Koirat Eivät Käytä Housuja (2019)

Nogal afgezaagd filmpje dat wel wat peper en zout had kunnen gebruiken. Het hele BDSM gebeuren is erg flauw/cliché uitgewerkt en zal hoogstens wat preuts arthouse volk weten te shockeren. Sporadisch is er wat lichte body-horror om de boel op te leuken, maar echt veel mag het niet baten en het niets wat je niet al eerder gezien hebt.

Dit alles komt uiteraard weer verpakt in een typisch Scandinavische droge audiovisuele stijl. Ik heb er niets mee en wat mij betreft is het wel laatste dat dit type film nodig heeft. Ook de personages ontsnappen niet aan eenzelfde euvel. De twee leads zijn grijze muizen met nul onderlinge chemie, het subplotje rondom de dochter is nutteloze filler.

Uitwerking is dus duidelijk niet aan mij besteed. Geef mij maar een Noé voor films als deze. 1,5*

Op zich geen slechte film met een goed uitgangspunt. Alleen iets te zoutloos om echt aan te slaan. Wanneer een man zijn vrouw verliest tracht hij haar terug te herinneren via SM en wurging zodat de bijna doodervaringen hem tot bij haar brengen, als een soort catharsis.

Ondanks ik het met heel wat eens ben met leatherhead toch wat milder gestemd met het dubbele aan sterren. Het plot is traag en kabbelt rustig door. De rol en het plot van de dochter is inderdaad bloedeloos. En ook de SM is matig en weinig, hoe zal ik het zeggen, “boeiend”. Het hoofdpersonage kwam redelijk overtuigend over, althans als hij alleen was.

Toch kon de achterliggende gedachte me wel pakken van een man die zichzelf verliest, hoewel ik gezien zijn rouwstemming hem ook eerder op andere vlakken zou zien disfunctioneren. Zeer nipte 3,0*.

Geen makkelijke kost, deze finse film over chirurg Juha, die na het overlijden van zijn vrouw niet in staat blijkt om contact te maken met andere mensen. Wanneer hij de SM-meesteres Mona ontmoet, verandert zijn leven. De plot steekt ogenschijnlijk simpel en voorspelbaar in elkaar, maar gaandeweg beschikt de film toch over een aantal verrassingen en blijkt een en ander toch best complex en interessant in elkaar te steken. Niet alle verhaalelementen werken naar behoren en de personages blijven een beetje ongrijpbaar, maar de intensiteit van bepaalde scenes en de onconventionele aanpak van het gegeven zorgen uiteindelijk toch voor een ruime voldoende.

Leuk soms die verlichting in die sm-kelders of in die club op het end. Verder ziet het er een beetje basic arthouse uit. Qua shock gehalte ook redelijk tam, komt niet verder dan wat matige body horror en leren pakjes en zweepjes. En tja, beter pijn voelen dan helemaal niets voelen is ook niet geheel een nieuw concept of idee.

Had meer in gezeten.

De arena had wel enige potentie voor op zijn minst een boeiende film. Helaas kiest deze FInse film toch voor een te veilige route. Zo is het wel wat flauw contrast een vrouw die gehandicapten helpt en dan BDSM als hobby/side-job heeft. Maar het is vooral dat de film te weinig om het lijf heeft om 1 uur en 40 minuten echt te boeien. Bij zijn derde keer choken is het wel duidelijk, dan duurt het toch nog wel even voordat zijn bevrijding definitief is en hij de BDSM community omarmt. Het dochter lijntje bungelt er wat bij en echt indruk maken doet dat BDSM nou ook weer niet. Anno 2020 ook niet zo heel schokkend of onbekend meer.

Paar aardige onderwatershots en het zag er wel verzorgt uit maar ik deel de mening dat de film meer punk aanpak had verdiend en nodig heeft.

2 sterren.

Iets meer diepte in de hoofdpersonages had deze film goed gedaan, het waren voor mij nu 2 grijze muizen.. Visueel wel erg lekker om naar te kijken, maar nergens echt heel shockerend om nog lang na te sidderen, of je moet van BDSM helemaal van je apropos gebracht worden.

ondanks dat t niet echt een toppertje is (geef m tenslotte ook maar 2.5 ster)

is ie raar en absurd genoeg om er naar te blijven kijken.

zullen best wel mensen zijn die op BDSM kicken.

ik vind het vreemd dat dit een bevredigend gevoel kan geven....

de personages had meer uitgediept kunnen worden.

was het misschien 0.5 of heel puntje meer geworden

nu is t maar mwah aardig maar meer ook niet

Trage maar "boeiende " film.

Prestatie van mijzelf om deze film te hebben afgekeken. De helft of meer speelt zich af in het duister. Matig verhaal.

Film over een man die de dood van zijn vrouw niet kan verwerken en troost zoekt bij een domina om zijn lethargische staat kwijt te raken waaruit zijn dochter en zijn drukke baan hem niet kunnen trekken. De film is bekleed met fel kunstmatig (neon)licht dat afstand kweekt tot de personages. De film biedt gelukkig geen hijgerig inkijkje in de wereld van de SM, maar ziet dit fenomeen meer als bijproduct van de weg die de protagonist gaat. Geen vrolijke film. Daarom is het wel prettig dat de soms oprispende zwarte humor op momenten voor wat verlichting zorgt.

Koirat Eivät Käytä Housuja is een film die gehuld in hard licht en neon de indruk geeft psychische afgronden te gaan bezoeken. Ik ben niet echt fan van neon. Wel van psychische afgronden die worden bezocht. Interessante film dus. Dat zeker. De aanzet is gevoelvol. Het vervolg minder. Bovendien is het verhaal niet altijd even mooi in balans. Het voelt wat hobbelig aan en schuwt ook de clichés niet.

De domina is natuurlijk een verbitterde vrouw met strenge blik die het is aan te zien dat ze in staat is om iemand een flink pak rammel te geven. Evenals de hoofdpersoon onderdrukt ze al haar emoties en laat die in haar werk naar buiten komen. Dat ze daarbij vaak de grens opzoekt is onoverkomelijk. Wel zo prettig voor de hoofdpersoon, want hij is juist gebaat bij grensoverschrijdend gedrag om zijn zielenpijn te verminderen. De rode draad is weinig opmerkelijk. De personages zijn dat wel. Ze blijven helaas op afstand. Bovendien is in de karakterbouw van de domina niet erg intensief geïnvesteerd. Ze blijft een pijnlijk lege huls.

De film geeft een warrige brij aan indrukken waarin de personages en hun onderlinge verbintenissen en behoeften ten onder gaan. Niet de afgronden waar ik naar op zoek was. De film die zo beloftevol begon, verliest al snel aan finesse, vuurt ongerichte pijlen af en laat daarmee het contact met de personages en het grondidee (om pijn met pijn te verzachten) verloren gaan. Van de gevoelige, aandachtige en sensuele aanzet is uiteindelijk weinig meer over. Wat rest is het beeld van een klinische wereld die nog eens wordt benadrukt door een mooie maar ook kille fotografie.

Koirat Eivät Käytä Housuja toont een fascinerende wereld maar werd nooit een film die me fascineerde.