The Vigil (2019)

Misschien niet een hoogvlieger maar wel een leuke film van Blum-House, een filmmaatschappij die wel vaker dit soort werk uitbrengt. Helaas dus geen topper maar wel een middenmoot film.

Het verhaal is veel van de trucjes die we wel kennen, verdraaide gewrichten als je stout bent en niet naar de demon wilt luisteren. Een oude vrouw die het leven wel heeft gezien en jou nog enige wijze raad geeft.......waar je uiteindelijk toch weer niet naar luistert om vervolgens het 'deksel op jouw neus' krijgt.

Ondanks dat we het meeste al eens hebben gezien is het wel spannend nu en dan, de acteurs doen het werk prima, de set is mooi gekozen en het verhaal....ach, het kan erop door.

Wederom één van de velen en een die niet irriteert. Een 7.

Ja de film heeft best een prikkelend uitgangspunt; Joodse man brengt een nacht alleen door in een woonkamer met een gestorven man als gezelschap. Het doel is om de ziel te troosten en ervoor te zorgen dat deze niet in de war raakt en te ver van het lichaam afdwaalt voordat hij naar zijn laatste rustplaats gaat. In de Joodse traditie is deze persoon die waakt, een Shomer (man) of Shomeret (vrouw) Helaas is dit weer zo'n film die de horror laat komen uit drama. Innerlijke conflict van de hoofdpersonage in de vorm van een gebeurtenis met antisemitisme en het afdwalen van zijn orthodoxe wortels en het drama van de demonische Mazzikim die zijn oorsprong vind in schuldgevoelens en de Holocaust. Maar men wil ook een horrorfilm zijn dus voegt men wat jump-scares met harde geluiden en moderne sociale media toe. Fijn was het wel dat er nu eens niet de standaard kruizen of gebeden in het Latijns waren om de geest te bestrijden maar het joodse tefillin-ritueel (een zwart kubusvormige doosje bevestigd op het hoofd en een leren riem om een arm gewikkeld) De filmmaker verdient dus lof voor het plaatsen van een horrorfilm binnen de Joodse Folklore maar hij haalt nooit echt het beste uit deze religieuze setting

In zijn eerste lange speelfilm maakt Keith Thomas gebruik van rituelen en gewoontes uit de Joodse cultuur. Een afvallige Joodse man houdt een wake bij een overleden Joodse man. De speelplaats is een klein appartement alwaar het lijk ligt opgebaard. Met behulp van het kleine speelveld en veel schaduwwerking slaagt de film erin een besloten en verstikkende atmosfeer op te roepen. Een krachtige achtergrond waar de horror voor het oprapen ligt.

En dat werkt ook wel. Een flikkerende lamp, een krakend geluid en steeds weer dat lijk dat ligt opgebaard onder een wit laken en slechts spaarzaam wordt verlicht. De film heeft geen sensationele speciale effecten nodig om een horrorwaardig decor te fabriceren. De film doet het met simpele attributen. Het zijn de sterke punten van de film.

Inhoudelijk valt de film tegen. Een jonge man met een trauma/ Een overleden man met een trauma. De trauma’s uiten zich in terugkerende visioenen die afgezet tegen het onrustbarende horrordecor in eerste instantie indruk maken, maar door hun repetitieve en weinig explosieve karakter steeds meer aan kracht inboeten. Zo vergaat het eigenlijk ook de duistere aankleding. Door gebrek aan handeling ligt de klemtoon erg op de atmosfeer. Op de sfeervolle setting. In beginsel heel indrukwekkend, maar door de weinige inhoudelijke toevoegingen steeds minder imposant. Ik begon de film na verloop van tijd zelfs wat saai te vinden.

The Vigil biedt op papier een veelbelovend verontrustend horrordrama dat zich bezig houdt met gruweldaden gericht tegen de Joodse cultuur. De aanzet die een fantastische sfeerschepping inhoudt is absoluut goed. Daarna vindt weinig verhalende toevoeging plaats. Wat droomachtige visioenen, hier en daar een jumpscare en wat enge geluiden. Na afloop kun je wel stellen dat de film zijn mogelijkheden niet ten volle heeft benut.

Redelijk geslaagde, kleinschalige horrorfilm over een joodse jongeman (Dave Davis) die 's nachts de wacht houdt bij het lichaam van een recent overleden man. Spannend en sfeervol opgebouwd, met een aantal oprecht enge momenten, maar zoals binnen het genre vaker het geval is zakt de boel een beetje in gedurende het laatste half uur. Juist wanneer de film zou moeten toewerken naar een naargeestige climax laat regisseur Keith Thomas helaas wat kansen liggen. Niettemin een verdienstelijk debuut.

Zeker geen onaardig debuut. Het speelt zich voornamelijk op 1 locatie af, maar Thomas maakt er het beste van. Bij momenten best creepy (de kelderscène) en de spanning wordt zo nu en dan aardig opgebouwd, al is het uiteindelijk weinig origineel en de zoveelste variatie op het bekende genre. Maar dan wel degelijk uitgevoerd.