De Dødes Tjern (2019)

De film De Dødes Tjern (1958) geldt als één van de eerste en beste horrorfilms uit Noorwegen. Nu staat Noorwegen niet bekend als een natie die veel horror produceert, dus moeten deze kwalificaties onmiddellijk weer gerelativeerd worden. Bij deze dus. Dat neemt niet weg dat de waardering voor deze film op de diverse filmsites hoog is. Om zo’n film door middel van een remake in waardering te kunnen toppen of tenminste te kunnen evenaren, lijkt dan ook onbegonnen werk.

Beginnend regisseur Nini Bull Robsahm probeert het. De remake is opgeleukt met een vlotte Amerikaanse look en de gebeurtenissen zijn naar de huidige tijd verplaatst. Een groepje vrienden betrekt een afgelegen blokhut aan een meer in de Noorse bossen. In de omgeving doen verschillende legendes de ronde. Verhalen over een zelfmoord, een monster in het meer, verdronken kinderen. En in al die verhalen spelen geestverschijningen een rol. De folklore zorgt in combinatie met de overweldigende natuur zonder levende ziel en vol onbestemde geluiden voor een prima onheilspellend sfeertje. De basis is ok. Daarna gaat het al snel fout.

Aan de basis worden voorzichtig wat enge visoenen en vreemde waarnemingen toegevoegd, die enkel door hoofdpersonage Lilian worden waargenomen. Bij de kijker wordt vervolgens een aantal opties gedropt. Is zij in het bezit van een levendige fantasie of zijn het de gevolgen van een persoonlijk trauma of zijn hier misschien bovennatuurlijke krachten aan het werk? De vraagstelling is eventjes leuk om je mee te vermaken en zorgt zelfs voor enige spanning.

Dat duurt echter niet lang. Als de kijker na de zoveelste zich herhalende merkwaardige gebeurtenis nog steeds met dezelfde vraag bezig is en de film intussen tegen het einde loopt, is de spanning er allang af. Om je een film lang bezig te moeten houden met flashbacks, droomscènes en schimmige verschijnselen die mogelijk echt zijn (of niet) vergt veel. Het geduld van de kijker wordt er danig mee op de proef gesteld. De spanning en de inleving zijn er niet mee gediend.

Ook funest voor de spanning zijn de vele inspiratieloze scènes die zijn geënt op films als Cabin Fever en Evil Dead. De film heeft veel te veel van dergelijke oninteressante omwegen nodig om het finale punt te maken. En dat punt is een twist aan het einde van de film. Een twist die de ervaren kijker al tijden ziet aankomen en die dan ook wordt bewaarheid.

Tot slot nog de opmerking dat hoofdrol Lilian me met haar flegmatieke verschijning behoorlijk op de zenuwen werkte. Kreeg ik toch nog wat spanning te verteren. Alleen van de verkeerde soort.

Geen goeie film.

Leuk geprobeerd maar deze haalt het bij lange na niet in vergelijk met sommige Amerikaanse films binnen dit genre waarvan men getracht heeft een aantal dingen te jatten. Ik hou me wel bij de Noorse politie en misdaad films, die zijn beter. Het verhaal van De Dødes Tjern is te standaard. Ik heb niets vernieuwends gezien en verrassingen zaten er ook niet in. Het slot was voorspelbaar en tevens onwaarschijnlijk. McBride zette wel goed de gestoorde gast neer, waarmee ik ook de beste rol qua acteerprestaties heb benoemd. Nee, helaas, als geheel was het van begin tot einde een saaie inhoudsloze vertoning.