Horror Noire: A History of Black Horror (2019)

“We’ve always loved horror. It’s just that horror, unfortunately, hasn’t always loved us,”

Documentaire die je een blik werpt op de representatie en evolutie van zwarte mensen in vooral horrorfilms. Onderweg onderzoekt het de "belangrijke" mijlpalen van de zwarte cinema. De eerste film die wordt gepresenteerd is The Birth of a Nation (1915) niet direct een horrorfilm maar deze film heeft wel bijgedragen aan het creëren van een racistisch beeld van de zwarte acteurs. Vanaf daar wordt het verhaal verteld met pratende hoofden, afgewisseld met scènes uit belangrijke films. Eigenlijk niet zo heel gek bijzonders. Wat dit interessant maakt om te kijken zijn de persoonlijke ervaringen van zwarte acteurs en regisseurs. Hoe sommige dingen die mij of andere als witte kijkers niet eens zo opvalt maar die indruk maakte of opvielen bij zwarte kijkers.

Van volledig onzichtbaar zijn in de film tot personage waar je bang voor moet zijn, via het belang van Ben (Duane Jones) in Night of the Living Dead, de opkomst van Blaxploitation, naar jaren '80 stereotype van de zwarte acteur gaat als eerst dood (wordt wel ontkracht) De jaren '90 kwamen met Candyman en het jongentje in The People Under the Stairs via de jaren "00 toen hiphop en Spike Lee goede dingen deden voor het genre naar het heden waar zelfs er een Oscar werd gewonnen. Ja door het inzichtelijk commentaar op meer dan een eeuw zwarte horror en het belang ervan voor de zwarte cinema, Ondanks het verder nergens iets anders doet dan andere documentaires was dit net iets nteressanter.

Jordan Peeles horrorklassieker Get Out (2017) maakte een einde aan de twijfel die er tot dat moment nog altijd was over de interesse voor films van en over zwarte personages en het bijbehorende perspectief. Burgin verzamelde een grote hoeveelheid zwarte filmmakers, acteurs en wetenschappers om te praten over de ervaringen met horrorfilms in de periode die vooraf gingen aan Get Out. Begint met The Birth Of A Nation en gaat via filmpioniers Oscar Michauex en Spencer Williams elk decennium af. The Night Of The Living Dead, Blacula, Tanja & Hess en Candyman behoren tot de films die aan bod komen. In plaats van pratende hoofden zien we acteurs en filmmakers in een bioscoopzaal met elkaar spreken over hun ervaringen. Dat houdt de gesprekken zowel visueel als inhoudelijk levendig, zonder dat het ten koste gaat van de diepgang of de nuance. Een interessante, relevante en onderhoudende terugblik op een voorheen onderbelicht hoofdstuk uit de filmgeschiedenis.

Voor wie naast films kijken ook geïnteresseerd is in filmgeschiedenis en (in mindere mate) filmtheorie, is een docu als deze meestal wel de moeite waard. De ene keer beter gemaakt en diepgaander dan de andere keer, en het talking heads gehalte (plus niveau daarvan) wil ook nog wel verschillen... Met 83 minuten heeft Horror Noire een aangename speelduur en balans tussen interviews en korte fragmenten. Baanbrekende filmhistorische inzichten ontbreken wellicht, maar de docu geeft wel een degelijk inzicht in de geschiedenis van een onderbelicht subgenre.

3,5*

Een korte doch zeer boeiende documentaire over de geschiedenis van zwarte mensen in horror. De film neemt een grondige duik in de verschillende bewegingen en subgenres. Er wordt vaak met plezier teruggekeken naar klassiekers als Blacula en zelfs het abominabele Blackenstein. En toch wordt er hard ingegaan op walgelijk problematische stereotypes van de zwarte cultuur en hoe dat geëvolueerd is mettertijd. Het doet je even stilstaan bij hoe ver we gekomen zijn en welke lange weg we nog te gaan hebben.

4*