The Staggering Girl (2019)

Na Call Me By Your Name en Suspiria continueert Luca Guadagnino in deze eigenzinnige short-met-sterrencast vooral de stijl van laatstgenoemde film. Een doodnormale stedelijke omgeving wordt een decor van vervreemding. Enigmatische ontmoetingen vinden plaats. Francesca (Julianne Moore) is in Rome om verenigd te worden met haar moeder. Ze draagt een zwarte rouwmantel, tot ze tegen het einde een ander kleed mag dragen. The Staggering Girl ontvouwt zich volledig rond de emoties van Francesca. Uiteindelijk blijkt dat zij alleen vreugde kan ervaren door de vreugdes en sensaties van anderen mee te beleven. De close-up van Moore - op een gezet moment in de slotscène - spreekt boekdelen.
Wat de short tegen heeft, is dat ze te gretig inzet op een algemene sfeer van vervreemding die de film zijn (kunstzinnige) gewicht moet geven. Guadagnino is echter geen Lynch; zijn eclectische probeersel maakt over het geheel genomen gewoonweg een te goedkope indruk. Of de regisseur verder nog iets te melden heeft? Onze Dale Cooper (Kyle MacLachlan) geeft op een gegeven ogenblik een passend antwoord:

Het waren vooral Luca Guadagnino en Julianne Moore die me prikkelden om deze kortfilm van 37 minuten te zien. Alleen bleef ik wat verweesd achter want naast het duidelijke showgehalte van mooie jurken had deze film niet te veel om te lijf. Het plot was quasi onbestaande, maar dat hoeft geen verrassing te zijn met slechts 37 minuten op de teller. Technisch zit het wel prima in elkaar en ook de beelden zijn mooi met de verlaten feeërieke Romeinse straatjes.

In plaats van Moore had men beter een Italiaanse actrice genomen zodat alles beter tot zijn recht kwam. De flashbacks waren ook storend. Beetje jammer allemaal.

Ook voor mij een fikse tegenvaller, dit.