Black Christmas (2019)

Woke Christmas. In de aanloop naar deze ''remake'' van de zeer gerespecteerde Bob Clark classic, is er eigenlijk al genoeg gesproken over het opdringerige feministische karakter van de film en ik gok dat het in de nasleep van deze akelige vertoning alleen nog maar erger wordt. Het probleem is uiteraard niet feminisme an sich; het horrorgenre is al sinds jaar en dag een genre dat énorm gefocussed is op female empowerment en dan meestal volgens het 'actions speak louder than words'-principe. 'The final girl' is niet voor niets één van de belangrijkste en leukste genre tropes. Black Christmas kiest voor een iets andere aanpak en loopt vooral met veel modewoorden te strooien die ze bij hun genderstudies hebben geleerd. Het doet de belangrijke thema's zoals seksueel misbruik in ieder geval geen plezier, want het belerende / mannenhatende toontje neemt zwaar de overhand. Wanneer de keuze dan ook nog valt op een PG-13 behandeling, dan blijft er nauwelijks film over. Dat zou naar 't schijnt vanuit Takal zelf zijn gekomen om ''een jonger vrouwelijk publiek te bereiken''. Waarmee je dus zegt dat films voor die groep 'verzacht' moeten worden? Lijkt me -volgens hun eigen logica- nogal stigmatiserend... Zelden zo'n zinloos project gezien.

“You messed with the wrong sisters.”

Matig. Regisseur Sophia Takal wilde duidelijk een remake maken van Black Christmas (1974) met een feministische inslag, maar ze vergeet daarbij wel dat de 1974 versie al een verhaal had over sterke vrouwen die het opnemen tegen een stalker. Met Margot Kidder, wat wil je nog meer?

Deze nieuwe versie mist van alles, maar het ergste is dat het gewoon dodelijk saai is en de film meer op een politieke pamflet lijkt dan een vermakelijke slasher/stalkerfilm. Het is allemaal zo doorzichtig en voorspelbaar, van de vriend die zijn vriendin ‘hysterisch’ noemt, de seksistische docent tot aan de blanke mannen die uiteraard allemaal seriemoordenaars blijken te zijn.

Daar gaan we weer , Alle blanke mannen zijn slecht en in dit geval was dat zelfs niet voldoende maar moest de overtreffende trap worden gezocht in het feit dat ze door de patriarchy duivel zijn bezeten bijna letterlijk dus .
het is alsof wokeness , feminisme en genderstudies door de schrijvers in een blender zijn gegooit en tot dit vehikel zin gemixed .
Wat een troep , met afstand de slechtste film van 2019 en een regelrechte belediging naar het origineel .

Het kan best zijn, dat voor het zoveelste jaar op rij een kijkbeurt van Home Alone moeten uitzitten tijdens de Kerstperiode, voelt als een ware horrorervaring, technisch gezien is het dat hoegenaamd niet. Wanneer je echter in diezelfde periode op zoek gaat naar een echte genre-prent, dan is het veld vaak heel dunnetjes bezaaid. “Black Christmas” wil daar tegenwicht voor leveren, met een zoveelste incarnatie van het gekende verhaal.

De opzet van een slasher-/wraakprent komt wel vaker voor en weet mij, net als heel wat potentiële kijkers steeds te lokken tot een kijkbeurt, maar helaas schept deze betiteling verwachtingen die de film niet ten volle kan waarmaken. Het slashergedeelte brengt de kijkers een plot dat te mager is om echt geloofwaardig te zijn en grijpt daarbij ook terug naar een fantasy-insteek, zonder afdoende achtergrond. Het wraakgedeelte daarentegen is dan weer best vermakelijk, maar wordt slechts op het einde van de speeltijd in de kijker gezet. Te kort helaas om een echt impact op het eindresultaat te hebben.

De acteerprestaties kunnen op z’n zachtst gezegd als vergeetbaar bestempeld worden. Niet zozeer omwille van hetgeen de cast ten tonele brengt, maar eerder omdat de verhaallijn niet toelaat om het menselijke aspect, de achtergrondverhalen en enige diepgang in de personages te stoppen. Verder dan wat clichématige invulling komt het jammergenoeg niet. Zelfs Cary Elwes himself lijkt een miscast voor de rol die hem werd toebedeeld en krijgt geen enkel moment de kans om echt te “acteren”.

Een bestaande prent van een nieuw jasje voorzien houdt altijd zekere risico’s in, omdat een vergelijking van kwaliteiten nooit veraf is. Akkoord : Het origineel van ‘74 benadert quasi de status van “Klassieker” en laat alle remakes ver achter zich. Maar wanneer deze nieuwe release ook de vergelijking met de gelijkaardige titel uit 2006 niet doorstaat, liggen conclusies kristalhelder voor de hand.

Natuurlijk kent het verhaal ook wat positieve elementen, zij het eerder beperkt. Zo worden niet alleen kanonvoer-personages geslachtofferd en worden de “bovennatuurlijke” krachten van de moordenaar(s) netjes beperkt tot aanvaardbare proporties. Bij momenten gedragen de personages zich zelfs bewonderenswaardig realistisch en geloofwaardig. Helaas is het allemaal ‘te weinig’ en ‘net niet’.

Nu winkels ons met allerhande kortingen om de oren slaan, kan voor een klein prijsje deze titel een aanlokkelijke aankoop lijken. Lekker het verstand op nul en meetellen met de bodycount. Voor de volle prijs is deze Bluray alleen voor echte verzamelaars weggelegd. Kon je hem niet met korting op de kop tikken, beter dan om even te wachten tot een zender deze uitgave van een tv-release voorziet.

Hm.

Inderdaad een bedenkelijke remake van de versies uit 1974 en 2006 die allebei toch echt een stuk beter zijn dan deze film. Nu vallen deze films ook niet al te makkelijk te vergelijken aangezien de versie uit 2019 een andere kant opgaat. Niet vreemd omdat je dat wel vaker ziet bij dit soort remakes, maar Black Christmas maakt het in dit geval wel heel erg bond.

Zo heeft deze film niks te maken met de eerdere versies en doet volledig zijn eigen ding. Dat is dus wat ik niet bedoelde in mijn openingsalinea. Een film moet wel ergens een beetje in dezelfde lijnen vallen als het origineel, en deze film kent enkel de setting als overeenkomst, en dat het misschien sneeuwt. Verder staat deze film volledig op zichzelf. Een slasher waarop gewoon de naam Black Christmas geplakt is dus.

Als slasher is het in ieder geval al heel erg tam. De moorden kennen geen spatje bloed en de manieren van ombrengen zijn alles behalve creatief. Gewoon een zeer tamme versie van steekwerk, en daarbij horen enkele feministisch getinte verwijzingen, denk maar aan die autosleutel. Vind ik eigenlijk nog wel leuk bedacht, maar omdat de moord zo tam is komt het toch niet helemaal over.

Ik heb er geen probleem mee als een film feministisch getint is, maar Black Christmas maakt het wel heel bond, zeker in de finale. De regisseuse wilde blijkbaar zelf niet perse een film maken die balls-to-the-walls feministisch is, maar faalt daar dan behoorlijk in want het gevoel dat alle mannen slecht zijn heerst wel in deze film.

Visueel is het allemaal nog best aardig, leuk versierd en ingericht. De moord die tijdens de opening plaatsvind was best stijlvol en het blijft altijd wel aanvoelen als een kundig in elkaar gestoken film. Het is echter de finale zelf die mijn cijfer doet verlagen naar een 1,5*, want anders had de film tegen een 2,0* of 2,5* aangezeten zelfs.

De finale is namelijk erg belachelijk. Waar de film in ieder geval voorheen nog iets subtieler omsprong met de feministische toon slaan in de finale de stoppen door. Eigenlijk is alles gewoon suf te noemen. De actie, de boodschap en de dialogen. Alles is tamelijk suf. Bovendien ook gecombineerd met tam bloedvergieten. De kijkwijzer had eigenlijk dicht tegen een 12+ aan kunnen zitten denk ik zo.

Acteerwerk is gelukkig wel goed, het is toch echt de finale die het wel heel bond maakt. Alles daarvoor was nog een vlotte maar zeer tamme slasher die best leuk ingericht is. Ik vraag me af of regisseuse Takal zelf echt dacht dat deze film goede reviews zou gaan halen, ik kan het me bijna niet voorstellen. Matige film. Ik respecteer de boodschap en de verwijzingen, maar breng het op z'n minst op een andere manier.

Ik zal deze waardeloze, PG, wannabe scherpe, sociaal commentaar-gedreven, slecht geacteerde, slecht geschreven, belachelijke film binnen 3-4 werkdagen vergeten.

Black Christmas is qua ingrediënten nog niet eens zo'n slechte film. Het mist hier duidelijk aan regie waardoor het geheel nergens interessant wordt.

Een ludieke actie door vrouwelijke studentes, bedoeld als vergelding voor seksueel overschrijdend gedrag van een broederschap, komt ze duur te staan. Een gemaskerd figuur ruimt de dames een voor een uit de weg. Uiteraard zijn er meerdere verdachten en komt het uiteindelijk tot een confrontatie tussen Riley [Imogen Poots], die een tijd geleden Brian Huntley [Ryan McIntyre], toen de leider van het broederschap, beschuldigde van verkrachting, en de dader. Zwak uitgewerkte personages in een horrorfilm zonder spanningsopbouw en een belachelijke ontknoping. Afgezien van de titel heeft het dan ook niets te maken met het meesterlijke Black Christmas uit 1974.

Black Christmas (1974), Black Christmas (2006) en Black Christmas (2019)

De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.

De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.

2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.

In de korte samenvatting:

1974: een krappe 2*

2006: 2.5*

2019: 3*