Iron Fists and Kung Fu Kicks (2019)

Beetje wat ik ervan verwacht had.

Toch wel een beetje vreemd dat een Australische docu zich zo sterk richt op het Westen, en dan met name Amerika. Maar het is een beetje in lijn met het verhaal dat hier verteld wordt. Martial arts wordt superpopulair in Hong Kong, Amerika gaat ermee aan de haal omdat er véél geld mee te verdienen valt.

Er wordt redelijk weinig tijd genomen om alles naar behoren uit te werken, deze docu gaat dan ook in sneltreinvaart doorheen de geschiedenis van de martial arts. Men blijft wel stilstaan bij de bekendere figuren, maar de meeste liefhebbers van het genre zullen hier weinig nieuws te horen krijgen. Behalve dan misschien wat kleinere details, zoals het feit dat men de geluidseffecten live opnam bij de SB films, tijdens het schieten van de scenes. Redelijk hilarisch toch.

Er wordt ook met de nodige zin voor overdrijving gesproken over het genre, maar ook dat is des Amerikaans. Het is allemaal geweldig, zelfs het exploitation gedeelde wordt met veel zwier en voldoenig bovengehaald. Terwijl er toch ook wel een hoop aan te merken valt op het hele genre, dan aan elkaar hangt van het bandwerk en kopieergedrag.

Ach ja, beetje extra erkenning is wel leuk, ook de stukken die focussen op Hong Kong zijn aangenaam (want daar vind je over het algemeen toch niet zoveel over), maar verder is het vooral een introductiedocu geworden, die het niet altijd even nauw neemt met de realiteit.

2.5*

Edit: trouwens ... overdubbing van Chinese interviewees en gedubde versies van films? Redelijk triest.

Ik vond wat tegenvallen deze docu. Veel teveel amerikanen aan het woord en die vinden het allemaal geweldig, altijd, zo zijn ze natuurlijk. Het probleem is het uitgangspunt denk ik. Dit is een film voor het megastroom publiek uit het westen die kungfu maar stom vinden, maar wel van hiphop houden of Quentin Tarantino.

Daarna word er een blik blanke westerlingen opengetrokken om anderhalf uur lang te zeggen "ja maar kungfu is hiphop en Bruce Lee was eigenlijk een Amerikaanse superster" en dan moet ik een half uur naar allemaal "bewijs" gaan kijken dat Bruce Lee echt groot was, heel groot hoor, echt waar. Terwijl het eigenlijk niet gaat over kungfu, het gaat over de invloed van kungfu op de wereld. Dat is misschien een megastroom interesse, maar ik ben niet van de megastroom, ik ben van de ondergrond!

Terecht word hier opgemerkt dat King Hu nauwelijks aandacht krijgt in deze film. Dat is zo typisch. Het is allemaal prima gemonteerd en leuke beelden, dus ik komt op een gemiddelde beoordeling. Maar ik heb er niks over geleerd behalve dat ik Amerikanen heel vervelend vind. En dat ze zo trots zijn op hun eigen cultuur dat ze in hun poging een ode te bewijzen aan kungfu er eigenlijk een "moet je kijken alles wat wij doen komt uit kungfu" film van hebben gemaakt. Ik zit te kijken naar hoe dronken de Amerikanen waren terwijl ze een kungfu film aan het dubben waren?? Ja grappig jongens. Maar dit gaat toch niet over kungfu zelf? Het boeit me gewoon niet wat die Amerikanen ervan vinden, sorry Amerikanen!

Op zichzelf is het allemaal vermakelijk, leuke beelden, grappig en licht. Maar als je kungfu fan bent en je hoopt op een inhoudelijk interessant overzicht vanuit de HK filmindustrie zelf valt het wat tegen.