El Hijo (2019)

Is er dan niemand op de hoogte van de "Capgras Delusion", een afwijking waarbij iemand denkt dat een persoon die hij ziet niet degene is waar hij of zij zich voor uitgeeft, maar een dubbelganger? De patiënt is niet van het tegendeel te overtuigen.

Dit geldt hier zowel in zijn beleving van zijn vrouw als van zijn kind.

Groeten van Hansjelle

Snap deze goede kritieken niet. Prima film, maar miste diepgang in de personages en scènes. Het ging allemaal snel voorbij en nogal warrig. Film is wel makkelijk te begrijpen en er zaten wel spannende stukjes tussen, maar het open einde vond ik echt minder.

Een film met een gestage opbouw waarbij het me de bedoeling lijkt dat de kijker gaat twijfelen aan Lorenzo’s geestelijke gesteldheid, en net als de advocate geschokt of op zijn minst verrast is als hij toch gelijk bleek te hebben. Daarin is El Hijo niet geslaagd vind ik, bijna alle gebeurtenissen bezien we vanuit zijn oogpunt en dat zijn vrouw issues had is al snel duidelijk. Bovendien zijn de gebeurtenissen ondubbelzinnig, er was eigenlijk geen enkele twijfel, de onnodig warrige vertelstructuur ten spijt. De kijker is dus al vanaf het begin zwaar op de hand van Lorenzo, en ik verwachtte toch een soort geniale twist tegen het einde die dus uitbleef.

Wat dan overblijft is een thriller zonder poespas die aandacht schenkt aan de onmacht van vaders met een labiele echtgenote: de mannen die in Batman kostuum de Dom beklimmen enzo. En Argentijnse mannen waarschuwt tegen exotische (zij het nogal kleurloze) Scandinaviërs.

frans123 schreef :

Het begin van de film is wat rommelig met sprongen in de tijd waardoor het voor de kijker lastig is te zeggen hoe de vork nou precies in de steel zit. Alles ziet er verzorgd uit en het acteerwerk is degelijk. Het verhaal heeft wel iets, ook het einde heeft me wel kunnen bekoren. Soms vond ik de keuzes van de protagonist wel ergerlijk net als het gedrag van Sigrid maar daarin zit m ook deels de kracht van de film.

Redelijk.

Hola, ik ben wat verbaasd over de discussies hier over hoe de film te begrijpen of te interpreteren? De film lijkt me niet zo complex te zijn. De film gaat over een koppel dat dolgraag een kindje wil. Sigrir verliest zich echter helemaal in de zwangerschap en vooral na de bevalling. De precieze oorzaken of bedoelingen zijn echter niet duidelijk, maar feit is wel dat het kind overbeschermd en afgeschermd wordt, zelfs tegenover de vader. De vroedvrouw is erg mysterieus, zwijgzaam en alles behalve sympathiek. Ze is echter een onvoorwaardelijke toeverlaat van Sigrir. De film kent in dat opzicht wel wat losse eindjes of onbeantwoorde vragen.

Los van dit alles is het plot best interessant. Als man of vader sta je vervolgens vrij machteloos. En zo voelt Lorenzo het ook aan. De ontvouwing van het plot suggereert al snel dat er iets gebeurd is, alleen is de kijker nog niet mee wat er precies is gebeurd. Het feit dat de moeder een ander kind wou laten zien/meegeven werd door Lorenzo snel doorprikt, maar buitenstaanders hebben het kind nog nooit gezien. Het einde is bij deze ook ontnuchterend.

Sterke thriller zonder hoge toppen te scheren, maar sowieso erg vermakelijk. Een typische Netflix ook lijkt me: prima uitgangspunten met een mind f*ck, maar soms nogal slordig afgewerkt of uitgediept en dat allemaal in een 100-tal minuutjes.