin ex-marinier Kolonel Jack Hastings [Chris Cooper] de gemeenteraad in zijn woonplaats Deerlaken in Michigan vermanend toespreekt, grijpt hij zijn kans. Jack “ziet eruit als een Republikein, maar spreekt als een Democraat” en dus reist Gary af naar Michigan om Jack over te halen zich te mengen in de strijd om de burgemeesterverkiezing. Maar Gary moet de campagne wel leiden vanuit Deerlaken en dat is geen Washington. Bovendien sluit Gary’s aartsrivaal Faith Brewster [Rose Byrne] zich aan bij de campagne van de zittende burgemeester [Brent Sexton]. Komiek en presentator Jon Stewart schreef en regisseerde deze milde satire, maar heeft weinig origineels te zeggen. De slotwending is wel aardig en hij kan bovendien leunen op een prima cast, met Cooper als uitblinker.

Verrassend leuke, kleine satirische film met veel subtiele grapjes. Wel iets voor de liefhebber van Amerikaanse politiek. Als je geen Amerikaan bent, of je interesseert je er totaal niet voor, dan heb je hier een taaie anderhalf uur aan.

De twist op het laatst is leuk en onverwacht. Een geslaagde, terechte aanklacht tegen de absurde Amerikaanse verkiezingscircussen.

Rose Byrne is hier wel intens lelijk en graatmager trouwens. Bleghhhh.

3,5 sterren

Eentje voor de liefhebber dit. Er valt maar zo nu en dan wat te lachen en dat is wat karig voor een komedie, maar het is dan ook overduidelijk een satire. Je moet wel een beetje geïnteresseerd zijn in Amerika en/of politiek om dit te waarderen, maar ik vind het een overtuigende en terechte aanklacht tegen het absurde, geldverslindende circus dat de Amerikaanse verkiezingen is. De film kabbelt wat voort zonder echt grappig, spannend of urgent te worden, maar de twist op het eind maakt veel goed.

De film is alleen nog maar actueler geworden aangezien de polarisatie in de VS nog erger is geworden en ik vraag me af wanneer de wal wat dan aangaat het schip keert. Dat de Amerikanen op een gegeven moment zeggen: 'misschien moeten we weer eens gaan proberen samen te werken.' Wie gaat weer zorgen voor eenheid in dat land? Trump in ieder geval niet.

In Irresistible wordt overtuigend geacteerd door Steve Carell, maar helaas heeft hij zich hier omringd met scenaristen die geïnteresseerder zijn in de kinderachtige humor dan in de volwassen basis. Vrijwel ieder figuur komt vervelend en ongeïnspireerd voor de dag, wat vervolgens verder wordt versterkt met de simplistische regie van Jon Stewart. De focus gaat naar de manier waarop de personages met elkaar omgaan, geregeld tot in het absurdistische doorgetrokken. Het leidt af van de politieke inhoud, die hierdoor nogal flauw en zonder impact voor de dag komt. Met het acteerwerk is overigens weinig mis, maar als een komedie geen enkele lach bij de kijker teweegbrengt kan je niet spreken van een succes.