Kuessipan (2019)

Deze bewogen film over volwassen worden in een indianenreservaat in Quebec brengt een teder verhaal over twee hartsvriendinnen, wier wegen zich gaan scheiden wanneer zij op de drempel van volwassenheid andere keuzes maken. Een warme film met atypische persoonsontplooiingen en niet te vergeten een paar prachtige gedichten.

De cast bestaat nagenoeg geheel uit autochtone Innu indianen zonder acteerervaring en dat zorgt er mede voor dat de film er authentiek uitziet. Een heel mooie film, die met veel empathie gemaakt is.

Sharon Ishpatoo Fontaine maakt een indrukwekkend acteerdebuut in dit drama over twee zussen die opgroeien in de Inuit-gemeenschap in Quebec. Mikuan [Sharon Ishpatoo Fontaine] wil haar ogenschijnlijk uitzichtloze leven ontvluchten door naar de Universiteit te gaan. Wanneer zij een relatie begint de witte Francis [Étienne Galloy] komt dat haar op kritiek te staan omdat het een teken zou zijn van haar afwijzing van haar culturele achtergrond. Goed geacteerd drama richt zich op een bevolkingsgroep die onderbelicht is in de moderne cinema, maar kent weinig verrassingen.

Mikuan en Shaniss groeien samen op in een Innu reservaat in Quebec en zijn hartsvriendinnen. Hoe ouder ze worden, hoe diverser hun verwachtingen en doelen in het leven worden. Ze moeten vaststellen dat er plekken in het leven van de ander bestaan waartoe zelfs de beste vriendin geen toegang heeft.

De film is gebaseerd op een roman van Naomi Fontaine die samen met regisseur Myriam Verreault aan het script schreef. De film verbindt het thema van de vriendschap van de twee vrouwen met een ander thema. Dat van de First Nations. De eerste naties van Canada. De oorspronkelijke inheemse bewoners die veelal in hun eigen gebieden (reservaten) leven. In de film komen zaken als uitbuiting, racisme, landroof en onbestrafte misdaden tegen de First Nations aan de orde alsook het trauma dat daar het gevolg van is en nog steeds niet is verwerkt.

Het verhaal is sterk en meeslepend. Een ingetogen drama dat met gevoel wordt verteld. De actrices spelen naturel en zijn overtuigend. Heel opvallend als je naderhand leest dat de invulling van de personages door amateurs werd gedaan. Waarschijnlijk zijn zij er de oorzaak van dat de film zeer realistisch overkomt. Je kijkt naar een wereld die vreemd is, maar ook naar een wereld waar je heel gemakkelijk deelgenoot van wordt.

De inheemse achtergrond is interessant en wijkt af van andere coming of age films. Het verhaal dat zich in het centrum van de film afspeelt, verschilt in de kern weinig van hetgeen je in andere coming of age films tegenkomt, maar onderscheidt zich door de sobere beelden, de ingetogen verteltrant en de geloofwaardigheid van de personages.

De film combineert de zoektocht naar vrijheid, liefde en geborgenheid met aandacht voor de betekenis die iemands afkomst daarin heeft. De film doet dat krachtig en energiek en maakt geen gebruik van gemakkelijke feelgood trucs. De film oogt authentiek. Fijne film.

Deze film komt op voor de Inuit, de oorspronkelijke bewoners van Canada, die er gediscrimineerd, gemarginaliseerd en onderdukt worden en in armoedige huisjes in het reservaat wonen waar huiselijk geweld, alcoholmisbruik en ziekte schering en inslag zijn. De film plaatst dat in een soort Romeo and Juliet-achtig verhaal doordat één van twee beste Inuit-vriendinnen wil gaan studeren en een romance krijgt met een blanke jongen zodat er spanningen ontstaan en ofschoon de film weinig fout doet en realistisch voelt, wil het maar niet boeiend worden. Ik weet niet of het het slechte acteren is of iets anders maar de film wil maar niet tot leven komen en is zelfs vaak wat vervelend. Ik ben blij dat ik het einde heb gehaald.

Degelijke film over het relaas van 2 vriendinnen uit de Canadese Innu-gemeenschap. Een soort van coming-of-age verhaal rond liefde, toekomst en loyaliteit. En het is vooral Mikuan die worstelt met dit gegeven. Feiten die we al meermaals terugzagen in andere (arthouse)films waarbij jongeren uit kleine etnische of culturele leefgemeenschappen de roep van de buitenwereld niet kunnen weerstaan, maar vervolgens botsen op onbegrip van de eigen community.

Ook hier merk je grote verschillen tussen de blanke buitenwereld en de kleine enclaves mensen met een andere cultuur, geloof of huidskleur. De ander wordt gedoogd, maar niet aanvaard en wordt met argwaan in de gaten gehouden. Het wordt zelfs als een soort verraad of verloochening van de eigen tradities gezien. Tekenend was hierbij de scène van de twee ruzie makende vriendinnen over het feit dat Mikuan wou verder studeren aan één of andere universiteit.

Prima acteerwerk overigens van de erg onervaren cast. Het heeft tot gevolg dat het hele gebeuren naturel en authentiek overkomt. De culturele bagage die je meekrijgt is gewoon verrijkend. Ik werd niet 100% meegenomen in de film, maar oerdegelijk is hij zeker.

Deze film kwam wel heel langzaam op gang zeg. Aanvankelijk vond ik het toch vooral interessant dat het over een Eskimo groep in Canada ging. Een inheemse bevolking waarvan ook hun land door vreemdelingen was afgepakt. Net als de Indianen in Amerika en de Aboriginals in Australië. Maar deze bevolkingsgroep is veel onbekender. Het lijkt te gaan over de vriendschap tussen twee vriendinnetjes en hoe hun leven zich ontwikkelt. Geen echte hoogvlieger. Maar schijn bedriegt. Heel langzaam bouwt de film toch wel erg mooi op. En vallen alle puzzelstukjes langzaam op zijn plaats ondanks vaak abrupte overgangen in het verhaal. En de acteerprestaties zijn toch eigenlijk gaandeweg ook wel erg mooi. Een film die je duidelijk tot het einde moet uitkijken om hem te kunnen waarderen.

Heel geloofwaardige film die een vrij ongedwongen inkijkje biedt in het leven van deze gemeenschap.

Los van het culturele onderwerp is het verhaal verder vrij conventioneel, maar dat stoorde mij niet echt. Vanaf het nogal plotselinge en ietwat vergezochte auto-ongeluk werd het wel iets minder, maar gelukkig waren we toen al over de helft.

Film die aansluit bij de documentaire reeks die ik onlangs zag en waaruit bleek dat Canada toch niet zo'n "beloofde land" is, als bleek dat, net als in "Kuessipan", een achteruitstelling en discriminatie tov de oorspronkelijke bewoners, pijnlijk in reservaten geplaatst, aanwezig is.

"Kuessipan" houdt evenwel nog een emotionele troef in, namelijk de oprechte vriendschap tussen twee jonge mensen, die van hun leven trachten te maken wat er van kan worden verwacht, maar bovenal hun principes en hun aan elkaar gehecht zijn en steun bewaren en koesteren.

Mooie film.