Kiku to Guillotine Onna Zumô to Anarchism (2018)

Schijnbaar heeft Takahisa Zeze deze film pas na twee decennia van geld bedelen kunnen maken. En dan nog met weinig geld. Waarschijnlijk ook met weinig compromissen, want de film duurt ruim drie uur en is duidelijk een film over een nogal specifieke periode in de Japanse geschiedenis. Er is wat uitleg in beeld , maar aan de introductie bij de voorstelling had ik wel wat. Grofweg van de grote aardbeving in Tokyo van 1923 (wat Japan in een enorme crisis bracht) tot ongeveer een jaar later, als de VS een wet aannemen die Japanse emigrate naar Amerika verbiedt.

Ik vond 'm erg goed, maar ik zou 'm eigenlijk aan niemand aan durven raden. Er wordt groot (maar heel sterk) in de film geacteerd en hij is behoorlijk theatraal. Het gaat veel over het streven naar gelijkheid van de anarchisten in een toen al vrij reactionair en behoorlijk conservatief Japan. Het verhaal wordt gekoppeld aan vrouwelijke sumo-wostelaars. Ook dat bestond blijkbaar in dezelfde tijdsperiode. En de film zit ondanks zijn lengte nogal vol. Takahisa Zeze vertelt veel en met name in het begin voelt de film wat hak-op-de-tak daardoor. Maar toen ik eenmaal in de flow zat, pakte de film me ook echt. En zag ik een passionele film over streven naar identiteit, hoop (en het einde ervan), naief idealisme, gecrushte dromen.

Kleine 4.0*

Regisseur Takahisa Zeze komt met een onevenwichtige film met twee historische verhaallijnen, die goed beschouwd weinig met elkaar te maken hebben. De ene gaat over een groep anarchisten, die in de jaren 20 van de vorige eeuw actief was in Japan. Het is een stelletje ongeregeld, die zo op het oog allemaal wat anders willen. De tweede verhaallijn gaat over een gezelschap vrouwelijke sumo-worstelaars. Daar tussendoor opereert dan nog een wraakzuchtige oorlogsveteraan, die op zoek is naar socialisten en/of Koreanen.

Ik weet bitter weinig over de geschiedenis van Japan in de eerste helft van de 20e eeuw. Door deze warrige film ben ik niet veel wijzer geworden, behalve dan dat er vroeger ook vrouwelijke sumo-worstelaars waren. Dat was verrassend nieuws voor mij.

Zeze.

Ondertussen zie je zijn naam hier en daar wat meer opduiken, volgens mij iemand wiens werk in de komende jaren/decennia wel aan herwaardering toe is. Moet zeggen dat ik er zelf nog niet zo heel veel gezien heb, maar ze zijn dan ook niet zo eenvoudig te vinden.

Deze wel, dus maar snel meegepikt. Op zich geen verkeerde film, qua themas doet het wat aan Wakamatsu denken, de stijl is meer modern Japans indie. De opzet is best apart, de mix van politiek en sumo zie je niet zo héél vaak terug in film, anderzijds is het uiteindelijk toch vooral een drama dat door de politieke insteek gedreven wordt.

Acteerwerk is goed en de stijl van Zeze geeft de film ook wel iets extras. Dat verliest hij jammer genoeg weer door de speelduur, die toch echt wel te ruim is voor een drama van dit kaliber. Laatste uur begon het dan ook wat te slepen allemaal, dat krijg je dan als je niet 100% in een film zit die z'n scenes graag tot in het puntje uitrekt.

Zeker geen slecht werk, maar iets korter was fijn geweest.

3.0*